อุแว้! อุแว้! อุแว้!
เสียงร้องไห้ของน้องแดน เด็กชายคุณากร ภูตะวัน วัยสี่เดือน ส่งเสียงร้องดังลั่นห้อง ทำให้คนเป็นอาต้องรีบตื่นมาดูด้วยความเป็นห่วงและกังวล ตั้งแต่จัดงานศพของพี่ชายและพี่สะใภ้ที่จากไปเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว เขาก็ต้องดูแลหลานชายตัวน้อยมาตลอดตั้งแต่ที่ทั้งสองจากไป ซึ่งเด็กคนนี้ก็ไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหนและจะส่งไปให้ใครดูแล เขาจึงต้องรับดูแล เมื่อทางพี่สะใภ้ไม่มีญาติหลงเหลืออยู่ และทางของพ่อเด็กก็มีเขาเป็นญาติเพียงคนเดียว ทุกอย่างเลยมาตกอยู่ในความดูแลของภูบดินทร์ ภูตะวัน หรือดิน วัย 33 ปี เจ้าของอู่ซ่อมรถที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดนครศรีธรรมราช
ตั้งแต่มีคุณากรมาอยู่ในความดูแล ชีวิตของหนุ่มช่างยนต์ที่ปิดอู่แล้วก็ออกเที่ยวกลางคืน ดื่ม และคั่วสาวทุกคืนก็ต้องเปลี่ยนไป จนตอนนี้ใครๆ ก็เรียกเขาว่าพ่อลูกอ่อน พ่อลูกอ่อนที่เขาไม่ได้ทำเอง ให้ตายสิ และสาวๆ ที่เคยมาติดพันก็พากันหนีหายไปหมด จะมีใครสนใจผู้ชายลูกติดอย่างเขาล่ะ ถึงจะรู้ว่าไม่ใช่ลูกแท้ๆ แต่ใครล่ะจะมาสนใจเขา ถึงแม้จะหล่อเครื่องเคราดีแค่ไหนก็ตามเถอะ
“หยุดร้องได้แล้วครับน้องแดน อาดินมาแล้วครับ” ร่างสูงกึ่งเดินกึ่งวิ่งมาอุ้มหนูน้อยที่ร้องไห้ถีบขาในเปลขึ้นมาแนบอกแล้วแกว่งโยกตัวไปมาปลอบหนูน้อย
อุแว้! อุแว้! อุแว้!
“ชูว์...ไม่ร้องนะครับ เดี๋ยวอาดินชงนมให้กินนะครับ”
Guest
