ซื่อจื่อ... ข้าขอคืนตำแหน่งภรรยาเอกได้หรือไม่!

ในสายตาของฉือชิงหว่าน นางรู้ดีว่า กู้จิ่งสิงหาได้มีใจให้นางไม่

กู้จิ่งสิง คือซื่อจื่อแห่งจวนอิงกั๋วกง บุรุษผู้มากความสามารถ นิสัยฮึกเหิมดุจม้าศึก มองไปทั่วทั้งเมืองเปี้ยนจิง เขาคือดวงดาวที่สว่างเจิดจ้าที่สุดผู้หนึ่ง

ส่วนนางเป็นเพียงคุณหนูแห่งจวนจงอี้ป๋อที่ตกอับ มีเพียงรูปโฉมพอประทังเกียรติ บังเอิญได้ครองตำแหน่งภรรยาเอกของเขา กลับกลายเป็นเหตุให้เขาไม่อาจสมรสกับสตรีในดวงใจ... ท่านหญิงฉางหนิง

กู้จิ่งสิงเข้าใจว่า เมื่อนำฉือชิงหว่านเข้าจวนแล้ว วันเวลาผ่านไป นางย่อมต้องหวั่นไหวให้เขาในที่สุด

หลังแต่งงาน กู้จิ่งสิงเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ

“เจ้ามิจำเป็นต้องตื่นแต่เช้าไปส่งข้าเข้าราชสำนักทุกวัน”

ฉือชิงหว่านตอบเพียง “เจ้าค่ะ”

ต่อมาเขาเชิดคางเล็กน้อย เอ่ยด้วยน้ำเสียงกระด้างปนน้อยใจ

“ภรรยาของสหายข้าล้วนทำอาหารไปเยี่ยมสามี เจ้าก็ควรไปบ้าง”

ฉือชิงหว่านรับคำ “ได้เจ้าค่ะ”

ทว่าภายในใจกลับอดบ่นมิได้ กู้จิ่งสิงไม่อยากให้ผู้คนเห็นเขาอยู่เคียงนางในที่สาธารณะ แต่ก็หวั่นว่านางจะว่างเกินไปจนคิดหาทางก่อเรื่องกวนใจเขา การแต่งงานสูงศักดิ์เช่นนี้ ช่างราวกลืนเข็มแหลมลงคอ

ครั้นกู้จิ่งสิงออกศึก และกลับมาพร้อมชัยชนะอันเกรียงไกร สิ่งที่เขาพากลับมามิใช่เพียงเกียรติยศ หากยังมีสตรีในดวงใจของเขา... ท่านหญิงฉางหนิง

ฉือชิงหว่านใช้ชีวิตอย่างหวาดหวั่น รอคอยหนังสือหย่าจากเขาวันแล้ววันเล่า ทว่ากลับมิได้มาถึงเสียที การมีคมดาบห้อยแขวนเหนือศีรษะเช่นนี้ ช่างบีบคั้นหัวใจนัก นางจึงตัดสินใจลงมือก่อน มิรอให้เขาเป็นผู้เอ่ยคำ

เมื่อกู้จิ่งสิงเห็นหนังสือขอหย่า ดวงตาหงส์แวววาวของเขาพลันลุกโชนดุจเปลวเพลิง ทั้งยังตระหนักว่าช่วงเวลาที่ผ่านมา ภรรยาตัวน้อยของเขาล้วนเพียงเสแสร้งเอาใจ

นางส่งมา เขาฉีกทิ้ง

เมื่อส่งมาอีกครั้ง เขาก็ฉีกอีกครั้ง

ครั้นถึงวันหนึ่ง ความอดกลั้นของกู้จิ่งสิงแตกสะบั้น เขาฉุดรั้งฉือชิงหว่านไว้ภายในม่านเตียง สีหน้าหยอกเย้าที่เคยมีพลันเลือนหาย เหลือเพียงสายตาแดงก่ำ เปี่ยมด้วยความคับแค้นและหวาดหวั่นประหนึ่งสัตว์ร้ายที่กลัวสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุด

“ต้องทำเช่นไร เจ้าจึงจะมีข้าอยู่ในหัวใจบ้าง?”