ท่านชายปราบ(พยศ)คุณหนูพุดจีบ

สำหรับหม่อมเจ้าปราบดา วินัยและหน้าที่คือเกียรติยศสูงสุดที่ต้องรักษา แต่เมื่อ พุดจีบ เด็กหนุ่มลูกครึ่งจอมพยศก้าวเข้ามาในชีวิต ความเข้มงวดดั่งภูผาก็เริ่มสั่นคลอน  

ภายใต้ไม้เรียวที่หวดลงมา คือความปรารถนาดีที่ไม่อาจเอื้อนเอ่ย ภายใต้ถ้อยคำประชดประชัน คือหัวใจที่โหยหาความรัก 

 พ.ศ. ๒๕๐๐ ยุคสมัยที่บ้านเมืองกำลังร้อนระอุด้วยไฟทางการเมือง หม่อมเจ้าปราบดา ภักดีณรงฤทธิ์ หรือ ท่านชายปราบ นายทหารหนุ่มใหญ่วัย ๓๕ ปี ผู้เคร่งขรึมและยึดมั่นในระเบียบวินัย ต้องรับภาระดูแล พุดจีบ เด็กหนุ่มลูกครึ่งไทย-อเมริกัน บุตรชายของเพื่อนสนิท พามาฝากฝังไว้ที่วังนิเวศน์วัฒนา  

พุดจีบ ผู้เติบโตมาอย่างอิสระและขาดความอบอุ่นจากมารดา แสดงกิริยาต่อต้าน ดื้อรั้น และดูถูกขนบธรรมเนียมไทย จนท่านชายปราบดาจำต้องงัดไม้แข็งออกมาดัดนิสัยด้วยไม้เรียว และการอบรมที่เข้มงวด ท่ามกลางความขัดแย้งและกำแพงทิฐิ ความใกล้ชิดเริ่มแปรเปลี่ยนความรู้สึกของคนทั้งสอง  

พุดจีบได้เรียนรู้ถึงความหวังดีที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความดุของท่านชาย ส่วนท่านชายปราบดาก็ได้รับการเติมเต็มความอ่อนโยนในหัวใจที่แห้งแล้งจากความสดใสของเด็กหนุ่ม  

ความผูกพันถักทอขึ้นอย่างเงียบงันผ่านเหตุการณ์ต่าง ๆ ทั้งยามที่ท่านชายล้มป่วย หรือการแลกเปลี่ยนทัศนคติเรื่องบ้านเมือง แต่แล้วโชคชะตาก็เล่นตลกเมื่อการเมืองบีบบังคับให้ท่านชายต้องลี้ภัยไปรับตำแหน่งทูตทหารที่กรุงปารีสถึง ๔ ปี ทิ้งไว้เพียงคำมั่นสัญญาและความเงียบงันเป็นบทพิสูจน์ของรักแท้  

___________ 

“รู้ใช่ไหมว่าทำไมถึงต้องโดนทำโทษ” ท่านชายเอ่ยถามเสียงเย็นเยียบ ย่างสามขุมเข้ามาใกล้ทีละนิด  

“การทำลายข้าวของ การรังแกข่มเหงคนที่ต่ำต้อยกว่า การใช้วาจาก้าวร้าวหยาบคาย สิ่งเหล่านี้มิใช่คุณสมบัติของผู้ดี และมิใช่สิ่งที่ฉันจะยอมให้เกิดขึ้นในบ้านของฉัน” 

“ก็พุดบอกแล้วไงว่าพวกมันเริ่มก่อน ท่านชายไม่ยุติธรรม ฟังความข้างเดียว เห็นพุดเป็นคนนอกก็จ้องแต่จะจับผิด!” 

“เถียงคำไม่ตกฟาก!” ปราบดาฟาดไม้เรียวลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังจนพุดจีบหลับตาปี๋  

“ฉันไม่ได้ฟังความข้างเดียว แต่ฉันตัดสินจากการกระทำที่เห็นตำตา คนจะเป็นนายคนต้องมีจิตใจที่หนักแน่นกว่าบ่าวไพร่ เขาจะนินทาว่าร้าย หากเราไม่ได้เป็นดั่งปากเขาว่าก็ไม่เห็นจะต้องเดือดร้อน แต่การที่เธอลงไปเกลือกกลั้ว อาละวาดฟาดงวงฟาดงา มันก็เท่ากับเธอลดตัวลงไปแลกกับโคลนตม” 

“ถ้าอย่างนั้นพุดก็คงเป็นพวกโคลนตม!” พุดจีบตะโกนสวนทั้งน้ำตา ความน้อยเนื้อต่ำใจถาโถมเข้าเต็มอก  

“พ่อก็ทิ้ง แม่ก็ไม่มี ใคร ๆ ก็ไม่อยากได้ ก็เอาสิ ตีเลย! ตีให้พุดตายไปเลย จะได้จบ ๆ กันไป!” 

คำประชดประชันที่แฝงด้วยความน้อยใจอย่างรุนแรงทำให้ท่านชายปราบดาชะงักไปชั่วครู่ แววตาคมกริบไหววูบเมื่อเห็นหยาดน้ำใสไหลพรากอาบแก้มเนียนของเด็กหนุ่ม แต่ด้วยทิฐิและหน้าที่ของผู้ปกครองที่ต้องรักษากฎระเบียบ ท่านจึงแข็งใจข่มความสงสารไว้ภายใน 

“หันหลังไป” คำสั่งนั้นราบเรียบแต่เด็ดขาด พุดจีบสูดหายใจลึก กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ค่อย ๆ หันหลังให้อีกฝ่ายอย่างจำนน ร่างบางในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสั่นเทาเหมือนลูกนกตกน้ำ แต่ก็ยังพยายามยืดหลังตรงเพื่อรักษาศักดิ์ศรีเฮือกสุดท้าย 

“นับด้วย” 

____________ 

📌 นิยายเรื่องนี้มีอีบุ๊ก 

- ติดเหรียญล่วงหน้า ตั้งแต่ตอนที่ 7 เป็นต้นไป สำหรับนักอ่านสายเปย์ ที่อยากทดลองอ่าน 💵 ส่วนนักอ่านฟรีเราก็ไม่ทิ้งค่ะ เพียงแค่ต้องรอปลดเหรียญ ตามวันที่กำหนด 📚 ช่วยไรท์เก็บเข้าชั้น เปิดแจ้งเตือนตอนเพิ่มเนื้อหาไว้ หลังจากปลดเหรียญให้อ่านฟรี 48 ชม. แล้วจะกลับมาติดเหรียญถาวร ราคาจะเพิ่มขึ้น 

-  

🔥 อ่านฟรีจนจบแต่ต้องรอตามวันที่กำหนดไว้นะคะ 🙏 

นิยายเรื่องนี้ ขอสงวนสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติ ลิขสิทธิ์ พ.ศ.2537 และพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ฉบับ อื่นๆ ห้ามมิให้ผู้ใดคัดลอก ทำซ้ำ ดัดแปลงนำเนื้อหาส่วนใดส่วนหนึ่งของนิยาย หรือนำเนื้อหาไปเผยแพร่โดยไม่ได้ รับอนุญาตหากฝ่าฝืนจะดำเนิน คดีตามกฎหมาย 

ติดตามข่าวสารร่วมพูดคุยใน แฟนเพจด้วยนะคะ 👉 https://www.facebook.com/JjJubjaeng83/