แสงแดดยามบ่ายส่องกระทบป้ายชื่อโลหะบนอกเสื้อข้าราชการสีกากีที่รีดจนเรียบกริบ 'พลอยไพลิน' ถอนหายใจยาวพลางปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม เธอหยุดยืนอยู่หน้าบ้านไม้ใต้ถุนสูงที่ตั้งโดดเดี่ยวอยู่ท้ายซอย บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัด มีเพียงเสียงจั๊กจั่นร้องระงมที่ชวนให้รู้สึกวังเวงอย่างบอกไม่ถูก
"มาเยี่ยมบ้านนักเรียนแท้ๆ ทำไมใจสั่นแบบนี้นะพลอย..." เธอพึมพำกับตัวเอง มือเรียวขยับแว่นสายตาให้เข้าที่ ก่อนจะตัดสินใจตะโกนเรียกเจ้าของบ้าน
ไม่นานนัก ชายร่างสูงใหญ่กำยำในชุดเสื้อกล้ามสีซีดก็เดินออกมา เขาคือ 'เดช' พ่อของเด็กชายบอย นักเรียนที่เธอเป็นห่วง สายตาคมกริบของเขาจ้องมองสำรวจร่างระหงของครูสาว ตั้งแต่ใบหน้าสวยหวาน ลำคอระหง ไปจนถึงช่วงขาเรียวภายใต้กระโปรงทรงสอบที่ดูสะอาดตา
"เชิญครับคุณครู... ดื่มน้ำก่อนสิ เดินมาไกลคงเหนื่อย"
เดชยื่นแก้วน้ำเย็นฉ่ำให้พร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก โดยมี 'ตาชัย' ผู้เป็นพ่อนั่งมองดูอยู่บนแคร่ไม้ใกล้ๆ สายตาของชายแก่คนนั้นดูจาบจ้วงจนพลอยรู้สึกอึดอัด แต่ด้วยมารยาทและสภาวะหิวน้ำจัด เธอจึงรับมันมาดื่มรวดเดียวเกือบหมดแก้ว
แต่แล้ว... ทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไป
เพียงไม่กี่นาทีหลังจากน้ำแก้วนั้นตกถึงท้อง พลอยรู้สึกได้ถึงมวลความร้อนที่แล่นพล่านไปทั่วร่างกาย หัวใจของเธอเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ลมหายใจเริ่มติดขัดและหอบถี่ ผิวขาวเนียนเริ่มเปลี่ยนเป็นสีระเรื่ออย่างน่าประหลาด
"ครูพลอย... เป็นอะไรไปครับ หน้าแดงเชียว ไม่สบายตรงไหนให้ผม 'ช่วย' ดูไหม?"
เสียงของเดชกระซิบชิดใบหู พร้อมกับฝ่ามือหยาบโลนที่วางลงบนหัวไหล่ของเธอ พลอยพยายามจะลุกขึ้นหนี แต่ขากลับอ่อนแรงจนล้มพับลงบนโซฟาเก่าๆ สติที่เคยแจ่มชัดเริ่มพร่าเลือนด้วยฤทธิ์ยาที่รบกวนระบบประสาท
"พวกคุณ... ใส่อะไรในน้ำ..." เสียงหวานสั่นพร่าขณะที่มือเรียวพยายามปัดป้องมือหนาที่เริ่มล่วงล้ำเข้ามาใต้สาบเสื้อขาวบริสุทธิ์
"ใส่ 'ความสุข' ไงจ๊ะครูพลอย..." ตาชัยหัวเราะหึๆ พลางเดินมาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาจ่อที่ใบหน้าของเธอ "มองกล้องสิครู... ดูซิว่าเวลาครู 'อยาก' จนตัวสั่นแบบนี้ มันจะดูร่าน เอ้ย... ดูดีขนาดไหน!"
แสงแฟลชจากมือถือกะพริบวูบ... พร้อมกับโลกทั้งใบของครูพลอยที่พังทลายลงในพริบตา!
Guest
