“ชีวิตก็เหมือนการวิ่งมาราธอนยิ่งไกลยิ่งต้องวางแผนให้ดี ถ้าขาดการวางแผนเราจะไม่มีวันถึงเส้นชัย”“ถ้าผมยังอยากวิ่งไปพร้อมกับพี่ล่ะ”
ภายในสวนสาธารณะที่กว้างขวางชายสมส่วนสองคนนั่งอยู่ท่ามกลางสนามหญ้า พวกเขานั่งเงียบมองหน้ากันอยู่นานสองนานกระทั่งฝ่ายหนึ่งลุกขึ้นเขาไม่ได้หันมามองอีกฝ่าย ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงปกติเหมือนที่คุยกันก่อนหน้านี้
“นายจะนั่งอยู่อีกนานไหม”
“พี่ยังไม่ตอบเลยว่าพี่ชอบผมเหมือนที่ผมชอบพี่หรือเปล่า พี่รันพูดไรหน่อยดิ”
“กวินพี่หิว”
เจ้าของชื่อที่ก่อนหน้านั่งนิ่งถึงกลับดีดตัวขึ้นมาทันทีเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยชื่อของเขา เขาเดินไปยืนอยู่ข้างคนโตกว่า
“พี่หิวใช่ป่ะ งั้นเดี๋ยวผมพาไปกินอะไรง่าย ๆ แถวนี้รับรองว่าพี่ต้องชอบ”
“ไม่หลงกลนายหรอกนะ”
รีวิว (0)
เรื่องนี้ยังไม่มีรีวิว
Guest
