ประสิตเปลี่ยนโลก

ย้อนไปเมื่อครั้ง ที่ ดร.โยฮันนา ได้นำตัวอย่างของเซลล์ตัวอ่อน ของหนอนปรสิต มาโชว์ในงานวิทยาศาสตร์ที่ประเทศไทยครั้งนั้น 

“ไม่ๆ คุณต้องฟังฉันอธิบายก่อนสิคะ คุณต้องฟังโจทย์ของสิคะ ว่าเป็นการโชว์มิใช่การขาย คุณคะ” “เก็บงานของคุณไว้นะ เอากลับไปซะ” “ฉันขอเพียงแค่พรีเซ็นต์งานของฉันแล้วฉันก็จะกลับได้มั้ยคะ” “เอาตัวเธอออกไป” “ดะ เดี๋ยว เดี๋ยวสิ” ดร.โยฮันนา ต้องกลับโรงแรมพร้อมกับขวดโหล ตัวอย่างงาน “ฉันไม่ยอมหรอก ยังไงฉันก็จะคิดค้นมัน หากผลออกมาดีเมื่อไรอย่ามาง้อฉันก็แล้วกัน” 

หลังจากกลับประเทศแล้ว มาค้นกระเป๋าดู “เอ๊ะ หายไปไหนนะ” 

ประเทศไทย... 

“ขวดอะไร สวยจังมีน้ำในขวดอ่ะมึง” “ทิ้งสิวะ แขกเช็คเอ้าท์แล้วทิ้งขวดใส่อะไรไม่รู้ทิ้งไป” “น้ำใสๆ อืม ไม่อ่ะ ขวดสวย ขอละกัน” 

แม่บ้านเปิดฝาขวด แล้วเทน้ำทิ้งลงในอ่างล้างหน้า ในน้ำนั่นก็มีตัวอ่อนของหนอนปรสิต ซึ่งไหลลงสู่แม่น้ำเจ้าพระยา และอาศัยกันเป็นกลุ่มไม่ยอมห่างกันไปไหนและหาที่เกาะ เพื่อการสร้างควีน และ ควีนมีหน้าที่ให้กำเนิดตัวอ่อนของหนอนปรสิต และเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ 

ใช่แล้ว หนอนปรสิต คือสิ่งมีชีวิต ที่อาศัยในแม่น้ำ คอยดักหาอาหาร แต่อาหารคือของเหลวส่วนเกินภายในร่างกายของสัตว์และมนุษย์ เช่น ไขมัน และยังสร้างเซลล์ส่วนที่หายไปให้ยังคงเดิม การเสริมสร้างขึ้นอยู่กับมวลในร่างกาย หากมนุษย์หรือสัตว์ไหน มีระบบภายในที่มีพิษ หนอนปรสิตก็ไม่สามารถเสริมสร้างได้ และ ก็จะตายเพราะโดนพิษไปด้วย 

ต่อมามีการค้นพบโดยบังเอิญ คือ ชายตกน้ำเนื่องจากเกิดอุบัติเหตุด้วยการเข้าช่วยเหลือของหนอนปรสิต ที่เข้าไปในร่างกาย เพื่อซ่อมแซมส่วนที่ได้รับความเสียหาย จนรอดขึ้นมาบนฝั่งได้ปลอดภัย และหนอนปรสิตสามารถจับข้อมูลความคิดในจิตใต้สำนึกเก่าๆ ของร่างอาศัยได้ และสามารถมอบความสามารถพิเศษให้กับร่างอาศัยจากความคิดได้ เช่น จากคนตกวิชาคณิตศาสตร์ คิดเลขไม่ออก กลายเป็นนักคำนวณขั้นเทพ สามารถดึงพลังความสามารถอื่นๆ ออกมาใช้ได้มากกว่ามนุษย์ปกติถึงสิบเท่า และบางคนก็มากกว่า หรือ ไม่มีสิ้นสุดก็มี อยู่ที่ภาวะร่างกาย และ ที่พิเศษ หนอนปรสิต จะอาศัยอยู่ในร่างกาย เม็ดเลือด น้ำเลี้ยง เซลล์ของมวลต่างๆ ในร่างกาย เมื่อร่างกายได้รับความเสียหาย ก็จะถูกซ่อมแซมทันที ช้าหรือเร็ว อยู่ที่จำนวนของหนอนปรสิต หากใครมีควีนในร่างกาย ก็จะมีความสามารถสูงกว่าเป็นร้อยเท่า 

