ภารกิจปั้นนางร้าย เป็นนางเอก

ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มจางๆ ให้กับความคิดนั้น มือเรียวยกขึ้นจัดแว่นสายตากรอบกลมที่ทัดอยู่บนศีรษะให้เข้าที่ หลินเหมยในวัย 27 ปี ที่ทำงานเป็นสถาปนิกในบริษัทชื่อดังที่สิงคโปร์ ชีวิตนางวนเวียนอยู่กับแบบแปลนตึกสูงระฟ้า แสงสีเสียงของมหานคร และความทะเยอทะยานที่ไม่มีวันสิ้นสุด แต่ถึงอย่างนั้น ในห้วงลึกของจิตใจ นางก็ยังโหยหาความอบอุ่นแบบเรียบง่ายของครอบครัวและเทศกาลตรุษจีนที่นางเคยใช้ชีวิตอยู่ด้วย 

"ถึงไหนแล้วคะป้าหลี่?" หลินเหมยเอ่ยถามหญิงวัยกลางคนข้างๆ ซึ่งเป็นเพื่อนบ้านที่กลับมาเยี่ยมบ้านในช่วงเทศกาลเหมือนกัน 

"ใกล้จะถึงเมืองหลงเหมินแล้วล่ะหนูเหมย จากนั้นก็อีกไม่นานก็ถึงหมู่บ้านของเราแล้ว" ป้าหลี่ตอบด้วยรอยยิ้มอารี "หนูเหมยผอมลงไปเยอะเลยนะ ทำงานหนักไปหรือเปล่า" 

"นิดหน่อยค่ะป้า แต่ก็คุ้มค่าค่ะ" หลินเหมยหัวเราะเบาๆ นางกดโทรศัพท์เครื่องบางเปิดดูรูปภาพครอบครัวที่ส่งมาอวยพรปีใหม่ย้อนหลังเมื่อหลายวันก่อน ใบหน้าของพ่อแม่และน้องชายที่ยิ้มแย้มทำให้หัวใจนางพองโตไปด้วยความสุข "คิดถึงบ้านจะแย่แล้วค่ะ" 

ตู้มมม!