มันเริ่มจากคำท้าทาย “หลบหน่อยพี่ ผมจะรุก” ผมคิดว่ามันเป็นแค่คำพูดของเด็กปากดีคนหนึ่ง แต่ทุกครั้งที่เขาเข้ามาใกล้ ทุกสายตาที่มองมาเหมือนจะล้ำเส้น
เขายั่วผมเหมือนกำลังล่าเหยื่อ การกระทำที่เหมือนกำลังเล่นเกมโง่ๆ
ส่วนผมแค่ปล่อยให้เขาคิดว่าเขาคุมเกมได้ แต่ ยิ่งหนี ยิ่งเข้าใกล้ ยิ่งห้าม ยิ่งอยากสัมผัส มันคือเกม ใครถอยก่อนเท่ากับว่าแพ้
และผมเองก็ไม่ใช่คนที่จะยอมง่าย ๆ แต่ทำไมนะ หัวใจเจ้ากรรมนี้มันเหมือนจะไม่ค่อยเชื่อฟังแล้วสิ
Zero Retreat
เมื่อต่างฝ่ายต่างไม่คิดจะถอย
ความสัมพันธ์ก็กลายเป็นไฟที่หยุดไม่ได้
