จับเจ้าทะโมนมาเป็นชายา

นิยายเรื่องนี้ ไรท์เตอร์ขอหยิบยกนิยายเก่ากลับมารีไรท์ใหม่ และเกลาภาษาเขียนใหม่นะคะ... 

“ท่านมีสิทธิ์อะไรมาสั่ง!” มือเล็กชี้ที่จมูกตัวเอง “ข้าเป็นใคร!ท่านลืมไปแล้วรึ? หากท่านความจำเสื่อมชั่วขณะ ข้าก็จะช่วยสงเคราะห์ให้... ข้าคือ นายน้อยฉีอันฉีนะ! เป็นถึงบุตรชายคนเล็กของเจ้าแคว้นฉี! เมื่อรู้แล้ว ก็อย่าได้บังอาจมาตู่ว่าข้าเป็นภรรยาของท่านอีก!” 

นายน้อยตัวแสบเชิดคางใส่คนไม่เจียมตัว แววตาแสดงถึงความเหยียดหยันอย่างไม่ปิดบัง   

“ส่วนท่าน!... ก็เป็นเพียงทหารยามตัวเล็กๆ ไม่ใช่หรือไง? ทหารชั้นผู้น้อยเช่นท่านช่างไม่รู้จักเจียมตัว.. เมื่อครู่ข้ายอมท่าน เพราะนายน้อยเช่นข้าเป็นคนมีเมตตา เห็นคนอื่นเดือดร้อนย่อมต้องยื่นมือช่วยเหลือ ท่านอย่าได้ฝันไปไกลเชียว... ข้าช่วยให้ท่านพ้นทุกข์แล้ว ทุกอย่างย่อมจบสิ้นกัน หากอยากคบหาต่อ ข้าให้ฐานะท่านได้เพียงสหายเท่านั้น ท่านว่าข้าพูดมีเหตุผลหรือไม่?” 

สิ้นคำดูแคลนจากปากภรรยาตัวน้อย องค์ชายอิ้งเยว่แทบจะกระอักเลือดด้วยความแค้นเคือง... เจ้าเด็กไม่รู้ที่ต่ำที่สูง! เขาอยากรู้นักว่า หากมันรู้ว่าสามีของมันคือโอรสองค์โปรดของจักรพรรดิผู้ครองแผ่นดินนี้ มันจะยังมีหน้ามาพ่นคำร้ายกาจเช่นนี้ออกมาได้อีกหรือไม่!