วันไหนที่รักมากพอ

วันไหนที่รักมากพอ 

(เขตต์ - มะปราง) 

เขาให้ได้ทุกอย่างยกเว้น...ความรัก 

ส่วนเธอก็ไม่ต้องการอะไรสักอย่าง นอกจากสิ่งที่เขาให้ไม่ได้ 

** โปรยฉาก ** 

“ถ้าผมไม่ได้อยากไปไหน และก็ไม่อยากให้หนูหายไปด้วยล่ะ หนูจะยอมอยู่ตรงนี้ต่อไปหรือเปล่า?” 

“อยู่ตรงนี้ ในสถานะ...” 

“ก็สถานะแบบที่เป็นมาตลอด หนูไม่ต้องไปทำงานก็ได้นะ เพราะเงินที่ผมให้ หนูก็น่าจะใช้พออยู่แล้ว หรือถ้าอยากได้เพิ่มอีกก็ตกลงกันได้” 

หญิงสาวมองเขาแบบตาไม่กะพริบ และกว่าจะเค้นหาเสียงตัวเองพบก็ใช้เวลานานทีเดียว “มันไม่มีโอกาสเป็นมากกว่านั้นเลยใช่ไหมคะ?” 

เหมือนจะใช้เวลาสักพักเช่นกัน อีกฝ่ายถึงเข้าใจความหมายของคำถาม เขตต์นิ่งไปครู่ใหญ่ก่อนจะถอนหายใจออกมา “ผมเคยเตือนแล้วนะมะปรางว่าถ้าคิดแบบนั้นเมื่อไร ก็จะเป็นหนูเองที่ต้องเสียใจ” 

“หนูเข้าใจค่ะ แต่แค่อยากถามดู คุณตอบมาเถอะค่ะ ไม่ว่าคำตอบจะเป็นแบบไหน หนูก็รับได้ทั้งนั้น"  

“ไม่” 

“...” 

“ไม่มีโอกาส” 

เพียงประโยคสั้น ๆ แบบไม่อธิบายมันก็นับว่าชัดเจนมากพอ เหตุผลมันจะเป็นอะไรได้ นอกจากคำว่า 'ไม่รัก' 

เด็กเลี้ยงก็คือเด็กเลี้ยง คำนี้ความหมายมันตรงตัวอยู่แล้ว เธอยังจะคาดหวังถึงสิ่งที่เป็นไปไม่ได้อีกทำไมกัน 

"ขอบคุณนะคะที่ตอบตรง ๆ ถ้าอย่างนั้นหนูก็คิดว่าที่คุณถามเมื่อกี้นี้...ให้มันจบลงตามสัญญาเดิมดีกว่า" มะปรางส่งยิ้มฝืดเฝื่อนให้เขา ฝ่ามือที่ประสานกันไว้ด้านหน้าอย่างเรียบร้อยก็จิกกันแน่นขึ้น "คือวันที่หนูเรียนจบ เราก็จบกัน แบบนี้มันดีที่สุดแล้วค่ะ" 

แนวโรแมนติก-ดราม่า  

(ไม่มีการนอกกายนอกใจ) 

หลังปล่อยอีบุ๊กขออนุญาตติดเหรียญนะคะ 

พูดคุยกับนักเขียนได้ที่ เพจเฟซบุ๊ก : https://www.facebook.com/saranmin.writer 

เฟซบุ๊กนามปากกา : https://www.facebook.com/kukkik.warinporn 

ฝากกดติดตามด้วยนะคะ จะได้ไม่พลาดแจ้งเตือนเวลาไรต์มีนิยายใหม่ค่า :)