ร้ายรักเมียส่วนเกิน
แฟน? ที่ผ่านมาเราไม่เคยเป็นแฟนของพี่ทีมหรือ?
ครึ่งปีทีเดียวที่นวินดาเฝ้าภาวนาว่ามันเป็นเพียงฝันร้าย ช่วงเวลานั้นเธอกบดานอยู่ที่คอนโดมิเนียม เธอไม่รับงาน ไม่สุงสิงกับใคร ไม่ได้ติดต่อครอบครัว มีเพียงผู้ช่วยผู้จัดการส่วนตัวที่จัดการเรื่องต่างๆ ให้เธอ
นานครึ่งปีที่เธอหลอกตัวเองว่าสักวันหนึ่งเมื่อตื่นขึ้นมา เธออาจพบว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเพียงความฝัน...เธอแค่ฝันไป
“แม่ทับทิมอยู่ข้างบนมั้ง เรียกแม่ทับทิมลงมาสิ”
เมื่อผู้ใหญ่บอก เด็กน้อยก็ทำตามอย่างว่าง่าย
“ชิม...ชิม...ฟ้ามาแย้วน้า”
นวินดาเผลอยิ้ม เธอแวะส่องกระจกเพื่อตรวจดูความเรียบร้อย...ยังมีน้ำตาซึมที่หางเธอ เธอจึงรีบป้ายออก
“บอกให้เรียกแม่ทับทิม ไม่ใช่ชิม”
“แมะชิม!”
“นั่นแหละ เรียกแม่ทิมเข้าไป”
“แมะชิม! แมะชิม แมะชิม...”
เสียงเล็กใสเรียกไม่หยุด นวินดาจึงต้องเร่งฝีเท้าลงบันไดพร้อมกับขานรับ
“จ๋าลูก แม่มาแล้วค่ะ”
“แมะชิมจ๋ามาแย้ว”
แค่เท้าบางแตะพื้นด้านล่าง ร่างเล็กอวบในชุดเอี๊ยมสีน้ำตาลก็วิ่งถลาไปหาอย่างไว ในมือป้อมกำถุงขนมไว้ เมื่อแม่อุ้มเข้าสู่อ้อมแขน สองแขนเล็กจึงวาดไปกอดลำคอแม่อย่างไม่ยอมปล่อย คล้ายกับว่าเจ้าตัวคิดถึงแม่มาก
“แมะชิมล้องห้าย ยักษ์ใจล้าย ทำแมะชิมล้องทะมาย”
“ทับทิม...”
ธัชกรอยากเข้าไปหานวินดา เขาอยากปลอบเธอ แต่ติดตรงที่เธอกับลูกทำท่าเหมือนไม่อยากให้เขาเข้าใกล้
“เขาไม่ได้ทำให้แม่ร้องไห้ แม่แค่ไม่อยากเห็นหน้าเขา”
ดวงหน้าเล็กบิดเบ้จะร้องไห้ แต่พอได้ยินแม่พูดเช่นนี้ เด็กน้อยจึงเปลี่ยนท่าทีปกป้องแม่ทันควัน
“น้องจาไล่ยักษ์เยยน้า”
เด็กน้อยพูดขึงขัง ก่อนจะทำตามที่บอกแม่
“ไปเยย น้องจาให้ยุงติตียักษ์ ตีเจ็บๆ เยย”
‘ลุงติ’ ชื่อนี้สะดุดหู จนธัชกรต้องถาม
“ลุงติเป็นใคร? หรือว่าหนูหมายถึงคนที่ขายกาแฟเมื่อเช้า”
คำถามซับซ้อนเกินไป เต็มฟ้าจึงเงยหน้าขึ้นไปมองแม่หวังจะให้แม่ช่วยตอบ แต่แม่ยังเงียบ ในขณะที่ยักษ์ตัวโตดูงุนงง...เต็มฟ้าไม่เข้าใจว่าผู้ใหญ่เป็นอะไรกัน เจ้าตัวน้อยมองแม่กับยักษ์ตัวโตสลับกัน
Guest
