รสชาติของหยาดฝนและคนแปลกหน้า
เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนหัวเตียงสั่นครืดคราด หน้าจอโชว์ชื่อ ‘พี่เอก’ พร้อมรูปถ่ายใบหน้ายิ้มแย้มของสามีผู้แสนดีที่รินรักสุดหัวใจ... แต่มือเรียวของรินกลับสั่นเทา เธอไม่กล้าแม้แต่จะเอื้อมมือไปกดรับ
เพราะในวินาทีเดียวกันนั้น แผ่นหลังของเธอกำลังแนบชิดกับอกแกร่งของชายอีกคน... ชายที่ไม่ได้มีสถานะเป็นสามี แต่กลับมอบสัมผัสที่ทำให้เธอลืมสิ้นทุกกฎเกณฑ์
“ไม่รับล่ะ... ผัวเธอโทรมานะริน”
น้ำเสียงแหบพร่าข้างใบหูของ ภีม เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาเป่ารดต้นคอขาวผ่อง จนรินต้องหดไหล่ด้วยความสยิวซ่าน มือหนาของเขาไล้วนอยู่ที่หน้าท้องแบนราบ ก่อนจะเคลื่อนต่ำลงไปหาความฉ่ำแฉะที่รินไม่สามารถปฏิเสธได้
“ฮึก... อย่าค่ะคุณภีม ริน... รินต้องกลับบ้าน”
ปากบอกว่าต้องกลับ แต่ร่างกายกลับแอ่นรับสัมผัสจากปลายนิ้วร้ายกาจนั้นอย่างลืมตัว รินหลับตาแน่น หยาดน้ำตาแห่งความรู้สึกผิดคลอเบ้า แต่มันกลับถูกแทนที่ด้วยความเสียวซ่านที่รุนแรงกว่าทุกครั้งที่เคยได้รับจากเอก
ในห้องทำงานที่มืดสลัว มีเพียงแสงไฟจากตึกสูงด้านนอกที่ส่องเข้ามา รินมองเห็นเงาของตัวเองในกระจก... เงาของภรรยาที่ใครๆ ก็ชื่นชมว่าซื่อสัตย์ แต่ตอนนี้เธอกำลังตกเป็นทาสของตัณหาที่ภีมปรนเปรอให้
“กลับไปหาผัวที่จืดชืดแบบนั้นน่ะเหรอ?” ภีมกระซิบพลางพลิกตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้า สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นระริกของเธอ “เธอก็รู้ริน... ว่าร่างกายของเธอ มันโหยหาใครกันแน่”
เสียงเรียกสายตัดไป... ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่มีเสียงหอบหายใจของคนสองคนดังประสานกัน
รินรู้ดีว่านี่คือจุดเริ่มต้นของนรก... แต่นรกขุมนี้กลับหอมหวานและเร่าร้อนเกินกว่าที่เธอจะถอนตัวขึ้นมาได้
“เลือกเอาสิริน... จะกลับไปเป็นเมียแสนดีที่น่าเบื่อ หรือจะอยู่ตรงนี้... เป็นของเล่นที่ฉันจะทำให้เธอลืมชื่อสามีตัวเองไปเลย”
Guest
