สวมรอยแค้นแทนคุณหนูผู้อาภัพ

แนวผัวที่ดีคือผัวใหม่ ใครไม่ชอบแนวนี้เลื่อนผ่านได้นะคะ

***************

การซื่อสัตย์ในความรัก หาได้นำพาความสุขกลับคืนมาไม่ นางทุ่มเททุกอย่างให้เขา เพื่อพิสูจน์ให้เขาเห็นว่านางรักเขาจากใจจริง ทว่า...เขากลับหักหลังความรักและความปรารถนาดีของนาง จนแหลกสลายในชั่วพริบตา

เมื่อมีโอกาสเอาคืนมีหรือที่นางจะปฏิเสธ เหตุใดนางต้องปล่อยให้คนผู้นั้นเสวยสุขอยู่คนเดียว ทั้งที่นางลำบากยากแค้นจนแทบจะทนไม่ไหว

ส่วนคุณหนูที่นางปลอมตัวสวมรอย ช่างเป็นผู้ที่น่าสงสารยิ่งนัก ถูกครอบครัวทอดทิ้งเพียงเพราะมีสติปัญญาไม่สมประกอบ ถูกเนรเทศมาอยู่ในพื้นที่ห่างไกล ใช้ชีวิตอยู่แต่ในเรือนประหนึ่งเป็นสัตว์เลี้ยงที่ถูกคุมขัง มิหนำซ้ำยังพลาดตั้งครรภ์กับบุรุษแปลกหน้าอีก 

และเพราะมีชะตาอาภัพเช่นกัน จึงทำให้พวกนางต่างเข้าอกเข้าใจซึ่งกันและกัน

***************

" คุณหนูมีธุระอะไรจะพูดกับข้างั้นหรือ " น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างเย็นชา

" คือว่า...หม่อมฉันมีเรื่องอยากรบกวนองค์ชายเพคะ "

" เรื่องอะไร " เขาปิดตำราลง พลางยืดตัวนั่งหลังตรง

" วันนี้มีเรื่องในจวนเกิดขึ้นนิดหน่อย แล้วท่านน้าของหม่อมฉันถูกใส่ร้ายเพคะ "

" เรื่องในครอบครัวของเจ้าเกี่ยวอะไรกับข้ามิทราบ " เขาพูดตัดบท นางก็เป็นดังเช่นคนอื่นที่เข้าหาเขาเพราะผลประโยชน์ ตอนอยากได้ความช่วยเหลือก็พากันวิ่งหน้าตั้งมาหาเขา แต่พอใช้งานเสร็จก็ทำเป็นหมางเมินไม่ใส่ใจ

ริมฝีปากอิ่มเม้มแน่น เป็นอย่างที่เขาว่า เรื่องในครอบครัวของนางย่อมไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเขา คิดมานึกตรงนี้ หมู่ตานก็กลืนคำพูดที่จะพูดก่อนหน้าลงคอ

ในเมื่อเขาพูดมาถึงขนาดนี้ นางก็ควรรู้ตัวได้แล้วว่า ไม่ควรรบเร้าอีกฝ่ายให้ลำบากใจอีก " เป็นอย่างที่องค์ชายว่า เรื่องในครอบครัวของหม่อมฉันย่อมไม่เกี่ยวกับพระองค์ เมื่อครู่หม่อมฉันเลอะเลือนไปชั่วขณะต้องขออภัยด้วย เช่นนั้นหม่อมฉัน...."

ขณะที่นางจะขอตัวกลับ เขาก็พูดขึ้นมาว่า

" ถ้าข้ายอมช่วยเจ้า แล้วเจ้าจะให้อะไรตอบแทนข้า " คนร่างสูงจับจ้องไปที่ใบหน้างามด้วยสายตาลึกล้ำยากจะคาดเดาความคิด

หากอยากใช้ประโยชน์จากเขา เช่นนั้นก็ควรมีสิ่งแลกเปลี่ยนที่สมน้ำสมเนื้อกันหน่อยจึงจะถูก

ฟันขาวขบริมฝีปากล่างอย่างครุ่นคิด นางไม่มีเงินมากพอที่จะมอบให้เขา ที่ดินหรือบ้านเรือนก็ไม่มี สิ่งที่เป็นของนางก็มีเพียง.....

" แล้วองค์ชายอยากได้สิ่งใดเพคะ "

ชายหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปาก " ไม่รู้สิ! ต้องให้เจ้าเป็นคนเสนอมาก่อน ข้าจึงจะบอกได้ว่าต้องการสิ่งนั้นหรือไม่ "

รอยยิ้มมีเลศนัยของเขา ทำให้หมู่ตานพอจะเดาออกแล้วว่าเขาต้องการสิ่งใดจากนาง

อีกฝ่ายคงต้องการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของนางจนถึงที่สุด เดิมทีร่างกายนี้ก็ไม่ได้บริสุทธิ์ผุดผ่องอยู่แล้ว ในเมื่อเขาต้องการ เช่นนั้นนางจะยอมมอบให้ อย่างน้อยมันก็สามารถช่วยเจียงหลงเจินให้พ้นจากความผิดครั้งนี้ได้

" สิ่งที่หม่อมฉันมี ก็มีแค่...ร่างกายต้องมลทินนี้เท่านั้น หากองค์ชายไม่รังเกียจ "

" เฮ้อ " ลู่หยางแสร้งถอนหายใจเสียงดัง " ในเมื่อคุณหนูบอกว่าไม่มีสิ่งใดมาตอบแทนข้า เช่นนั้นข้าจะฝืนใจรับร่างกายเปื้อนมลทินของเจ้าก็แล้วกัน "

ดวงตาเรียวเล็กลอบมองผู้ที่กำลังหัวเราะเยาะนาง ปากบอกว่าฝืนใจ แต่ท่าทางของเขาในตอนนี้กลับไม่ให้ความรู้สึกเช่นนั้นสักนิด

" แต่มีข้อแม้ว่า องค์ชายต้องช่วยท่านน้าของหม่อมฉันออกมาให้ได้ก่อนเพคะ " นางไม่มีทางยอมเสียเปรียบเขาเด็ดขาด เพราะคนผู้นี้ดูมีเล่ห์เหลี่ยมมากกว่าที่นางคิดไว้มาก

ริมฝีปากคมชัดแสยะยิ้มกริ่ม " ย่อมได้อยู่แล้ว "

**********

ฝากกดหัวใจและคอมเม้นด้วยนะคะ 

*****