ปี 2025
ชายหนุ่มวัยสามสิบกว่า ยืนอยู่ริมถนน เขาดีดกีตาร์โปร่งตัวเก่า เสียงเพลงของเขาลอยคลอไปกับลม ผู้คนที่เดินผ่าน หากชอบก็หยอดเหรียญลงในกระเป๋ากีตาร์ หากไม่สนใจก็แค่เดินเลยไป
แต่ก่อน... เขาไม่ใช่แค่นักดนตรีข้างถนน
เขาเคยเป็นนักแต่งเพลงชื่อดัง เคยมีคนรักที่เขาไว้ใจ และเพื่อนสนิทที่เขายกให้เป็นเหมือนพี่ชาย
กระทั่งวันหนึ่ง… คนรักของเขากลับเอาเนื้อเพลงที่เขาแต่งจากหัวใจ ไปมอบให้เพื่อนสนิท
เพื่อนสนิทคนนั้น จดลิขสิทธิ์ผลงานทั้งหมด และฟ้องร้องเขาว่า "ขโมยผลงาน"
ทุกอย่างพังทลาย
ชื่อเสียง เงินทอง และความไว้ใจ — หายไปพร้อมกับคำว่า “เพื่อน” และ “คนรัก”
เขาต้องใช้หนี้ก้อนใหญ่จากคดีความ
แม่ของเขา... หญิงชราผู้ไม่เคยยอมแพ้ ทำงานหนักเพื่อหาเงินมาช่วยเขา
จนร่างกายทรุดโทรม และสุดท้ายก็จากเขาไป
หลานฝาแฝดทั้งสองคนของเขา — คนที่เขารักสุดหัวใจ
เขาไม่มีแม้แต่ปัญญาจะดูแล ต้องจำใจฝากไว้ที่บ้านเด็กกำพร้า
คืนนั้น…
หลังจากเล่นกีตาร์ริมถนนจนดึก เขาซื้อเหล้าขาวขวดหนึ่งกับมาม่า 1 ห่อ
กลับมาที่ห้องเช่าขนาดสองคูณสองเมตรที่เต็มไปด้วยกลิ่นอับและฝุ่นเก่า
จุดไฟต้มน้ำจากกาต้มมือสองที่ได้มาตอนไปตลาดมือสอง ต้มน้ำร้อน เทมาม่าลงถ้วย
กินมาม่าดิบ ๆ ไปครึ่งห่อ ก่อนจะกระดกเหล้าขาวทีละอึกจนหมดขวด
“สุขสันต์วันเกิด...” เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนทิ้งตัวลงบนฟูกเก่า ๆ
แล้วทุกอย่างก็ดับวูบไปพร้อมฤทธิ์แอลกอฮอล์
...
“ฟ้า... ฟ้า... จะไปโรงเรียนบ่? บักบอลมาถ่ามึงอยู่หน้าบ้านแล้วนิ”
เสียงนั้นดังมาจากที่ไกลๆ แต่ชัดเจน
เสียงที่เขารู้ดีว่าไม่ใช่แค่เสียงในฝัน — เสียงของแม่
เขาขยับตัวเล็กน้อย ไม่ลืมตา
“ไปโรงเรียนอีหยัง เรียนจบมาหลายปีแล้ว สิไปเฮ็ดหยัง...”
เขาตอบกลับอย่างงัวเงีย ทั้งที่ใจเริ่มเต้นแรง
“สิมาว่าเรียนจบอีหยัง! อีกสามเดือนบ่แม่นติ? จะขึ้นมหาลัย คือว่างานโรงเรียนบ่ทันแล้ว ตื่นได้แล้วลูก”
เขาผงะ ลืมตาขึ้นแทบจะทันที
ภาพที่เห็นไม่ใช่เพดานห้องเช่า... แต่เป็นฝ้าเพดานไม้เก่าที่เขาเคยนอนมองตอนเด็ก
เขาหันซ้ายมองขวา ห้องที่เต็มไปด้วยกลิ่นของบ้านที่คิดถึง
มือยกขึ้นตบแก้มตัวเองแรง ๆ — เจ็บ
หันไปมองปฏิทินบนผนัง
“กรกฎาคม 2010”
เขาอึ้ง ริมฝีปากพึมพำเบา ๆ
“นี่ฉัน… ย้อนเวลากลับมาเมื่อ 15 ปีก่อนจริง ๆ หรอ?”
Guest
