ไม้เรียวที่เหลาจากไผ่ที่ตัดมาจากกอหลังบ้าน ฟาดลงไปที่น่องเรียวของเด็กสาววัยสิบห้าที่ยังคงอยู่ในชุดนักเรียน กระโปรงนักเสียนสีน้ำเงินเข้มกระเดิดไปตามแรงฟาดของไม้เรียวนั้น
'ควั่บ!!'
"กูบอกมึงแล้วใช่ไหมว่าไม่ต้องไปเรียนหนังสือ ทำไมมึงถึงไม่ฟัง ทำไมมึงถึงไม่จำ มึงมีเงินนักเหรอห๊ะถึงได้ไปเดินลอยหน้าลอยตาอยู่ในโรงเรียนแบบนั้น กูบอกแล้วใช่ไหม บอกแล้วใช่ไหม"
หญิงวัยกลางคนพูดพร้อมกับฟาดไม้เรียวลงไปที่น่องของเด็กสาวอีกไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง เธอไม่แม้แต่จะสงสารหรือเวทนาเสียงร้องไห้ของเด็กสาวที่ร้องขอความเมตตาจากเธอเลย
นานเท่าไหร่ไม่รู้ กว่าความทรมานจากไม่เรียวจะจบลง เด็กสาวบัดนี้นั่งซุกตัวซ่อนอยู่ข้างกองฟางที่เธอเพียรไปขนมา เพื่อเอาไว้สำหรับให้ควายที่อยู่ในคอกสามสี่ตัวกิน
"ฮึ่กๆ เจ็บ แม่จ๋า หนูเจ็บ" เด็กสาวสะอื้นไห้พลางร้องหาแม่ที่ตายจากเธอไปเมื่อห้าปีที่แล้ว
เพราะว่าไม่มีแม่ ไม่มีใครให้พึ่งพิงพึ่งพา เมื่อต้องมาอยู่ในความดูแลของผู้เป็นป้าซึ่งเป็นพี่สาวของแม่ ชีวิตของเธอจึงเหมือนกับตกนรกทั้งเป็น เธอถูกดุด่าตบตีไม่เว้นวัน ยิ่งเมื่อไหร่ที่ป้าเสียไพ่เธอก็จะยิ่งถูกทำร้ายมากขึ้นไปอีก จากที่เคยได้ไปเรียนทุกวันก็ถูกบังคับให้ออกจากโรงเรียน ทั้งที่อีกไม่วันเธอก็จะเรียนจบได้วุฒิม.สามแล้ว
Guest
