ข้าคือสาวใช้อุ่นเตียงของตัวร้าย..ที่ไม่อยากตายอีกคร้ัง

ต.ย.1 

“อาเจียว”เขามองหญิงสาวที่นอนอยู่ในโลงน้ำแข็งแล้วกล่าวกับนาง “เจ้าคงไม่โทษข้าใช่ไหม ที่ข้ามีสาวใช้อุ่นเตียงเอาไว้คลายเหงา” 

          “ ..”ไห่เวยรู้สึกผิดต่อคู่หมั้นสาวที่นอนอยู่ในโลง “ต่อให้ข้ามีนางข้างกาย แต่ใจข้าก็ยังคงมีเพียงเจ้า ข้ายังคงรักเจ้าเสมอ ไม่เสื่อมคลาย” 

          “ ..”เขารู้สึกละลายแก่ใจ “เป็นข้าเองที่ไม่อาจควบคุมความต้องการตามสัญชาตญาณของบุรุษได้ เลยเผลอมีอะไรกับสาวใช้ของตัวเอง แต่เจ้าไม่ต้องห่วง ข้าจะให้นางเป็นแค่สาวใช้อุ่นเตียงเท่านั้น จะไม่ยกย่องนางในฐานะอื่น ไม่แต่งนางเป็นฮูหยิน ไม่รับนางเป็นอนุ เจ้าวางใจเถอะ ..ใจข้าจะเป็นของเจ้าผู้เดียวเท่านั้น หวังว่าเจ้า จะเข้าใจข้านะอาเจียว” 

*________________* 

ต.ย.2 

“นายท่าน พักกินอะไรเสียหน่อยเถิด ท่านยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้ายันค่ำ ถ้ายังหักโหม จะเสียสุขภาพเอานะเจ้าคะ” 

          “ข้าอนุญาตให้เจ้าเข้ามาในห้องทดลองของข้าหรือ”เขาโมโหที่นางกล้าบุกเข้ามาโดยพละกาล 

          “คือ ..ข้า ..”ฉีลี่หลิงไม่คิดว่าเขาจะโมโหเกรี้ยวกราดขนาดนี้ “ข้าเพียงแค่เห็นว่าท่านขลุกตัวอยู่ในห้องทดลองทั้งวัน เลยเป็นห่วงเท่านั้น” 

          “รู้หรือไม่ว่าเจ้ากำลังเข้ามาทำลายสมาธิของข้า” 

          “ขออภัยเจ้าค่ะ” 

          “ไสหัวออกไป แล้วถ้าข้าไม่ได้เรียก ก็อย่าเสนอหน้ามาอีก”ไห่เวยสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “อย่าคิดว่าเป็นสาวใช้อุ่นเตียงของข้าแล้วคิดจะทำอะไรก็ได้ จงรู้หน้าที่ของตัวเองให้ดี” 

          “เจ้าค่ะ”นางรีบหันหลังแล้วเดินออกไปด้วยความน้อยใจ 

          น้ำตาไหลริน 

          เขาไม่ยอมกินยอมนอนเพื่อหาทางรักษาคู่หมั้นที่นอนเป็นเจ้าหญิงนิทรา 

          ส่วนตัวนาง ก็แค่สาวใช้ไร้ค่า ที่เขาไม่คิดจะชายตาแล 

          มีแค่ความสำคัญบนเตียงในเวลาที่เขาต้องการจะปลดปล่อยเท่านั้น 

          แล้วอย่างนี้ นางจะต่างไปจากนางคณิกาหรืออย่างไร  

          ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดใจ 

          จะมีสักวันไหม ที่เขาจะมีใจให้นางสักเศษเสี้ยวความรักที่เขามีให้ท่านหญิงเจียวเจียวผู้นั้น 

*________________* 

ต.ย.3 

ไห่เวยเดินไปและคิดย้อนความทรงจำของตัวเองไป เขากำลังนึกย้อนเรื่องราวเมื่อตอนที่ยังอยู่ที่จวนตระกูลไห่ ในช่วงเวลาที่ฉีลี่หลิงยังคงเป็นสาวใช้อุ่นเตียงของเขา 

