คำโปรย
ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยของ ข้าวตู พลันสะดุด เมื่อเธอเผลอเข้าตารุ่นพี่คนเลวที่แสร้งทำตัวเป็นคนดี
“กูว่ามึงต้องหาคนมาคุ้มครอง ไม่งั้นมึงอยู่ไม่ได้แน่” เพื่อนสนิทของข้าวตูเอ่ยขึ้นอย่างเป็นห่วงความปลอดภัยของเพื่อน
“ใครจะมาคุ้มครองคนอย่างกู”
“พี่ปัณณ์ กูว่าเขาช่วยมึงได้”
ปัณณ์ รุ่นพี่วิศวะโยธาปีสาม ทายาทเศรษฐีหมื่นล้านรุ่นที่สี่ ใครๆ ต่างรู้ว่าไม่มีคนฉลาดที่ไหนกล้ายุ่งกับเขา
“เขาอาจจะช่วยได้ แต่เราไม่รู้ว่าเขาเป็นคนดีหรือเปล่า” เธอกลัวว่ามันจะเป็นการหนีเสือปะจระเข้เสียมากกว่า “กูก็บอกมึงแล้วว่าพี่เขาไม่น่าไว้ใจ”
“เรื่องที่พี่ปัณณ์มีผีผู้หญิงตามน่ะเหรอ บางทีมึงอาจจะตาฝาดไปเองก็ได้นะ”
ตาฝาดอาจจะเป็นไปได้ แต่คนมีสัมผัสพิเศษอย่างเธอมันพูดยาก อีกทั้งเธอไม่ได้เจอเงาดำนั่นปรากฏอยู่ข้างกายเขาแค่ครั้งเดียว คนที่มีผีตามติดแบบนั้น เขาต้องทำอะไรไม่ดีซ่อนอยู่แน่ ๆ เธอไม่ขอเอาตัวเองไปยุ่งเกี่ยวเด็ดขาด
“พี่ปัณณ์เป็นคนดีนะเว้ย”
“ไม่เอาๆ”
“พี่ปัณณ์ สมบัติล้ำค่าของคณะวิศวะฯ เลยนะเว้ย รูปหล่อ บ้านรวยหมื่นล้าน นิสัยดี เพอร์เฟ็กต์ขนาดนี้ ไม่มีทางเป็นคนไม่ดีเลย ใครๆก็อยากเข้าหาเขา”
เรื่องนี้เธอไม่เถียงเลย แม้แต่ผียังตามเขา
เปิดนิยายเรื่องใหม่แล้วนะคะ เรื่องนี้เป็นแนวโรแมนติก แฟนตาซีหน่อย ๆ เพราะมีผีเข้ามาเกี่ยวด้วย ฝากกดเข้าชั้น กดหัวใจให้ด้วยน้า
ขอบคุณค่า
Guest
