นักฆ่าเกิดใหม่เป็นไอเติมเด็กวัด

เสียงหอบแฮ่ก ๆ ดังสะท้อนในตรอกแคบกลางเมืองฝั่งยุโรป ชายวัยกลางคนร่างสูงใหญ่ ผิวซีดขาว ใบหน้าคมเข้ม ตาคมดุราวกับเหยี่ยว กำลังเซไปมาก่อนจะทรุดลง มือหนากุมบาดแผลฉกรรจ์ที่ท้อง เลือดไหลซึมเปรอะเสื้อผ้าที่ขาดวิ่น เขาพิงกำแพงอิฐเย็นเฉียบ ถอนหายใจแรงและพึมพำเสียงแหบพร่า 

“ไม่คิดเลย…ว่าพวกมันจะหักหลัง… ไว้ใจมากเกินไปจริง ๆ” 

แววตาที่เคยดุดันเต็มไปด้วยแค้นและเสียดาย เขายิ้มเยาะให้กับชะตากรรมตัวเอง ก่อนเอ่ยถ้อยคำขมขื่นออกมาอีกครั้ง 

“นี่สินะ…ที่ว่ากันว่า ไม่มีสัจจะในหมู่โจร …ตลอดชีวิต ฉันไม่เคยได้สัมผัสความสุขจริง ๆ เลย… ตั้งแต่ลืมตาดูก็มีแต่เลือด…มีแต่ศพ…ไม่เคยมีวันที่ใช้ชีวิตเหมือนคนปกติ” 

ทันใดนั้นเสียงไอแห้ง ๆ ดังขึ้นพร้อมกับเลือดสดพุ่งออกจากปาก เขาทรุดตัวลงช้า ๆ สติเลือนหาย เสียงสุดท้ายที่หลุดจากริมฝีปากคือเสียงถอนใจแผ่วเบา 

ก่อนที่ร่างสูงนั้นจะนิ่งงัน หยุดหายใจไปในความมืดและความเงียบงันของซอกตึก 

เสียงไก่ขันดังแว่วมาแต่ไกล ปลุกให้ชายหนุ่มที่นอนอยู่บนฟูกขนาดสามฟุตค่อย ๆ ขยับตัว ลืมตาตื่นขึ้นมา ร่างนั้นผอมบาง ผิวขาวซีด ใบหน้ากลม ตากลมโตดูไร้เดียงสาอย่างชาวเอเชีย เขาลุกขึ้นนั่งพลางพึมพำเสียงแผ่ว 

“เอ๊ะ…ที่นี่ที่ไหนกัน? ไม่ใช่ว่าฉัน…ตายไปแล้วเหรอ? หรือมีใครช่วยฉันไว้? แต่…ที่นี่มันไม่ใช่…”