พระเอกฟรีแลนซ์

พระเอกฟรีแลนซ์  

ขอนแก่น ภาคอีสานตอนเหนือของไทย มีอาชีพทำนาเป็นส่วนใหญ่ แต่การทำนานั้น ก็ทำได้แค่ปีละครั้ง ไม่มีรายได้อื่น นอกจากแต่ละบ้านแต่ละหลังคาเรือน จะมีวิธีการดำรงชีวิต อยากบอกว่า มันแล้วแต่คนจริงๆ บางครอบครัว สามีหรือลูกเต้าที่เติบโตแล้ว ต้องจากถิ่นฐานบ้านเกิดเมืองนอนไปทำงานหาเงินในเมือง หรือต่างประเทศ เช่นบ้านนี้ 

**อ้าย ดุแลจะของเด้อ ทางนี้ข่อยสิเบิ่งลูกดอก บ่อต้องคิดหน้าห่วงหลัง ตั้งใจเด้อ  

**เอ้อ อ้ายสิตั้งใจ เพื่ออนาคตของลูก...หล่าคมเอ้ย ช่วยแม่เบิ่งน้องเด้อหล่า 

**คับพ่อ 

สวรรค์ พ่อของคมและเคน ต้องไปเมืองนอก เพราะทางบ้านอยากมีเงิน ถ้ามีเงิน นั่นคือความสุข  ทั้งสองตกลงกันแล้ว จึงนำโฉนดที่ดิน ไปจำนองเอาไว้ ได้เงินมาเพื่อเป็นค่านายหน้าก่อนไปทำงาน  พ่อของคม ขึ้นรถไป และก็มองตามจนรถวิ่งไปสุดสายตา แม่เวียง พาลูกเดินเข้าบ้าน พร้อมอุ้มลูกน้อยคือ เคน ท่ามกลางสายตาของ แม่ย่าที่มองดูด้วยความเวทนายิ่ง  

ย่า**กูบอกมึงกะบ่อฟังกูเนาะ อีเวียง  นาก็หมด ไร่ก็หมด สิเอาที่ยุไสมาไว้ฝังจะของ 

อาแหวง**กะช่างเขาเถอะแม่ เขามักทางนั้น อยากมั่งอยากมี กะซางเขาตั้ว 

แม่เวียงได้ยินก็ก้มหน้าน้ำตาตกใน หากผัวได้ดีกลับมาสักวัน ก็คงจะดีและได้เชิดหน้าชูตาได้บ้าง 

3 ปีต่อมา  

พ่อได้กลับมาบ้านเกิด และเงินทองมากมาย จุนเจือครอบครัว และ ส่วนหนึ่งพ่อก็มอบให้ย่า และน้องชาย แต่สายตาของแม่เวียงดูคัดค้านมาก เพราะคำที่ได้ยินมากับหูนั้น มันยังติดหูอยู่ทุกวัน 

หลังจากที่พ่อกลับมาบ้านครั้งนี้ ก็ได้มาพักผ่อนราว หนึ่งเดือน แล้วพ่อก็กลับไป คราวนี้ไปนานกว่าปกติ พอกลับมา ก็ได้เงินมาไม่มาก และยังมาป่วย กระเสาะกระแสะ ราวสามเดือน พ่อหวันก็เสีย และย่าก็มาตามพ่อหวันไปอีกคน เหมือนตรอมใจกับลูกชายคนโต 

อาแหวง ได้ที ก็ได้ยึดบ้านหลังใหญ่ ส่วนบ้านหลังเล็ก เป็นบ้านที่ แม่เวียง อาศัยกับ ลูก สองคน คม และ เคน แม่เวียงรับจ้างทุกอย่าง เพียงเพราะต้องหาเงินมาเลี้ยงดูลูกทั้งสอง ให้ได้เล่าเรียนดีๆ 

**ลำบากหน่อยนะพี่เวียง จากเคยมีกิน ตอนนี้ต้องมารับจ้างเขา 

เวียง**อืม ธรรมดาแหล่ะหล่าเอ้ย พี่กะต้องหาเงินเลี้ยงลูก บักคมก็ ม.2 แล้ว เจ้าเคน กะ ป.6  

**สู้ๆเด้อเอื้อย  

เวียง**จ้า 

2 ปีต่อมา  

เวียง**เอ๋า คือบ่อเรียนต่อล่ะลูก 

คม**ผมสงสารแม่คับ ให้น้องมันเรียน ผมสิมาหาเงินซอยแม่เด้อ 

หลังจบ ม.3 คมก็มาช่วยงานรับจ้างกับแม่ เพื่อส่งน้องเรียน 

เวียง**เอ้า มากินข้าวเด้อลูก 

คม**นี่ อ้ายปิ้งไก่ไว้ถ่าโตเด้นิ 

เคน**ขอบคุณครับอ้ายคม  

เวียงมองลูกทั้งสองรักกันมาก เคนก็ ขึ้นเรียนชั้น ม.3 แล้ว อีกไม่กี่ปี คงจบ ม.6  

หลังจากจบ ม.6 แม่ก็อยากให้หยุด แต่คม บอกว่า ไม่ได้ ต้องเรียน ต่อและแม่ก็ต้องตามใจเพราะคมช่วยแม่หาเงิน และแล้ว เคนต้องมาเรียนต่อที่ มหาวิทยาลัยรามฯ ปีแรก คมส่งเงินมาให้ แต่ด้วยเคนก็มีเพื่อน ที่หางานทำเพื่อส่งตัวเองเรียน ก็เลยปรึกษาเพื่อน  

