“วิรินดา” คุณหนูบ้านไร่ผู้เติบโตท่ามกลางทุ่งนาและวิถีชีวิตเรียบง่าย ต้องก้าวเข้าสู่ตึกกระจกสูงเสียดฟ้าใจกลางกรุงเทพฯ เพื่อฝึกงานในบริษัทใหญ่ที่เธอไม่คุ้นชิน ที่นั่นเธอได้พบกับ “รวิชญ์”
กลางบ่าย แดดอุ่น ๆ ลมพัดผ่านทุ่งนา วิรินดาพารวิชญ์ไปบ่อปลาใกล้คันนา พร้อมสาธิตวิธีหาปลา
พระเอกยังยืนเก๊กหล่ออยู่ขอบบ่อ ไม่กล้าลงเพราะกลัวเปื้อน
วิรินดา (ยิ้มเจ้าเล่ห์)
“คุณรวิชญ์…มาฝึกวิถีชาวบ้าน ต้องลงน้ำสิคะ ไม่งั้นจะรู้รึว่าหาปลายังไง”
รวิชญ์ (ยิ้มมุมปาก)
“ผมลงเองได้…ไม่ต้อง—”
ปั่ก!
ยังพูดไม่จบ วิรินดาก็ ถีบเบา ๆ (แต่แรงพอให้ตก) จนน้ำกระเด็นสูง รวิชญ์โผล่ขึ้นมาเต็มไปด้วยโคลนเกี่ยวแขนขาและผมหยดน้ำ
เขาเบิกตากว้าง
รวิชญ์
“คุณผลักผมลงมาทำไม!?”
วิรินดา (หัวเราะน้ำตาไหล)
“ไม่ได้ผลัก…แต่ถีบตั้งหากล่ะ!”
รวิชญ์ (หรี่ตา)
“โอเค…ผมจะจำไว้”
จากนั้นเขาก็วักน้ำใส่เธอคืน วิรินดากรี๊ดแล้ววิ่งหนีบนคันนา
รวิชญ์ปีนขึ้นตาม พลางยิ้มเจ้าเล่ห์ราวกับเตรียมแผนเอาคืน — แต่แววตาอบอุ่นเกินกว่าจะโกรธจริง
รีวิว (0)
เรื่องนี้ยังไม่มีรีวิว
Guest
