เรียกข้าว่าฮูหยินที่สอง (นิยายแปล)

หญิงสาวปรายตามองสตรีที่นอนไร้เรี่ยวแรงซึ่งกำลังขบเขี้ยวเคี้ยวฟันจ้องหน้าตนอยู่เบื้องล่าง มุมปากของอีกฝ่ายมีโลหิตไหลซึม ลมหายใจรวยริน ทั่วทั้งร่างอาบย้อมไปด้วยของเหลวสีแดงสด สภาพเช่นนี้ล้วนชวนให้กังขาว่าเหตุใดยังมีแรงมาฟาดฟันกันด้วยสายอยู่ได้โดยไม่สิ้นชีพไปเสียก่อน  

               นางละสายตาจากภาพน่าสังเวชตรงหน้า ก้มมองดูทารกน้อยในวงแขน ขยับกายเบาๆ นิ้วมือกระจ้อยร่อยยื่นออกมายึดจับปลายนิ้วเรียว ฝ่าเท้าที่เล็กราวเปลือกหอยโผล่พ้นริมผ้า กวัดแกว่งไปมาตามจังหวะการโยกตัวของผู้อุ้ม  

               ดวงหน้ากลมเกลี้ยง ดวงตาปิดสนิท กลุ่มผมดำขลับยุ่งเหยิง ไม่อยากเชื่อเลยว่าทารกที่งดงามล้ำค่าดั่งหยกผู้นี้จะถือกำเนิดจากหญิงอำมหิตใกล้ตายนั่นได้ 

               ทารกน้อยที่เพิ่งถือกำเนิดคล้ายสัมผัสได้ถึงความผิดแปลก รับรู้ว่าตนเองมิได้อยู่ในครรภ์มาดารอีกต่อไปก็แผดเสียงร้องลั่นด้วยความหวาดกลัว เสียงร้องไห้นั้นทำให้คนที่กำลังจะหมดแรงต้องรีบเบิกตามองไปยังต้นเสียงด้วยความร้อนใจ  

               "ข้าจะดูแลคุณชายน้อยเป็นอย่างดี เขาจะอยู่อย่างสุขสบาย ถึงแม้เจ้าจะเป็นมารดาผู้ให้กำเนิดแต่เขาจะไม่มีวันรู้เรื่องนี้ เช่นนั้นแล้วก็จงตายเสียเถิด" 

               "แต่เขาเป็นบุตรชายของข้า!" สตรีร่างเปื้อนเลือดโต้กลับทันควัน แววตาดุดันสาดกระทบลงบนร่างอรชรที่ยืนอยู่ไม่ไกล  

               "ไม่ใช่อีกแล้ว เมื่อเติบโตขึ้น เขาจะรู้เพียงว่ามารดาของเขาคือข้า เจ้าจะมิมีวันได้อยู่ในหัวใจของเขา และผู้ที่เขาจะเรียกว่า 'ท่านแม่' ก็คือข้า" 

               ประโยคสุดท้ายที่ได้ยินทำให้เปลวไฟแห่งความเคียดแค้นชิงชังในดวงตาอ่อนล้าลุกโชนอย่างง่ายดาย นางกรีดร้องเสียงดังลั่น "ฮูหยินที่สอง..!!!"