สัปเหร่อก้นครัว

สวัสดีจ้ะทุกคน ❤️ นักเขียนเป็นคนชอบฟังเรื่องผี แต่ดันกลัวผี…เป็นคนชอบทำอาหาร แต่ก็เผาข้าวไหม้ได้เกือบทุกครั้ง เลยไม่รู้ว่าระหว่าง “ผี” กับ “หม้อแกง” อะไรน่ากลัวกว่ากันแน่ 😅 

         วันหนึ่งนั่งชงกาแฟอยู่เงียบ ๆ แล้วนึกว่า ถ้าวิญญาณมันยังอยู่บนโลกนี้จริง ๆ บางทีพวกเขาอาจไม่ได้มาหลอกใคร แต่อาจจะมาหากลิ่นบางอย่างที่เคยทำให้เขามีความสุข กลิ่นแกงที่แม่เคยทำ กลิ่นกาแฟของคนรักหรือกลิ่นข้าวหอมในวันสุดท้ายที่ยังอยู่ด้วยกัน 

         เลยเขียน “สัปเหร่อก้นครัว” ขึ้นมา เรื่องนี้ไม่ได้มีพระเอกนางเอกผู้กล้า ไม่มีผีร้ายหรือเวทมนตร์อลังการ มีแต่คนธรรมดาสี่คน กับ “วิญญาณ” ที่ยังมีเรื่องค้างคาอยู่ในใจ 

         มันคือเรื่องของ “ความผูกพัน” ระหว่างคนเป็นกับคนตาย

ระหว่างคนที่ยังอยู่กับสิ่งที่จากไป ระหว่างข้าวจานหนึ่ง...กับความทรงจำที่ยังอุ่นอยู่ในใจ

         เวลาเขียนเรื่องนี้ พี่ไม่อยากให้ผีดูน่ากลัว อยากให้มันดูเหมือน “เพื่อนเก่า” ที่ยังแวะมาหา อยากให้คนอ่านได้ยิ้มในความเศร้า ได้คิดถึงคนที่รัก...โดยไม่ต้องร้องไห้