
“นี่คุณคิดจะทำอะไรน่ะ!!”
เสียงนั้นเหมือนติเตียนทว่าก็แฝงไปด้วยความห่วงใย
เพียงแค่นั้นน้ำตาที่คิดว่าแห้งเหือดไปแล้วกลับล้นทะลักหลั่งไหล
ออกมาจนดวงตาไม่สามารถมองเห็นอะไรได้อีก หรรษพรร้องไห้จนตัวโยน
หล่อนสะอื้นไห้อยู่ใต้ไหล่กว้างของคนที่เข้ามาช่วยไม่ให้หล่อนละทิ้งชีวิตจากโลกนี้
“คุณจะไม่เป็นอะไร ฉันอยู่ตรงนี้ค่ะ”
---------------------------------------
เป็นเรื่องแรกในรอบ 9 ปี ของสวิชญาที่เขียน GL LOVELY ROOM
ยังไงฝากเป็นกำลังใจให้สวิชญาด้วยนคะ
หวังเป็นอย่างมากว่าคนอ่านจะชอบ