          ทันใดนั้น ภาพในความทรงจำก็สะท้อนในมโนสำนึก  

          ฉีลี่หลิงได้แต่แอบไปมองที่หน้าห้องทดลองอยู่ห่างๆ เพราะนางอยากจะเจอไห่เวย 

          ตั้งแต่นางท้อง เขาก็หายหน้าไปเลย 

          หลายเดือนแล้วที่ไม่ได้เจอกัน 

          ดังนั้น นางจึงทำได้แค่แอบมามองเขาอยู่ห่างๆ 

          ฉีลี่หลิงรออยู่นาน กว่าจะเห็นไห่เวยเดินออกมาจากห้องทดลอง 

          นางไม่กล้าเข้าไปหาเขา จึงได้แต่มองอยู่ห่างๆ 

          แค่ได้เห็นใบหน้าของเขา ความเศร้า และความคิดถึงก็ได้รับการเยียวยา 

          เมื่อเขาเดินจากไปแล้ว นางจึงเดินออกจากที่ซ่อน แล้วหันหลังกลับไปอีกทาง 

          ขณะนั้นเอง ไห่เวยลืมของสำคัญเอาไว้ในห้องทดลอง จึงเดินย้อนกลับมา 

          ทันใดนั้น สายตาก็ได้เห็นฉีลี่หลิงที่กำลังเดินห่างออกไปเรื่อยๆ 

          “อาหลิงเหรอ”เขามองหญิงสาวที่กำลังตั้งครรภ์ 

          อยู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนมีก้อนแข็งๆ ตีตื้นขึ้นมากลางอกจนจุกแน่นไปหมด 

          “ ..”ไห่เวยยืนนิ่ง แล้วมองนางจนสุดสายตา 

          หลายเดือนที่เขาทุ่มเทให้กับการทดลองจนลืมนางไปเสียสนิท 

          แต่เมื่อได้เห็น ก็สะกิดใจให้รู้สึกปวดหนึบ 

          บอกไม่ได้ว่าความรู้สึกนี้มันคืออะไร 

          เขาไม่อาจละสายตา ยังคงยืนมองอยู่อย่างนั้น 

          ความถวิลหาสายหนึ่งผุดขึ้นมากลางใจ 

          ไฟรักเบาบางคล้ายสายใยผูกมัดเขาไว้ 

          เมื่อนึกถึงช่วงเวลานั้นแล้ว ไห่เวยก็รู้สึกเหมือนตัวเขากำลังรับผลกรรมของตัวเอง 

          เมื่อก่อนเป็นนางที่แอบมองเขา แต่ตอนนี้เขาเป็นฝ่ายที่แอบมองนาง 

          เมื่อก่อนนางรักเขา ต่อให้ใจเขาเป็นของคนอื่น 

          แต่ตอนนี้ เขารักนาง ..ต่อให้นางจะกลายเป็นของคนอื่นไปแล้วก็ตาม  

          ตอนนี้ทุกอย่างพลิกผัน 

          คืนวันที่เคยอยู่ด้วยกันกลายเป็นดั่งภาพฝัน 

          มันเป็นสิ่งที่เขาจับต้องไม่ได้อีกต่อไปแล้ว 

          “ ..”เขาเงยหน้ามองฟ้า พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา 

          ทว่า น้ำใสๆ ก็ยังไหลซึมออกมา 

          ไห่เวยรู้สึกปวดปวดใจที่ทุกอย่างไม่อาจแก้ไข 

          ชาตินี้เขาสูญเสียฉีลี่หลิงกับลูกไปแล้วจริงๆ 

          ชาติก่อนเขาสูญเสียนางกับลูกให้ความตาย 

          ชาตินี้ ..สูญเสียให้ฮ่องเต้แคว้นซีเป่ย