ภาวะการณ์ส่งต่อ 

-ส่งต่อโดยการให้เลือด 

-ส่งต่อทางเพศสัมพันธ์ 

-อสุจิมีภาวะที่เป็นมวลช่วย คือ สัตว์ตั้งครรภ์ด้วยอสุจิของมนุษย์เพศชายหรือ สัตว์เพศผู้ก็มีน้ำเชื้อที่ทำให้มนุษย์เพศหญิงตั้งครรภ์ได้เช่นกัน 

การส่งต่อที่ล้มเหลว 

-ส่งต่อเข้าร่างอาศัยที่มีพิษ เช่นมียาเสพติด หรือ สูบบุหรี่จัด=ปรสิตตาย 

-ร่างอาศัยถูกเผาไหม้=ปรสิตก็ตายไปด้วย 

ที่กล่าวมา ร่างอาศัยที่ปรสิตจะอาศัยอยู่ได้ และตลอดไป คือ 

-ร่างที่ปราศจากสารพิษ เช่นไม่ทานเหล้า หรือของมึนเมา จากแอลกอฮอล์ และไม่ใช่ร่างจำพวกกลุ่มติดยา 

ข้อดี 

-ร่างอาศัยที่ชอบทานของหวาน ร่างกายก็ไม่อ้วน 

-ใครมีโรคร้ายเรื้อรัง ระยะเริ่มถึงระยะสุดท้าย ปรสิตก็จะจัดการสร้างสรรค์ให้ เหมือนได้เกิดใหม่ 

เพราะฉะนั้น ไปทำความรู้จักกับกลุ่มคนที่มีปรสิตนี้ในร่างกายกันเถอะ ผมรู้ว่าคุณก็ต้องการเช่นกัน “ใช่ ฉันเคยงานของฉันเพื่อเสนอไปยังสมาคมนักวิทยาศาสตร์การแพทย์ เพื่อให้พิจารณางานของฉัน หึหึหึ ฮ่าฮ่าฮ่า ตอนนี้คงไม่ต้องแล้วล่ะ” ดร.โยนั่งพูดคุยกับวีกิจที่เป็นหมอคนเดียวในกลุ่มคนที่มีควีน นอกจาก กวิน และ อลิชา “อืม ครับ ทั้งสองเป็นพ่อเลี้ยงลูกเลี้ยงกัน แต่รักกันมาก เหมือนลูกสาวคนหนึ่ง” “ใช่ค่ะ กวินก็เคยช่วยชีวิตดิฉันเอาไว้ครั้งหนึ่ง อาห์ มันลามกมากถ้าฉันจะพูด ฮึฮึฮึ ชายเอเชียที่หน้าตาหล่อคนหนึ่งทำให้ฉันหวั่นไหวได้ขนาดนี้ ไม่คิดเลยว่า ผลงานของฉันไปช่วยชีวิตเขา และ เขากลับพาผลงานของฉัน มาช่วยเสียเอง ว้าว น่าทึ่งมากเลย” “และเขาก็ช่วยพ่อของผม และผมก็ได้รับช่วงจากคุณพ่อต่อมาจนทุกวันนี้” “ฮะฮะฮะ” ทั้งสองคุยกันใน LAB ภายใต้ชื่อ NL’ new life nanolife 

“คุณจะกลับไทยเมื่อไรคะ” ดร.ถามวีกิจ “อีกสักสองวันครับ ลูกเขยกับลูกสาว ขออยู่ต่อที่นี่” “อ๋อ ค่ะ แล้วนี่ คุณพักอยู่ โรงแรม” “อ้อเปล่าครับ ที่บ้านคาลอสครับ” “อย่างนั้นหรือคะ อ้อ รถมาพอดี แล้วเจอกันนะคะฉันจะส่งเมล์ถึงคุณ” “ได้ครับ เยี่ยมเลย แล้วเจอกันครับ” 

