“...เช่นนั้นคุณชายเข่อจะรับถุงหอมนี้ไว้ไหมเจ้าคะ?” เห็นเขาเอาแต่ยืนนิ่งไม่พูดสิ่งใดอีกหยวนโย่วถิงจึงได้ถามอย่างระมัดระวังใบหน้าเผยความไร้เดียงสาดูน่ารักน่าเอ็นดู
“จะไม่เสียใจที่มอบมันให้ข้าแน่หรือ?” เข่อเทียนเล่อถามอีกครั้ง
“ไม่มีวันเสียใจแน่นอนเจ้าค่ะ!” น้ำเสียงหนักแน่นตอบกลับอย่างชัดถ้อยชัดคำจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากนางไม่เสียใจแน่นอน
“เช่นนั้นข้าก็จะรับเอาไว้แต่... ไม่นับรวมเรื่องที่บอกว่าชอบข้าหรอกนะ” เข่อเทียนเล่อยืนมือมารับถุงหอมเก็บไว้ในแขนเสื้อก่อนจะเดินผ่านหยวนโย่วถิงไปชั้นล่าง
“เจ้าค่ะข้าจะพยายามทำเต็มที่เพื่อให้คุณชายเข่อรับรักให้ได้!” หยวนโย่วถิงทอยิ้มกว้างด้วยความดีใจพลางส่งเสียงพูดตามหลังเขาไปชายหนุ่มได้ยินเช่นนั้นก็เกือบสะดุดตกบรรไดทว่าก็ไม่ได้หันกลับมา