กว่าจะรู้ว่ารักเธอ(น้ำเหนือ&พักพิง)

ภายใต้รั้วกำแพงสูงตระหง่านของวังเก่าแก่ในจังหวัดเชียงใหม่ “หม่อมหลวงดาวนับพัน ศิริวัฒนากุล” หรือ “พักพิง” เด็กสาววัยสิบแปดปีผู้มีใบหน้างดงามหมดจดราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ เติบโตมาด้วยการเลี้ยงดูที่เข้มงวดกวดขันราวกับไข่ในหินจากมารดาที่เป็นผู้ดีเก่าแก่ พักพิงไม่เคยได้สัมผัสโลกภายนอกอย่างแท้จริง ชีวิตของเธอมีเพียงโรงเรียนคอนแวนต์และการเรียนพิเศษ วนเวียนอยู่เช่นนี้จนกระทั่งโชคชะตาเล่นตลกชักนำให้ดอกฟ้าที่แสนบริสุทธิ์ได้โคจรมาพบกับ “นที” เด็กหนุ่มอาชีวะสาขาช่างยนต์หน้าตาคมเข้ม ผู้เป็นลูกชายเจ้าของร้านโชว์ห่วยในตลาด

นทีผู้เจนจัดในเรื่องผู้หญิงตกหลุมรักความใสซื่อของพักพิงตั้งแต่แรกเห็น เขาใช้เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวและคารมคมคายตามประสาหนุ่มเจ้าเสน่ห์ เข้ามาตีสนิทและหยิบยื่นความตื่นเต้นท้าทายที่พักพิงไม่เคยได้รับมาก่อน จนกระทั่งเด็กสาวผู้ไร้เดียงสาเผลอไผลมอบกายและใจให้เขาไปอย่างง่ายดายด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ แต่ความลับไม่มีในโลกเมื่อหม่อมแม่จับได้คาหนังคาเขาว่าลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนได้เสียกับเด็กวัดท้ายแถว ท่านจึงโกรธจัดจนขาดสติสั่งขังพักพิงไว้แต่ในห้องนอนเพื่อตัดขาดจากโลกภายนอก

ด้วยความรักที่บังตาและความกลัวว่าจะไม่ได้เจอกันอีก พักพิงจึงตัดสินใจปีนหน้าต่างหนีออกจากบ้านในยามวิกาลเพื่อไปหานที ชายหนุ่มจึงชักชวนให้เธอหนีตามเขาไปตายดาบหน้าที่กรุงเทพฯ พักพิงที่มองโลกในแง่ดีหวังเพียงจะได้สร้างครอบครัวเล็กๆ กับคนที่เธอรักจึงยอมทิ้งศักดิ์ศรีและนามสกุลเก่าแก่ไว้เบื้องหลัง แต่ทว่าชีวิตจริงในเมืองหลวงกลับไม่ได้สวยหรูอย่างที่วาดฝัน เมื่อความรักจืดจางลงและสันดานดิบเริ่มปรากฏ ผ่านไปไม่ถึงสองเดือนนทีก็ติดการพนันอย่างหนักจนหมดเนื้อหมดตัว และเมื่อถูกเจ้าหนี้ตามทวงยิกๆ เขาก็เลือกที่จะทำสิ่งที่เลวร้ายที่สุดด้วยการหลอกพาพักพิงไปขายขัดดอกให้กับซ่องโสเภณีเถื่อน

ในวินาทีที่พักพิงกำลังจะถูกย่ำยีศักดิ์ศรีจนแหลกเหลว ประตูห้องขังนรกก็ถูกถีบพังเข้ามาด้วยฝีมือของ สารวัตรณภูเหนือ อัศวศิริธรากุล (น้ำเหนือ) นายตำรวจหนุ่มไฟแรงที่ปลอมตัวเข้ามาล่อซื้อบริการและนำกำลังเข้าทลายซ่องได้ทันเวลาพอดี สารวัตรหนุ่มมองเห็นแววตาที่ตื่นตระหนกและสิ้นหวังของเด็กสาวที่ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนผู้หญิงหากินทั่วไป เขาจึงเกิดความเวทนาและตัดสินใจยื่นมือเข้าช่วยเหลือ เมื่อรู้ว่าเธอไม่มีที่ไปและไม่กล้ากลับบ้าน เขาจึงพาเธอมาพักอาศัยอยู่ที่เซฟเฮาส์ส่วนตัว พร้อมทั้งส่งเสียให้เธอได้เรียนหนังสือต่อเพื่อหวังให้เธอมีอนาคตที่ดีขึ้น

วันเวลาที่ผันผ่านไปทำให้ความใกล้ชิดก่อตัวเป็นความผูกพัน พักพิงที่ได้รับความอบอุ่นและการปกป้องดูแลอย่างดีจากสารวัตรหนุ่มเริ่มแปรเปลี่ยนความซาบซึ้งใจกลายเป็นความรักที่ลึกซึ้ง เธอพยายามทำดีและดูแลเขาเพื่อตอบแทนบุญคุณ แต่ทว่าณภูเหนือกลับเป็นผู้ชายที่ปากร้ายและเย็นชาอย่างร้ายกาจ เขาพยายามสร้างกำแพงกั้นเธอออกไปจากชีวิตเพราะรังเกียจอดีตของเธอ ทุกครั้งที่พักพิงพยายามจะแสดงความรู้สึก เขาจะตอบกลับด้วยถ้อยคำที่เชือดเฉือนหัวใจให้เจ็บปวดเจียนตาย

“...อย่ามาทำดีกับฉันให้เสียเวลาเลยพักพิง... ผู้หญิงอย่างเธอมันก็แค่ความผิดพลาดที่ฉันเก็บมาเลี้ยงไว้เพราะความสงสาร... จำใส่สมองของเธอเอาไว้ให้ดีนะ... ว่าฉันไม่มีวันลดตัวลงไปเกลือกกลั้วเอาคนใจแตกอย่างเธอมาทำเมียเชิดหน้าชูตาหรอก...”