โยฮันนา กลับมาสวยสาวอีกครั้ง ด้วยการช่วยเหลือจาก กวิน หรือ เก้า หลังจากเหตุการณ์นั้น ก็ได้กลับมายังบ้านเกิด มายืนเสียใจอยู่หน้ารูปสามี “หากฉันค้นพบก่อนนี้คุณคงไม่จากฉันไปไหนใช่มั้ยคะ” ยืนเศร้าโศก เสียใจกับการจากไปของสามี และโทษตัวเองที่ค้นหนอนปรสิตช้าเกินไป “โอ แม่ครับ ร้องไห้อีกแล้ว” นิโคลัส จอร์จ วากัลป์ หรือ เอ็นเจ ลูกชายวัยยี่สิบเศษ กำลังศึกษา เข้ากอดแม่จากด้านหลัง 

“โอ เอ็นเจ มาตั้งแต่เมื่อไรลูก” โยฮันเอามือปาดน้ำตา แล้วทักลูกชายกลับ 

“เพิ่งมาถึงครับ แล้วที่ทำแล็บ เป็นไงบ้างครับ”  

“ก็ดีจ้ะ แม่ยังไม่ได้ทำอาหารเลยพ่อหนุ่มของแม่” เอ็นเจโผเข้ากอดแม่อีกครั้ง 

“ผมยังไม่หิวเลยครับ อยากกินอย่างอื่นแทน อืม จุ๊บ ได้มั้ยครับ” 

“อืม ได้สิ” สองแม่ลูก ที่ย้ายมาอยู่ต่างถิ่น เพื่อนบ้านไม่มีทางรู้แน่นอน ว่า นั่นคือแม่ลูก เพราะโยฮันมีความสาวและสวย ต่างก็มีหนุ่มๆ คอยตอมอยู่บ่อยครั้ง “อ๊าห์ พ่อหนุ่มของแม่ โอ๊ห์ววว” หนุ่มเอ็นเจ จับสองขาของแม่ถ่างกว้าง เอวก็กดรัวใส่อย่างเมามัน มันเหมือนหนุ่มสาวข้าวใหม่ปลามัน เพราะจะเอากี่ครั้งก็ไม่มีทางเหี่ยวย่น หย่อนยาน สึกหลอ แน่นอน “โอ๊ห์วแม่ครับ อ๊าห์สสสซี้ดดดด” 

การร่วมรักของแม่ลูกผ่านไป 

“ดีนะที่ใส่ถุง ไม่งั้นแม่ได้มี เอ็นเจ น้อยแน่ๆ” “ฮะฮะฮะ ครับแม่ แล้วไม่อยากมีเหรอครับ” 

“ไม่ได้สิ พ่อหนุ่มของแม่ต้องมีสาวๆ ใครก็ได้ถ้าลูกชอบแม่ก็ชอบจ้ะ” “โอ ยังไม่อยากให้ถึงวันนั้นเลย” แม่ตบก้นลูกชายด้วยความหมั่นเขี้ยว เอ็นเจ เดินเปลือยเปล่า ออกจากห้องแม่ ไปยังห้องนอนตัวเอง ก้นกลมของหนุ่มวัยรุ่นที่เย้ายวนใจหญิงวัยดึก 

