กาแฟแก้วโปรดของนายคนโสด

หน้าสถานบันเทิงที่เลืองชื่อสำหรับเหล่านักศึกษาและเหล่าวัยรุ่นที่เพิ่งเริ่มทำงาน กรีนกับเพื่อนของเขานั้นกำลังยืนถกเถียงกันอย่างเมามัน ว่าหลังจากนี้จะไปไหนกันต่อดีเพราะตอนนี้เพิ่งจะประมาณตีหนึ่งกว่า ๆ

“มึง ๆ กูคุ้นหน้าเขาคนนั้น” ไม่ว่าเปล่ากรีนชี้นิ้วไปยังคนกลุ่มหนึ่ง

“หมายถึงใคร หน้าร้านแม่งยืนกันเต็ม”

ด้วยความมึนเมาหลังจากดื่มเบียร์ไปกว่าสองลังกรีนส่ายหัวให้เพื่อน ท่วาเขากลับลากเพื่อนตัวเองให้ขยับเข้าไปบริเวณใกล้ ๆ กับคนกลุ่มนั้นแม้เพื่อนจะยังไม่เข้าใจแต่ก็ไม่ขัดขืน

“เพื่อนนายชื่ออะไรเหรอ”

“ไอ้กรีนมานี่ โทษทีพอดีมันเมาน่ะ”

“จะขอเบอร์เพื่อนเราเหรอ”

“ไม่อ่ะ ขอทุกอย่างเลยได้ป่ะ” กรีนตอบ ก่อนจะหันไปพูดกับคนที่ยังยืนยิ่ง

ทว่าเพื่อนของเขาคนนั้นหยิบมือถือที่กรีนทำการปลดล็อกทุกอย่างเรียนร้อยออกจากมือเจ้าของ กรีนปล่อยไปอย่างง่ายดายไม่แม้แต่จะหันไปเพราะเขาไม่อยากละสายตาจากผู้ชายตรงหน้าที่เอาแต่เงียบ พอกรีนส่งยิ้มหวานให้อีกฝ่ายถึงหันหน้าหนี