ระยะห่างระหว่างเรา

ทุกอย่างเริ่มต้นจาก “วันฝนตกธรรมดา” 

วันที่นัท—เด็กปีหนึ่งที่ดูสดใสแต่ซ่อนความไม่มั่นใจไว้ลึกที่สุด—วิ่งหลบฝนเข้าไปในตึกวิศวะ และได้เจอกับคิน—รุ่นพี่ปีสามที่ขึ้นชื่อว่า “เข้าถึงยากที่สุด” 

การเจอกันครั้งนั้น…ไม่มีอะไรพิเศษ 

ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีความประทับใจชัดเจน 

มีเพียง “ความช่วยเหลือเงียบๆ” จากคนที่ไม่ชอบยุ่งกับใคร 

แต่แปลกที่จากวันนั้น 

ระยะห่างระหว่าง “คนแปลกหน้า” ค่อยๆ ถูกลดลงทีละนิด 

ผ่านสายตาที่มองอยู่ห่างๆ 

ผ่านการกระทำเล็กๆ ที่ไม่เคยมีคำอธิบาย 

จากความจำเป็น…กลายเป็นความเคยชิน 

จากความเคยชิน…กลายเป็นความรู้สึกที่เริ่มชัดเจนขึ้นทุกวัน 

นัทเริ่มรู้ตัวว่าเขา “เผลอใจ” ไปแล้ว 

แต่คินกลับเลือกที่จะ “ถอยห่าง” ทุกครั้งที่อีกฝ่ายเข้าใกล้ 

เพราะสำหรับคิน 

ความรักไม่ใช่สิ่งสวยงาม 

แต่มันคือสิ่งที่เคยทำให้เขา “เสียบางอย่างไปตลอดกาล” 

ยิ่งใกล้…ยิ่งเจ็บ 

ยิ่งรู้สึก…ยิ่งอยากหนี 

แต่ในขณะที่คินพยายามผลักไส 

นัทกลับเป็นคนเดียวที่ยัง “ยืนอยู่ตรงนั้น” 

แม้จะต้องเจอกับความเงียบ คำพูดเย็นชา และความไม่ชัดเจน 

ความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียก 

ความใกล้ชิดที่ไม่มีสถานะ 

และคำถามที่ไม่มีคำตอบว่า 

“เราเป็นอะไรกัน” 

เมื่ออดีตของคินถูกเปิดเผย 

เมื่อความจริงบางอย่างทำให้ทุกอย่างสั่นคลอน 

และเมื่อ “การหายไป” กลายเป็นทางเลือกเดียวของเขา 

นัทต้องเผชิญหน้ากับความจริงว่า 

ความรัก…อาจไม่ใช่สิ่งที่พยายามแล้วจะได้มาเสมอไป 

แต่ถ้าการรักใครสักคน 

ต้องแลกด้วยการเจ็บปวดซ้ำๆ 

เขายังควร “ยืนอยู่ตรงเดิม” 

หรือควร “เดินออกมา” เพื่อรักษาหัวใจตัวเอง 

— 

ในระยะห่างที่ค่อยๆ เปลี่ยนไป 

จากคนที่ไม่ควรเข้าใกล้ 

กลายเป็นคนที่ขาดไม่ได้ 

สุดท้ายแล้ว… 

พวกเขาจะเลือก “เดินเข้าหากัน” 

หรือปล่อยให้ทุกอย่าง 

จบลงเพียงแค่ “เคยเกือบจะรักกัน”