ดึกสงัด 

“โครม...ปังๆๆ!!!” เสียงดังจากด้านล่างของบ้าน เอ็นเจ ตื่นและรีบเปิดประตูออกมา เห็นแม่กำลังโดนกลุ่มชายชุดดำจับตัวอยู่ พวกนั้นแต่งกายมีโลโก้ของ “V” คือเครื่องหมายของแล็บผลิตยาต้านไวรัส ที่เป็นคู่แข่งของ “NL” การบุกชิงตัวครั้งนี้ เพื่อต้องการมันสองของ ดร.โยฮันนา “คุยกันดีๆ แล้วคุณจะปลอดภัย” “ฉันจะเชื่อได้อย่างไรว่าฉันจะปลอดภัย ในเมื่อพวกคนของ แล็บ “V” คอยติดตามเล่นงานฉันตลอด” “มันก็ช่วยไม่ได้ เพราะคุณไม่ให้ความร่วมมือกับเราเองนี่นา” “ฮะฮะฮะแกจำไม่ได้เหรอ ครั้งที่ไปเมืองไทย แกลิดรอนสิทธิ์ฉันไม่ให้ฉันเสนอผลงาน แต่ตอนนี้จะมาใช้วิธีหน้าด้านเอางานของฉัน ช่างน่าอายเสียจริง” ขณะพูดจบก็มองไปยังด้านบน ตาโต “เอ็นเจ หนีไป” ได้ยินเสียงแม่ก็รีบวิ่ง กระโดดลงหน้าต่างไป “ตุ๊บ” “โอ๊ย ขา” วิ่งต่อ เพราะมีชายสามคนไล่ตาม “แม่ ทำไงดี” วิ่งไปคิดไป ไม่รู้ตัวว่า ตัวเองวิ่งเร็วกว่ารถไฟฟ้าความเร็วสูง จนชายชุดดำตามไม่ทัน มาถึงสถานีตำรวจเพื่อขอความช่วยเหลือ 

แต่พอไปถึงบ้าน ก็ไม่เจอแม่แล้ว และมีร่องรอยการต่อสู้ มีรอยเท้ามากกว่าห้าคน จึงมีความเห็นจากเจ้าหน้าที่ ที่ต้องให้การดูแล เอ็นเจ และทำการค้นหา ตัวของ ดร.โยฯ 

“อย่ากังวลไปนะครับ ทางเจ้าหน้าที่จะทำการค้นหาตัว ดร.ให้เร็วที่สุด” “ขอบคุณครับ” 

เมื่อเจ้าหน้าที่กลับไป เอ็นเจ มานั่งนึกถึงตัวเองที่ชอบเกิดอะไรแปลกๆ กับตัวเอง อีกทั้งชั่วโมงที่ผ่านมา วิ่งได้เร็วเหมือนฝัน จากการที่มองเห็นคำตอบของข้อสอบ ได้ยินเสียงคนคุยกันจากอีกฟากของแม่น้ำ เดินผ่านคอนโด มองขึ้นไปเห็นคนที่พักอาศัยอยู่ตามชั้นต่างๆ ขณะที่กำลังคิด หนูวิ่งเข้ามาหา “เย้ยยย” เงียบ ค่อยๆ มองมา คือ ตัวหนูลอยอยู่กลางอากาศ ตาเบิกโพลง มันเกิดขึ้นอีกแล้ว และมันเป็นเพราะอะไรล่ะ “แม่เจ้า มันคืออะไร เจ้าหนูน้อย เราขอโทษนะ” “ก็ปล่อยฉันสักทีสิวะ” “ย๊ากกก” หนูดันพูดได้ หรือ เอ็นเจคิดไปเอง “นะ หนู พูดได้” ตบหน้าตัวเองปั่บๆๆ “ไม่น่า ไม่ใช่แน่นอน ฉันไม่ได้เสพของพวกนั้นเลยนะ” “รู้แล้วปล่อยฉันเดี๋ยวนี้” “ว้าย แล้วปล่อยยังไง อะ อ้าว” หนูหล่นลงพื้นตุ๊บแล้ววิ่งไปหยุด ค่อยๆ หันมา “ขอบใจที่ไม่ทำร้ายฉันนะ” แล้วหนูก็วิ่งหนีไป ภาวะ อาการ มึน งง เกิดขึ้นกับเอ็นเจไม่น้อย 

“คิดถึงแม่และกังวลมากสินะ ถึงเป็นแบบนี้” จากอาการที่ควีนอยู่ในตัวของเอ็นเจ กำลังตื่นจากการหลับใหล เพราะที่ผ่านมา มีเพียงหนอนปรสิตที่ทำงาน คืนนี้นอนหลับที่โซฟา และฝันถึงเรื่องเดิมซ้ำๆ คือการที่ได้ผสมพันธ์กับตัวประหลาดรูปร่างคล้ายปลาหมึกยักษ์แต่ไม่ใช่ซะทีเดียว เมื่อผสมพันธ์เสร็จก็มีการให้กำเนิดลูกทันที 

