
"อาเลี้ยงหนูมาเพื่อให้เป็นของอา... ไม่ใช่เพื่อให้ไปเป็นของใคร!"
เสียงทุ้มพร่าตวาดลั่นจนผนังห้องสั่นสะเทือน 'ปรเมศวร์' กระชากเนกไทออกอย่างไม่ใยดี ดวงตาที่เคยเรียบเฉยบัดนี้แดงก่ำด้วยแรงหึงหวง เขามองร่างบางของ 'น้ำใส' ที่สั่นเทาอยู่ตรงหน้า—เด็กน้อยที่เขาเฝ้าทะนุถนอมในกรงทองมาหลายปี บัดนี้กลายเป็นสาวสะพรั่งที่มีกลิ่นอายยั่วยวนจนเขากระหายไปทั้งตัว
"อาปราณ... น้ำใสเจ็บ..."
"เจ็บสิดี จะได้จำ!"
