เทพบุตรคือสองชายกันทั้งคู่
ทั้งที่รู้ ว่าสองบ้านไม่ถูกกัน
กลัวสังคมจะประณามยิ้มเยาะหยัน
แต่ยังดันทุรัง แอบมาพบรักของตนอีกหน
บอกกับคนที่ไว้ใจช่วยพาหนีให้ไกลพ้น
อย่าได้สนขี้ปากใครเพราะความรักของพวกเราคือครอบครัว
เธอเปรียบดั่งในดวงใจพ่อทูลหัว
อย่าได้กลัวการพลัดพราก เพราะพวกเรามีกรรมทำร่วมกัน
เวรกรรมนั้นถูกอุบัติเป็นสัตว์เยี่ยงเดรัชฉาน
ทรมาณแสนสาหัสเป็นแรมปีถูกเฆี่ยนถูกฆ่าฟัน
เดรัชฉานทั้งสองตน คร่ำครวญถึงความผิดที่พัวพัน
อดีตมาจนถึงปัจจุบัน ชาติภูมิ ต้องชดใช้จนหมดสิ้นอยู่ร่ำไป
แม้มีเพียงเศษกรรมแค่เล็กๆ ก็ต้องไปอุบัติ เป็นชายหญิง ขึ้นมาใหม่
วนเวียนว่ายให้สาสม กับความทุกข์ไม่ได้เป็นที่ใจหวัง
ท่านยมเห็นแล้วไซร้ นำพาทั้งสองตน กลับขึ้นไปอุบัติเวรตามอนิจจัง
ที่ได้ก่อความโอหังกันเอาไว้ โดยมีเจ้ากรรมและนายเวรรอเอาคืน
หากผิดพลาดประการใดผู้เขียนจึงขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย เพราะผู้เขียนก็เพิ่งเขียนเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกของผู้เขียนเอง คำบางคำประโยคบางประโยคอาจเขียนไม่ได้เป็นตัวของตังเอง เนื่องจากผู้เขียนก็เป็นคนหนึ่งที่เสพงานจากนวนิยายเรื่องอื่นเหมือนกันจึงได้คลังคำมาเขียนไม่มาก นวนิยายเรื่องนี้เขียนมาจากสไตล์จินตนาการของผู้เขียนด้วยตัวเอง
และขอฝากเป็นกำลังใจให้กับเรื่องแรกของผู้เขียนนะ ❤️❤️❤️
Guest
