เพราะว่าชื่อจูจูในภาษาจีนมันแปลว่าหมู ทำให้ตั้งแต่เล็กจนโตฉันไม่เคยได้มีหุ่นสลิมฟิตเหมือนกับคนอื่นเลย ยิ่งอ้วนยิ่งน่ารักยิ่งอ้วนยิ่งแก้มยุ้ย นี่คือสิ่งที่ครอบครัวของฉันปราถนาจะให้ฉันเป็น
วันๆก็สรรหาแต่ของกินของอร่อยมาให้ จนตอนนี้น้ำหนักของฉันมันพุ่งไปถึงเจ็ดสิบห้าแล้ว เอวหรือก็ยี่สิบแปดนิ้วพอดีแบบไม่ขาดไม่เกิน ชีวิตนี้ของฉันนอกจากเรื่องของกินกับเรื่องเรียนก็แทบไม่ได้สนใจอะไรเลย
ก็แหงล่ะฉันมันสาวอวบระยะสุดท้าย เดินไปไหนมาไหนก็ไม่มีใครเขาสนใจ ยิ่งเรื่องผู้ชายน่ะเมินไปซะเถอะ หุ่นแบบฉันแทบไม่ได้เป็นพิมพ์นิยมในประเทศนี้เลย
แต่แล้ว............
สิ่งที่เธอคิดมันดูเหมือนว่าเธอจะคิดไปเองคนเดียวมาตั้งแต่ต้น............
"เชี่ย กูอยากได้ กูจะเอา กูจะกิน " เสียงหนึ่งพูดขึ้นในขณะที่เจ้าตัวกำลังมองดูหญิงสาวในชุดเสื้อยืดตัวโคล่งกับกางเกงเจเจสีเขียวเดินถือชาไข่มุกผ่านเขาไป
"ไอ้แสบมึงตั้งสติ มึงต้องตั้งสติก่อน" เพื่อนของชายหนุ่มพยายามรั้งตัวของเขาเอาไว้ ไม่ให้เขากระโจนเข้าหาหญิงสาวที่เขาแอบมองมาแล้วหลายปี
"ก็กูอยากได้ กูอยากกินน้องเค้า กูจะเอาๆ" แสบพูดราวกับเด็กเอาแต่ใจที่อยากได้ของเล่น
"กูรู้ พวกกูรู้ แต่ว่ามึงต้องใจเย็นๆก่อน มึงจะพุ่งแบบนี้ไม่ได้น้องไม่ใช่ของกินนะเว้ย" ยักษ์เพื่อนของแสบห้ามเพื่อนเอาไว้
"แต่นั่นของแซ่บเลยนะเว้ย มึงไม่เห็นคนมองจูจูของกูเหรอวะ มึงคิดดูนะถ้ากูปล่อยน้องเอาไว้แบบนี้ ถ้ามีคนมาตัดหน้าเอาจูจูกูไปกินกูจะอยู่ได้ยังไง" แสบบอกเพื่อน
Guest
