“จะถึงวันนั้นจริง ๆ แล้วสินะ” เขากระซิบกับตัวเองแผ่วเบา ภายในมือข้างหนึ่งคือซองจดหมายสีงาช้างที่ประทับตราตระกูลผู้ดีเก่า จดหมายเชิญงานหมั้นของเขากับหญิงสาวที่ไม่รู้จักชื่อดีนัก และอีกมือหนึ่งคือโทรศัพท์มือถือที่มีชื่อของใครบางคนที่เขาไม่กล้ากดโทรออก
"ตฤณ"
ความทรงจำมากมายไหลย้อนกลับมาเหมือนสายน้ำ รอยยิ้มในวันเรียนมัธยม เสียงหัวเราะตอนดึก ๆ ในหอพักมหาวิทยาลัย กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ที่ติดอยู่บนเสื้อเชิ้ตเขา หลังจากคืนที่เขาทั้งสอง “เผลอ” ข้ามเส้นเพื่อน
คืนแรกที่เกิดขึ้นเพราะความเมา คืนต่อ ๆ มาเกิดเพราะ “ความรัก ความปรารถนา” ที่ไม่อาจห้ามได้
กรัณย์กำมือแน่น พยายามข่มความรู้สึกที่รุนแรงจนแทบระเบิดออกมา เขาไม่เคยรู้เลยว่าแค่คน ๆ เดียวจะกลายเป็น “บ้าน” ของหัวใจได้ขนาดนี้“ถ้านายคิดจะหนี… ฉันจะลากนายกลับมาเอง”