ตื่นนอนแต่เช้า ต้องมาทำมื้อเช้าเอง “โอ๊ยซี้ดดด” มีดบาดมือ ก็เดินไปที่ตู้ยา จะหยิบอุปกรณ์มาทำแผล “หือ แผล หายไปไหน มีแต่เลือด ก็เมื่อกี้ มีดบาดมือชัดๆ โอ๊ยแม่เจ้าเล่นตลกอะไรกับฉันเนี่ย” มานั่งคิดถึงแม่อีกครั้ง เดินไปในครัวอีก หยิบมีดขึ้นมา “เอาวะ ขอลองอีกที” เอ็นเจเอามีดกรีดลงไปบนฝ่ามือ “อ๊าห์วววซี้ดดดดดโอ๊วววว” มึงกรีดมืออ่ะเอ็นเจ “อ้าวลืม...โอ้ยยมีดบาดมือ” แล้วมองดูมือตัวเองที่ค่อยสมานแผลจนติดกันสนิด และทิ้งคราบเลือดเอาไว้ ล้างออก ก็ไร้รอยแผล “ว้าว ฉันไม่ได้ฝัน ฉันทำได้ ฉันทำได้ ฮ่าๆๆ” 

แต่งตัวออกไปเรียน ก็ไม่ใช้รถ “ฟิ้วววววววว…!!!” 

“ว้าย” 

“หวัดดีสาวๆ” 

“ใครอ่ะ” 

“หวัดดีครับคุณยายมีอา” 

“จ้าพ่อเอ็นเจ จ..อ้าวไหนวะ” 

ถึงมหาลัยฯ นั่งเรียน ในห้อง อาจารย์แม่รี่ ที่เป็นเพื่อนสนิทกับแม่ ก็เดินมาบอก “เอ็นเจกระโดดออกหน้าต่างไป เร็วเข้า” “อะไรฮะ” “หนี...!!!” พวกของ “V” เข้ามาในโรงเรียน เพื่อจะจับตัวของเอ็นเจไปอีกคน 

“เด็กคนนั้นหนีไปทางหน้าต่างแล้ว ตามไป” 

“หยุดนะ ฮึบ นี่แน่ะ” ปึ๊ก...!!!...ผัวะ..!! 

อาจารย์แม่รี่ ก็ไม่รู้เรียนกังฟูมาจากไหน 

“นักเรียนทุกคน หนีไป ระวังตัวด้วย ฮึบ นี่แน่ะ รนหาที่เองนะ” เอ็นเจ วิ่งหนีไปกับนักศึกษา แต่มองเห็นภาพล่วงหน้า คือ อาจารย์แม่รี่ ถูกยิงและถูกราดน้ำยา “ไม่ อาจารย์” เอ็นเจย้อนกลับมาด้วยความเร็วสูง พุ่งเข้าเตะต่อยพวก “V” จนร่วงไปกองกัน “แล้วจะกลับมาทำไมเนี่ย” “ผมเห็น” “เห็นอะไร” “อาจารย์ม่องเท่ง” “คุณพระ” ไม่ทันได้คุยกันมาก ร่างของพวก “V” ถูกจับขว้างลอยมากระทบกับเอ็นเจอย่างจัง “ตู๊มมมม” เอ็นเจกระเด็นไปจนผนังห้องเรียน จนสลบ “เอ็นเจ เอ็นเจ ตื่นสิวะ” ชายร่างยักษ์กำลังเดินเข้ามา อาจารย์แมรี่กัดฟัน ถ้าขึ้นสู้ต่อคงไม่ไหวแน่ “อยู่ไม่ได้ก็ต้องเผ่นก่อนล่ะ ไปเจ้าทึ่ม” อาจารย์แมรี่คว้าตัวเอ็นเจได้ ก็พุ่งออกทางหน้าทาง เหมือนกับวิ่งอุ้มหมอน นั่นแหล่ะ..... 

