หมายเหตุ เรื่องนี้ไม่ใช่ 3p พระเอกมีคนเดียว นางเอกมีเซ็กส์กับพระเอกแค่คนเดียว
ตัวอย่างเนื้อหา อี้อิ้ง - หย่งเล่อ
“ข้าไม่คิดจะมอบแม้ตำแหน่งอนุให้เจ้า”หย่งเล่อมองนาง
“ท่าน ..”อี้อิ้งมองสบตาแข็งกร้าวคู่นั้นของเขา
มันเป็นคนละสายตากับตอนที่อยู่บนเตียงด้วยกัน
“เพราะอะไรรู้ไหม ..เพราะข้าเกลียดเจ้า รังเกียจเจ้า สิ่งที่ข้าต้องการมีเพียงอย่างเดียวคือ ..ทำลายชีวิตเจ้า ..เหมือนที่แม่ของเจ้าทำลายชีวิตของแม่ข้า”
“แต่ที่ท่านทำ มันเท่ากับฆ่าข้าทั้งเป็น”อี้อิ้งที่เพิ่งจะตกเป็นของหย่งเล่อกล่าวด้วยน้ำตาที่ไหลนองหน้า
“นั่นมันก็เป็นเพราะเจ้าง่ายเอง จะโทษใครได้”เขาแสยะยิ้มโหดร้าย “ผู้หญิงที่มอบใจกายให้ผู้ชายง่ายๆ อย่างเจ้า จะไปมีค่าอะไร”
“ ..”อี้อิ้งมองสบตาเขาด้วยความเสียใจ
“ข้าขอแนะนำให้เจ้าดื่มยาห้ามครรภ์ เพราะไม่งั้น ลูกของเจ้าอาจจะเป็นที่รังเกียจของว่าที่สามีของเจ้าก็เป็นได้”
“ท่านหมายความว่าอย่างไร”นางใจสั่นด้วยความตระหนกหวาดกลัว
“ก็หมายความว่า ข้าจะให้เจ้าแต่งงานไปเป็นฮูหยินของมู่ไป๋ ..ศัตรูตัวฉกาจของข้าที่พยายามแย่งชิงแม่นางหลัวกับข้าอย่างไรเล่า”
“ในเมื่อเขาเป็นศัตรูกับท่าน แล้วเขาจะทำตามคำสั่งท่านได้อย่างไร”
“ก็เพราะข้ามีบัวหิมะพันปีที่ใช้ช่วยรักษามารดาของมันได้อย่างไรเล่า มันก็เลยต้องมาขอร้องข้า และสิ่งที่ข้าต้องการจากมันก็คือ ..ข้าต้องการให้มันแต่งเจ้าเป็นฮูหยิน เพราะถ้ามันแต่งงานมีเจ้าเป็นฮูหยินเอกแล้ว มันก็จะได้ไม่ต้องมายุ่งเกี่ยวกับหลัวหร่านของข้าอีก ตระกูลหลัวไม่มีทางยอมให้ลูกสาวแต่งไปเป็นภรรยารองหรืออนุแน่นอน เช่นนั้น ข้าก็สามารถกำจัดคนที่ข้าเกลียดอย่างเจ้าให้ออกไปจากจวนข้า พร้อมๆ กับที่ปิดทางให้มู่ไป๋ ..ไม่ให้แต่งหลัวหร่านเข้าจวนไปด้วยในตัว”หย่งเล่อยิ้มเหยียด
“การที่ท่านย่ำยีศักดิ์ศรีข้าเมื่อคืน ..ก็เพื่อความสะใจอย่างนั้นหรือ”
