ฉันไม่ได้อยากแสดงเป็นนางร้อยสักหน่อย ไม่รู้ทำไมถึงต้องโดนเปลี่ยนบทตลอด พอจะเป็นนางเอกเข้าหน่อยก็เอาอีกแล้ว
ทั้งที่ฉันเป็นคนเรียบร้อยแท้ๆ พูดจากก็เพราะ สวยจนคนเหลียวหลัง แค่เจ้าน้ำตาไปหน่อยเท่านั้นเอง สะกิดต่อมอ่อนไหวไม่ได้มันต้องร้องไห้ตลอดเลย แต่ใช้ได้ผลกับบอสใหญ่อย่างจวินทุกที
ชีวิตมันโคตรบัดซบ ไร้งาน ไร้เงิน ตอนนี้กำลังจะไร้รถ ไปของานทำจวินบอสใหญ่ก็ไล่ตะเพิด มาเจอนักปั้นมือทองอย่างทักจา จู่จู่ก็เกลียดขี้หน้าฉันซะงั้น เพราะคิดว่าฉันจะเอาเต้าแลกกับการกลับเข้ามาวงการ ทั้งที่ฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลย ไปทำอะไรให้ตอนไหนก็ยังไม่รู้เรื่อง เลย มีปากมีเสียงเถียงก็ไม่ได้ด้วยนะ ไม่งั้นถูกแกล้งไม่ต้องผุดต้องเกิดในวงการล่ะทีนี้ ขนาดไม่มีปากมีเสียงยังโดนแกล้งกระหน่ำยิ่งกว่าช่วงลดราคาซะอีก
โชคดีที่บอสคนสุขุมยังเห็นใจ ไม่สิ สังเวชใจมากกว่า ถึงได้มาช่วย ไม่งั้นชีวิตคงเน่าตายอยู่ข้างถนน
ความซวยยังมีมาต่อเนื่องนางร้ายจะได้เป็นนางเอกไหม ขึ้นอยู่ หลวงพ่อวัดสะตึงที่ตึงไปทุกวงการแล้วล่ะ
Guest
