“มาทำอะไรแถวนี้ กลางค่ำกลางคืนไม่รีบกลับบ้าน”
“ช่างหัวมันปะไร เดี๋ยวมันก็ด่าเราว่าเสือกหรอก”
เพิ่มไม่สนใจที่เพื่อนพูด เขาตรงไปหาสองสาวที่เดินเฉไปเฉมาเหมือนปูนา
“อ้าว ไอ้เพิ่มมาทำอะไร” เพ็ญที่มีสติกว่าเงยหน้าทัก
“มาหากบหาเขียด แล้วพวกเอ็งมาทำอะไร”
“มากินเลี้ยงวันเกิดข้า”
“แล้วนี่กินเหล้ากันด้วยเหรอ”
“ยาดอง นังนวลมันคออ่อน”
“ข้าไม่ได้คออ่อน” นวลเถียงเพื่อน แต่ร่างกายไม่ฟังคำสั่ง โงนเงนไปมาจนเพิ่มต้องจับต้นแขนเอาไว้เพราะกลัวตกคันนา
“เมาขนาดนี้จะกลับบ้านถูกไหม”
“เอ็งอย่าไปฟ้องพ่อแม่ข้ากับนวลนะเพิ่ม ไม่งั้นพวกข้าโดนตีขาลายแน่” เพ็ญขอร้อง
“เออ ๆ เดี๋ยวข้าไปส่ง”
“อ้าว ไหนว่าจะมาหากบกันไง” อั้นประท้วง
“บ้านเพ็ญกับนวลอยู่คนละทาง ถ้าเพ็ญไปส่งนวลมันก็ต้องกลับคนเดียวสิ เอ็งพาเพ็ญไปส่งบ้านไป ไว้ค่อยมาหากบกันวันหลัง”
“ขอบใจนะเพิ่ม” เพ็ญกล่าวขอบคุณเพิ่มแล้วเดินถือตะเกียงไปกับอั้น
ส่วนเพิ่มเดินจูงนวลกลับบ้าน ทางไปบ้านของนวลค่อนข้างเปลี่ยว ไม่ค่อยมีบ้านคน นวลเดินเซมาชนเขาหลายรอบ เพิ่มรับร่างนุ่มนิ่มของเพื่อนสาวไว้ในอ้อมกอด นวลช้อนตามองหน้าเพิ่ม ดวงตาปรือด้วยฤทธิ์ของยาดองมองเขาหวานหยาดเยิ้ม เพิ่มไม่สามารถข่มกลั้นอารมณ์ของตัวเองได้อีกต่อไป และแล้วสิ่งที่ไม่ควรเกิดก็ได้เกิดขึ้น
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗ และฉบับเพิ่มเติมในภายหลัง ไม่อนุญาตให้ทำการสแกนหนังสือ หรือคัดลอกเนื้อหาส่วนใดส่วนหนึ่ง หรือทั้งหมดเพื่อสร้างฐานข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์ เป็นเอกสารรูปเล่ม หรือเพื่อการใด ๆ ยกเว้นจะได้รับอนุญาตจากเจ้าของลิขสิทธิ์อย่างเป็นลายลักษณ์อักษรแล้วเท่านั้น มิฉะนั้นจะถือว่าละเมิดลิขสิทธิ์และมีความผิดทางอาญา
Guest