“เจ้าเข้าใจถูกแล้ว ที่ผ่านๆ มา ทุกคืนข้าสะอิดสะเอียดตัวเองทุกครั้งที่แตะต้องเจ้า และแสร้งทำเป็นรักเจ้า ถ้าไม่ใช่เพราะการแก้แค้น ข้าก็ไม่เคยคิดจะแตะต้องเจ้าให้เป็นเสนียดกับตัวเองด้วยซ้ำ ยิ่งเมื่อคืนข้าโดนวางยากำหนัดจากในงานเลี้ยง ดังนั้น ข้าก็เลยมาปลดปล่อยกับเจ้า เพราะไหนๆ เราก็เคยๆ กันอยู่แล้วมิใช่หรือ”เขายิ้มเย้ย “อีกหน่อย เจ้าก็จะแต่งให้มู่ไป๋แล้ว ถ้ามันได้รู้ว่า ฮูหยินของมัน เป็นแค่ผู้หญิงเหลือเดนที่เคยทอดกายให้ข้า ..มันก็คงจะเจ็บใจน่าดู”
“ ..”อี้อิ้งน้ำตาร่วงทันใด
ไม่คิดว่า คนที่นางรัก จะตอบแทนความรักของนางกลับมาเช่นนี้
นางรักเขามานาน แต่สุดท้าย เขาก็ไม่เห็นค่า
ความรักของนาง ไม่อาจทำให้เขาหวั่นไหว
“แล้วถ้าข้าไม่แต่งกับคนที่ท่านจัดการให้ล่ะ”อี้อิ้งถาม
“เช่นนั้น เรื่องคาวๆ ของเจ้าก็จะถูกลือกระฉ่อนเมืองหลวงเป็นแน่ เมื่อถึงตอนนั้น เจ้าจะยังเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ยังจะมีใครอยากแต่งกับเจ้า”
“ท่าน ..”นางไม่คิดว่าเขาจะใจร้ายใจดำขนาดนี้
*_______________*
ตัวอย่างเนื้อหา อี้อิ้ง - มู่ไป๋
อี้อิ้งยกของว่างมาให้สามีที่ห้องทำงานของเขา แต่ได้ยินเสียงพูดคุยกันดังเล็ดลอดออกมา จึงชะงักมือที่กำลังจะเคาะประตู
“ข้าไม่มีวันรักนาง ..เจ้าก็รู้ว่าข้ารังเกียจนาง”เสียงของมู่ไป๋ดังออกมาให้ได้ยิน
“ ..”อี้อิ้งชะงักมือ แล้วยืนแอบฟัง
“นางก็แค่ของเหลือเดนจากหย่งเล่อที่เขี่ยทิ้งมาให้ข้า การที่ข้ายอมให้นางอยู่ในตำแหน่งฮูหยิน ก็นับว่าน่าอับอายมากพอแล้ว”มู่ไป๋คิดแล้วก็โมโห
“แต่ข้าก็เห็นเจ้ารักใคร่สนิมสนมกับนางดีนี่”มู่ฟง ..ลูกพี่ลูกน้องของเขากล่าว
“เจ้าเชื่อในสิ่งที่เห็นงั้นหรือ”มู่ไป๋แสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ “ข้าก็แค่แสร้งทำเป็นดีกับนาง เพื่อให้นางตายใจ ข้าอยากให้หย่งเล่อได้เห็นว่า เมื่อผู้หญิงที่มันเกลียดมาอยู่กับข้า แล้วนางมีความสุขแค่ไหน มันจะได้เจ็บใจ ที่มันทำอะไรข้ากับนางไม่ได้ ข้ายอมรับนางเป็นฮูหยินอย่างหน้าชื่นตาบาน แต่ใครจะมารู้ ว่าในใจข้าแทบกระอักเลือดเพียงใด ..ข้าขยะแขยงผู้หญิงชั้นต่ำสำส่อนนั่นจนแทบจะอาเจียน ทุกครั้งที่ข้าโอบกอดนาง ข้าก็แทบอยากจะอาบน้ำชำระความสกปรกของนางออกไป”
“แต่ข้าก็เห็นเจ้าแสดงได้ดีนี่ ถ้าไม่รู้ ข้านึกว่าเจ้ารักนางจริงๆ เสียอีก”
