ตัวอย่า......
ว้าย!
“ปล่อยฉันนะ ฉันบอกแล้วไง อย่ามาให้เห็นหน้าอีก” หล่อนดิ้นขัดขืน มือถูกดันร่างติดไปกับผนังปูน
“แล้วคิดว่าพี่จะกลัวเหรอแป้ง คิดถึงพี่เหมือนที่พี่คิดถึงเราไหมทูนหัว อ่า...หอม” พูดพร้อมกับโน้มไปซุกจมูกโด่งกับซอกคอระหงเพื่อสูดดมกลิ่นกายหอมของหล่อนเข้าปอด
“ปล่อยฉันนะ ที่นี่มันโรงงานเดี๋ยวมีคนมาเห็น”
“ใครแคร์ เห็นก็ได้แค่เห็น ดีซะอีก คนจะได้รู้ว่าเราเป็นอะไรกัน”
มือของเขาจับข้อมือเล็กทั้งสองข้างไว้ข้างลำตัว แล้วเขาก็เคลื่อนหน้าหล่อไปซุกไซ้กับซอกคอระหงที่เบี่ยงหลบเป็นพัลวัน แต่ยิ่งหล่อนเบี่ยงหน้าหลบยิ่งเป็นการเปิดทางให้เขา ขาเล็กยกขึ้นหมายจะกระทุ้งเข้าเป้าของเขาแต่โดนรู้ทัน เขาใช้ท่อนขากดขาเล็กของหล่อนไว้กับผนัง

