อคิณ&ธาริน(หัวใจที่ไม่มีที่ยืน)

อคิณถูกส่งตัวมายังโรงเรียนเล็ก ๆ กลางชนบท ในฐานะ “ครูอาสา” ตามแผนประชาสัมพันธ์ของบริษัทระดับพันล้านที่เขากำลังจะก้าวขึ้นเป็นท่านประธานในอนาคต ภาพลักษณ์ที่ดีงามต่อสาธารณะสำคัญพอ ๆ กับความสามารถทางธุรกิจ การลงพื้นที่ครั้งนี้จึงไม่ใช่เพียงภารกิจช่วยเหลือสังคม หากคือหน้าที่ที่ถูกจัดวางไว้อย่างเหมาะสมในเส้นทางชีวิตของเขา 

ที่นั่นเอง อคิณได้พบกับธาริน เจ้าหน้าที่ป่าไม้ผู้ใช้ชีวิตเรียบง่าย ทว่ามีแววตาอบอุ่นและจริงใจอย่างที่อคิณไม่คุ้นเคย 

จากการทำงานร่วมกันในแต่ละวัน ความใกล้ชิดค่อย ๆ ก่อตัวอย่างเงียบงัน บทสนทนาเล็ก ๆ รอยยิ้มบางเบา การช่วยเหลือกันโดยไม่ต้องร้องขอ กลายเป็นความผูกพันที่ลึกซึ้งขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว ทั้งสองต่างรับรู้ถึงความรู้สึกที่ค่อย ๆ เติบโตในใจ แต่ไม่มีใครกล้าเอ่ยออกมาเป็นคำพูด 

เพราะต่างฝ่ายต่างรู้ดีว่า เส้นทางชีวิตของพวกเขา…สวนทางกันเกินไป 

ความรู้สึกที่เก็บงำไว้นานวันกลับยิ่งทวีความชัดเจน จนกระทั่งคืนหนึ่ง ความใกล้ชิดทางใจได้พาให้พวกเขาเผลอก้าวล้ำเส้นของความสัมพันธ์ทางกายไปโดยไม่ทันคิด ท่ามกลางความเงียบงันของชนบท และหัวใจที่เต้นแรงเกินจะห้ามไหว 

ทว่าเช้าวันใหม่ก็มาพร้อมความจริง 

เมื่อถึงเวลาที่อคิณต้องกลับไปรับตำแหน่งรองประธานตามกำหนด เขาเลือกสวมหน้ากากของความเย็นชา บอกลาธารินด้วยสีหน้าเรียบเฉย พร้อมถ้อยคำสั้น ๆ ที่เหมือนคมมีด 

“ลืมมันไปเถอะ” 

คำพูดนั้นทำให้ธารินนิ่งงันราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน แต่ในความเจ็บปวดกลับมีบางอย่างก่อตัวขึ้น 

ธารินไม่ใช่คนที่จะยอมปล่อยให้หัวใจตัวเองแตกสลายเพียงเพราะอีกฝ่ายเลือกเดินหนี เขารู้ชัดว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเขาไม่ใช่เรื่องลวงตา และไม่ใช่สิ่งที่ควรถูกทิ้งไว้เบื้องหลังอย่างง่ายดาย 

เมื่ออคิณเลือกจะถอยหนี 

ธารินจึงตัดสินใจว่าจะเป็นฝ่ายก้าวเข้าไปหา