**มาทำงานกับกูดิ เขารับอยู่นะเพื่อน พาร์ทไทม์ได้เยอะอยู่นะ ตก แปดเก้าพัน ต่อเดือนเลยนะมึง 

เคน**เออๆ เอาๆเพื่อน 

ร้านอาหารในห้างนั่นคือที่ทำงานที่แรกของเคน เมื่อได้รับเงินเดือน เดือนแรก เคนก็ส่งจดหมายกลับไปบ้าน ว่า แม่กับพี่คมไม่ต้องส่งเงินมาให้แล้ว เพราะตอนนี้มีงานทำแล้ว  

ขอนแก่น 

เวียง**อย่ากินหลายเด้อลูก เดี๋ยวผู้สาวบ่อมักเด้ 

คม**คับ 

คมติดเหล้า จนมาพบกับสาวต่างบ้าน จนได้แต่งกัน ชื่อพวง ก็อุ่นใจหน่วย ที่พวง เอาเรื่องเช่นกัน  

พวง**หยุด สิไปไส  

คม**ไปบ้านหมู่ 

พวง**ถ่าก้าวขา ย่างออกไปตอนนี้ บ่อต้องกลับมาอีกเด้อ 

คม**คับ บ่อไปล่ะครับเมีย 

แม่เวียงนั่งอมยิ้ม อยู่ในบ้าน  

เมื่อเคนใกล้เรียนจบวิทยาลัยแล้ว ก็มีบริษัทฯชั้นนำ ได้ เข้าไปยังมหาวิทยาลัยฯเพื่อคัดสรรค์น้องๆกำลังจะจบการศึกษาในคณะบริการบัญชีธุรกิจ และเคนก็ เป็นหนึ่งในนั้นที่ได้รับเลือก หลังจากจบแล้วก็ได้มาทำงานกับบริษัทฯดังกล่าวทันที ได้เงินเดือน ค่อนข้างดี และส่งเงินเดือนกลับไปให้แม่ใช้ ห้องพักก็ยังเช่าที่เดิม เพราะต้องการเก็บเงิน เคนก็ส่งเงินกลับบ้านทุกเดือน หวังอยากให้แม่มีหน้ามีตาในสังคมบ้าง แต่ แม่ไม่ได้ทำแบบนั้น  

ขอนแก่น 

คม**เป็นแบบนี้เฮาหมุนบ่อทันดอกแม่ 

แม่เวียง**อืม แม่สิพยายามขอกับน้องเพิ่ม ลองเบิ่งเนาะ 

พวง**เกรงใจน้องเด้แม่ หนูกับอ้ายสิไปหาปลาหาหน่อไม้มาขายพอได้ห้าได้สิบ 

แม่เวียง**อืม  

แม่ลุกเดินเข้าห้องไป ไม่มีคำพูดใดจากแม่ อีก  

หลาย ปี ต่อมา ยุคโควิด ครองเมือง พนักงานในบริษัทฯ ต้อง WFH  

เคน**อะไรนะ แผนกเราโดนหมดเลยเหรอพี่ 

**อืม ทำไงได้วะ เงินก็ลดด้วย จะทำได้อีกกี่เดือนเนี่ยเป็นแบบนี้ 

พนักงานทั้งหมดเข้าประชุม ทุกแผนก รับฟังข้อชี้แจงทุกอย่างของบริษัทฯ แล้วก็เดินออกมาหน้าจ๋อยกันเป็นแถบ เคนขนของออกมาจากออฟฟิศ โบกแท็กซี่กลับห้องพัก 

งานที่ต้องทำในห้องพัก มันก็ไม่เหมือนอยู่ที่สำนักงาน  

3 เดือนต่อมา  

เคน**ฮัลโหล แม่ครับ สู้เด้อ เคนก็จะสู้ อดทนหน่อยนะครับ ไม่นาน ไอ้โรคบ้านี่คงหายไป 

เคนวางสายแม่ไปก็มานั่งกอดเข่าร้องไห้ในห้อง จะเอาไงต่อ เพราะเงินเดือนลด เหลือเพียงหมื่นห้า จากที่เคยได้รับสามหมื่นกว่าๆ นั่งดูยูทูปขายของ หัวก็ไม่ไป เพราะจบการบัญชี เอาไงล่ะทีนี้  

เคน**โหลว่าไงมึง อ้าวเหรอ ...ไม่อ่ะ กูไม่เอาด้วยหรอก ....เออๆ..ตามบายเพื่อน..ฮ่าๆโชคดีๆ... 

วางสายเพื่อนไป เพื่อนชวนไปเอนฯสาวแก่ ที่ยอมเปย์ถึงหลักหมื่นในคืนเดียว แต่เคนไม่ได้มีประสบการณ์ทางนี้ จึงบอกปฏิเสธเพื่อนไป 

2 เดือนต่อมา  

ตลาดสด 

เคน**เอาเนื้อหมู 1 กิโลครับ 

**อันนี้เหรอ 

เคน**อันนี้ๆ 

**อันนี้เศษหมูนะ 

แม่ค้ามองหน้า แล้วเคนก็รีบชิงพูดขึ้น 

เคน**เออ เลี้ยงหมาน่ะครับ 

เคนใช้เวลาเดินดูของในตลาดสด เอาที่ถูกที่สุด และ ดูผักสดที่แม่ค้ากำลังเลหลัง หรือ ขายกองละ นั่นคือ เป้าหมาย พอได้แล้ว ก็กลับ ห้องพัก นำเศษหมูมาล้างขนสะอาดแล้วใส่กระปุกแช่ช่องฟรีสเพื่อเอาไว้กินหลายวัน 

เคน**เราต้องอยู่ได้สิ นายเคน 

...........................รอติดตามต่อจากนี้เลยจ้ะ..............