แม่รี่เป็นร่างอาศัยรุ่นน้องต่อจากอาจารย์หมอด้วยการฉีดเลือด ที่ครั้งนั้นกวินได้ทำการรักษา ดร.โยฮันนา ด้วยการ “อ๊าห์ซี้ดดด” 

แล้วพอกลับมา ดร.ก็พบกับครูสาวคนหนึ่งที่มีร่างหายเดินหลังค่อมเสียบุคลิก และใส่แว่นตาหนาเตอะ จึงทำความรู้จัก และ ชักชวนเข้าโครงการแต่ด้วยความดื้อรั้น จนมาวันหนึ่ง ดร.ได้เดินออกจากงานโชว์แฟชั่นวีคที่ห้องเสื้อของแซงโลลอง เดินมาเพื่อรอคนขับรถมารับ ซอกตึก มีถังขยะวางเรียงรายอยู่ มองไปเห็นขายื่นออกมาหนึ่งข้าง มันคือขามนุษย์ แข็งใจสู้ เดินเข้าไปดูใกล้ๆ 

“โอ๊วพระเจ้า เธอนั่นเอง เกิดอะไรขึ้น” 

ครูแม่รี่นั่งหายใจรวยรินถูกแทงด้วยของมีคมซี่โครงซ้าย 

“ยิ่งตัวแห้งๆ เลือดจะหมดตัวอยู่แล้ว” 

พูดไปบ่นไป พลางหยิบเอากล่องวัคซีนออกมา มันคือ สิ่งมีวีชีวิต ที่เรียกว่า Nano life เพื่อ New Life กำลังจะฉีดให้ แม่รี่ “เดี๋ยว คุณจะทำอะไร” 

“อยากตายตรงนี้เหมือนหมาข้างถนนหรือไง” “โอย ช่างเถอะปล่อยฉันตายตรงนี้แหล่ะ 

“อีโง่ กูมานั่งลงตรงนี้ถ้ามึงตายคนก็มองว่ากูทำอีควายพูดมาก เอ้านี่” “โอ๊ย” “เออ หมดเข็ม ไม่ตายละ รอสักครู่” ใช้เวลาไม่นานการเปลี่ยนแปลงก็ค่อยๆ เริ่มขึ้น แผลที่ถูกแทงประสานกันเข้าจนเนียนสนิด ดวงตาสีฟ้าสดใส หน้าอกอื๋ม สะโพกผายขายาวเรียวสวย “โอว เกิดอะไรขึ้นกับฉันนี่” “อืม ดูเหมือนว่า ต้องไปลองชุดสวยสักชุดแล้วมั้ง” 

หลังจากนั้นมา อาจารย์แมรี่ ก็กลายเป็นเพื่อนคนสำคัญของ ดร.โย 

เสียงวิ่งและแรงลม ทำให้เอ็นเจตื่น “อ้าวเฮ้ย...อั๊ก” “โครม” ผนังโรงนาเก่าพังเป็นรู “ไอ้เด็กเวร” “ผมขอโทษครับ” “เฮ้อ เอาไงต่อดีล่ะ มันมากันขนาดนี้ ไอ้ยักษ์นั่นไม่เบาด้วย” “แม่ผมโดนพวกมันจับไปไหนไม่รู้” “เมื่อคืน ฉันรู้แล้ว” หนุ่มน้อย เกิดอาการ งง ว่าทำไม อาจารย์แม่รี่ถึงรู้เรื่องนี้ “ทำไม อาจารย์ทราบเรื่องนี้ หรือ อาจารย์” “ใช่ ฉันรู้ว่าพวกมันพาแม่เธอไปไหน แต่ไม่เป้นไรหรอก” “จะเชื่อได้อย่างไรว่าแม่ผมจะปลอดภัย” “เถอะน่า มันต้องการจข้อมูล...แค่นั้น” “ข้อมูลอะไร” แม่รี่ คว้าแขนเอ็นเจมา แล้วก็กัดจนเป็นแผล “อะโอ๊ยอาจารย์..ทำอะไรเนี่ย” 

“สิ่งที่นายอยากรู้ไงว่าพวกมันต้องการอะไร” มองดูมือตัวเองที่กำลังสมานแผลจนหาย “ผมเข้าใจแล้ว “พวกมันเป็นองค์กรใหญ่ เราสู้พวกมันไม่ได้หรอก เผลอๆ ตำรวจก็พวกมัน ถ้างั้น แม่เธอคงได้กลับมาแล้ว” “ตำรวจคือพวกเดียวกับ “V” เหรอครับ” แม่รี่หันมาหาหนุ่มน้อย “อืม”