“จากวีรบุรุษ…กลายเป็นคนพิการที่นอนแน่นิ่ง...โชคชะตาคนเราช่างโหดร้าย รู้สึกว่า…ข่าวลือกับความจริง บางครั้งก็ห่างกันมาก”
คนทั้งเมืองมองเขาด้วยความสมเพช มองเขาเป็นเรื่องเล่า เป็นอดีตที่น่าเสียดาย แต่สำหรับนาง เซี่ยสื่ออวี้ไม่ใช่เรื่องเล่า เขาคือสามีในนามและอาจเป็น…พันธมิตรคนแรกในชีวิตใหม่ของนาง ฉินหว่านโหรวยืนมองเซี่ยสื่ออวี้อยู่ข้างเตียง สายตานิ่งสงบค่อย ๆ ไล้มองว่าที่สามีของตน ก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ เขาเพื่อมองเขาใกล้ ๆใกล้กว่าที่คนเล่า ใกล้กว่าที่ข่าวลือใด ๆ จะถ่ายทอดได้
“เซี่ยสื่ออวี้…ช่างหล่อจริง ๆ”
ฉินหว่านโหรวเช็ดตัวให้ชายหนุ่มอย่างระมัดระวัง ไม่เร่ง ไม่รังเกียจ ไม่แสดงสีหน้าแปลกใจแม้แต่น้อยแม้ว่าจะเห็นบาดแผลมากมายบนร่างกายของเซี่ยสื่ออวี้ ปลายนิ้วสัมผัสผิวเย็นของเขา นางขมวดคิ้วเล็กน้อย
“อดทนหน่อยนะ สื่ออวี้”
เสียงพึมพำเบา ๆ
“อย่างน้อย…เจ้าก็ยังมีข้า”
ไม่รู้เป็นเพราะเหตุใดที่ทำให้นางรู้สึกทิ้งบุรุษตรงหน้าไม่ลง เมื่อเช็ดตัวเสร็จนางจัดผ้าห่มให้เรียบร้อยมองใบหน้าหล่อคมนั้นอีกครั้งริมฝีปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ จนแทบมองไม่เห็น
Guest
