กลิ่นดอกไม้แห้งโชยมากับสายลมเย็นยามค่ำคืน...
เสียงกระดิ่งลมดังแผ่ว ๆ จากระเบียงชั้นสองของบ้านไม้เก่า เสียงนั้นสะกดหัวใจของหญิงสาวให้หยุดนิ่ง — ก่อนที่ร่างของเธอจะทรุดลงกับพื้นอย่างไม่มีสาเหตุ
ภาพในหัวเธอวูบไหวอย่างรุนแรง ราวกับกำลังจมน้ำลึกกลางห้วงอดีต
...เลือดสีเข้มเปรอะเปื้อนปลายผ้าซิ่น มือของชายคนหนึ่งยื่นออกมา — ไม่ใช่เพื่อช่วย แต่เพื่อ “ผลัก” แววตาของเขาเย็นชา... เสียงหวีดร้องของเธอดังก้อง ก่อนโลกจะมืดดับ
สริดาสะดุ้งตื่นจากฝัน เสียงหอบหายใจของเธอดังรัวไปกับจังหวะหัวใจที่แทบระเบิด
เธอคว้าจี้หินเล็ก ๆ รูปหัวใจที่ห้อยอยู่ตรงอกเสื้อ — มันเย็นเยียบราวกับพึ่งจุ่มน้ำแข็ง
“อีกแล้ว... ฝันเดิมๆอีกแล้ว...”
แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงส่องให้เห็นเม็ดเหงื่อที่ผุดพรายบนหน้าผาก
หญิงสาวลุกขึ้นนั่ง มองออกไปยังหน้าต่างที่เต็มไปด้วยหมอกยามเช้า
เธอไม่รู้ว่าฝันนั้นเป็นใคร
แต่ใบหน้าเขาชัดเจนเหลือเกิน...
“ทำไมฉันถึง...เกลียดแววตาเขาขนาดนั้น”
“แล้วทำไมฉันถึงยัง...ร้องไห้ทุกครั้งที่เห็นเขา?”
อีกฟากหนึ่งของเมือง
ภาคินสะดุ้งตื่นจากฝันเขายกมือขึ้นจับหน้าอกตัวเอง — ตรงหัวใจ
ความรู้สึกหนาวเย็นจนเจ็บปวดแผ่ซ่านในอก เหมือนใครบางคนกำลังจ้องเขาจากที่ไกลแสนไกล
เขาลุกขึ้น คว้าโทรศัพท์
หน้าจอสว่างขึ้น... ไม่มีข้อความ ไม่มีสาย
แต่ในหัวของเขา
ชื่อ ๆ หนึ่งผุดขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล
“สริดา...”
เขาไม่รู้จักเธอ
แต่...ทำไมต้องรู้สึก “ผิด” กับชื่อผู้หญิงคนนี้ขนาดนั้น?
Guest