“ผู้หญิงคนเดียวที่ข้ารัก ..ก็คือหลัวหร่าน แต่เพราะข้าต้องแต่งอี้อิ้งเข้ามา เลยทำให้หลัวหร่านหลุดลอยไป สุดท้ายตอนนี้นางกลายเป็นชายาองค์ชายสามไปแล้ว ส่วนผู้หญิงไร้ค่าที่โดนยัดเยียดให้มานั่น ..ข้ามีเพียงความรังเกียจให้นาง”
“เจ้าจะรังเกียจอะไรนางนักเล่า”มู่ฟงถาม
“รังเกียจความใจง่ายของนาง รังเกียจที่นางยอมตกเป็นของหย่งเล่ออย่างง่ายดาย รังเกียจความไร้ศักดิ์ศรีไร้ยางอายของนาง”มู่ไป๋ยิ่งพูดก็ยิ่งอารมณ์เสีย “ข้าเกลียดนาง รังเกียจนาง ..เจ้าได้ยินไหม ต่อไปเจ้าก็อย่าได้เข้าใจผิดอีกว่าข้าชอบพอนาง”
“เพล้ง!”เสียงจานหล่นกระทบพื้น
มู่ไป๋และมู่ฟงหันมาที่ประตูทันใด
ทั้งสองรีบเดินมา แล้วเปิดประตู
“ ..”อี้อิ้งยืนนิ่ง น้ำตาไหลอยู่ตรงนั้น
นางได้ยินหมดแล้ว
ทั้งสองหนุ่มหน้าซีดเผือดทันใด
“ขอ ..ข้าอภัยเจ้าค่ะ”อี้อิ้งรีบเช็ดน้ำตา แล้วรีบนั่งลงเก็บเศษจานและขนมด้วยมือที่สั่นเทา
“ ..”มู่ไป๋รู้สึกแน่นอกทันใด
เขาไม่คิดว่านางจะมาได้ยิน
“ ..”อี้อิ้งเผลอเก็บเศษจานที่แตกจนโดนบาดเป็นแผล
เลือดไหลหยดเป็นสีแดงฉาน
“เจ็บมากไหม”มู่ไป๋รีบนั่งลง แล้วดึงมือนางมาดูแผลให้
“ไม่ ..ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”อี้อิ้งรีบดึงมือกลับ “ข้าไม่เจ็บ”
นางพูดไปเก็บเศษจานและขนมไป
“ ..”มู่ไป๋มองแล้วก็ปวดใจ
“ ..”อี้อิ้งเก็บเสร็จอย่างรวดเร็ว แล้วก็รีบเดินจากไป
แค่เพียงหันหลังเดินก้าวออกมา น้ำตาก็ไหลหลั่งเป็นสาย
สุดท้าย ..ก็ไม่มีใครที่รักนางอย่างแท้จริง
ชีวิตนี้ ไม่เคยได้รับความรักจากใคร
แม้แต่มารดา ..ก็ใช่ว่าจะรักนาง
อี้อิ้งไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าตัวเองเกิดมาในโลกนี้ทำไม เกิดมาเพื่ออะไร
เหตุใดจึงไม่ใครรักและต้องการนางแม้แต่คนเดียว
นางรู้สึกโดดเดี่ยว อ้างว้างเหลือเกิน
“ ..”มู่ไป่มองตามร่างของอี้อิ้งที่เดินจากไปด้วยความรู้สึกปวดใจ
เห็นนางร้องไห้ แล้วทำไมเขาจึงรู้สึกปวดร้าว
เหตุใดจึงรู้สึกผิด ที่ทำให้นางเสียใจ
เขาคง ..ไม่ได้หลงรักนางเข้าแล้วใช่ไหม
“โทษที ข้าไม่คิดว่านางจะมาได้ยิน”มู่ฟงกล่าว
“เพราะเจ้าคนเดียว ถ้าเจ้าไม่พูดยั่วยุข้า ข้าก็คงไม่พูดอะไรแบบนั้นออกมา”มู่ไป๋ใส่อารมณ์กับญาติผู้น้อง
.
Guest
