“ถ้าไม่ใช่เมียผมแล้วเป็นเมียใคร อย่าบอกนะว่าเป็นเมียไอ้หมีมัน” เขาเอ่ยเสียงแข็งห้วนราวกับกำลังโกรธหิรัณย์ร่างหมีตัวเองแต่เขาก็แค่แสร้งแสดงออกมาเท่านั้นเพื่อให้การแสดงสมจริงก่อนจะพูดต่อ “อย่าคิดว่าผมไม่รู้นะว่าไอ้หมีมันกลับอังกฤษตั้งแต่วันแรกที่แต่งงานกับคุณจนตอนนี้ยังไม่กลับมา อีกอย่างคนเข้าหอได้เอาคุณจนเช้าคือผมนี่ ผมต่างหากที่เป็นผัว ถ้าจะพูดให้ถูกผมคือผัวคุณ...พริก”
“แค่เสียตัวให้คุณแค่ครั้งเดียวอย่าคิดว่าฉันจะนับคุณ ฉันไม่อยากทำร้ายพี่หมี ไม่อยากหักหลังคนที่แสนดี แม้พี่เขาจะขี้เหร่หน้าตาไม่หล่อเทียบไม่ได้กับปลายเล็บของคุณแต่เขาก็ใจดีกับฉัน เขาไม่อยู่ แต่เขาก็วิดีโอคอลมาเทคแคร์ถามถึงฉันตลอด ต่างจากคุณ คุณบอกว่ารักเมียแต่ทำไมคุณทำแบบนี้กับฉัน”
พูดจบก็ดีดตัวลุกขึ้นเมื่อตอนนี้ระบายออกมาหมดแล้ว หล่อนบอกไม่ถูกว่าตอนนี้หล่อนชอบสามีตัวเองแล้วหรือไงถึงได้พูดแบบนี้ แต่ใจของหล่อนกลับเต้นแรงทุกครั้งเมื่อได้สบดวงตาทรงเสน่ห์ของคนคนนี้
“ยังไปไหนไม่ได้ ผมยังพูดไม่จบนั่งลง!”สั่งเสียงแข็งด้วยความโกรธพร้อมกับฉุดดึงข้อมือเล็กกระตุกให้นั่งลงเหมือนเดิม
“ฉันหมดเรื่องคุยแล้ว ฉันจะกลับ”
“แต่ผมไม่ให้กลับ ไหนๆ ก็มาแล้วให้ผัวเอาหน่อยสิ ระหว่างไอ้หมีไม่อยู่ให้ผัวอย่างผมดูแลได้นะ จริงอยู่ที่ผมบอกว่าผมรักเมียของผมใช่ว่าผมจะนอนกับผู้หญิงอื่นไม่ได้...ว่าไหม” พูดพร้อมกับลูบไล้ต้นขาของหล่อนไปมาเพื่อแสดงถึงความต้องการของตัวเอง ตอนที่ได้ยินพริกแกงโต้ตอบกลับมาหล่อนจะรู้ไหมว่าภายใต้ใบหน้าเคร่งขรึมแสร้งโกรธนั้นมีความดีใจซุกซ่อนอยู่ที่น้องน้อยไม่ได้รังเกียจร่างหมีพุงพลุ้ยของตนแล้ว
“หยุดทำอะไรบ้าๆ สักที คุณเป็นเพื่อนพี่หมีนะ”
“แล้วไง ไอ้หมีมันไม่รู้หรอกถ้าคุณไม่พูด...ว่าไหม”
ว้าย!
แล้วร่างของหล่อนก็ถูกผลักล้มลงไปกับโซฟาตัวยาวที่นั่งอยู่ ตามด้วยร่างของบุรุษหนุ่มเคลื่อนตัวมาคร่อมทับอย่างรวดเร็ว
“มะ...ไม่! มันจะเกิดขึ้นอีกไม่ได้”
“ทำไมจะไม่ได้”
“คนเลว! พี่หมีเป็นเพื่อนคุณนะ”
“แล้วไง ก็นี่เมียผมผมจะเอาตอนไหนก็ได้ ถึงผมไม่ได้มีชื่อในทะเบียนสมรสและเข้าร่วมในพิธีแต่งงานแต่ผมได้ครอบครองและขย่มร่างคุณแค่นี้ก็ชัดแล้วใครคือผัวตัวจริง ว่าไหมเมียจ๋า...”
“ไอ้ฝรั่งเลว อ่ะ...อื้อ...”
Guest
