เพราะเชื่อว่ามารดาถูกขมเหง จากคนที่เชื่อถือและไว้ใจ จนต้องจากโลกนี้ไป แล้วทิ้งน้องชายแสนอ่อนแอไว้ให้เขาดูแล ภูเมือง จึงเก็บความแค้นฝังแน่นไว้ในใจ รอวันทวงคืน
ขวัญข้าว ลูกสาวของศัตรูผู้บริสุทธิ์ ต้องตกเป็นเหยื่ออารมณ์ของคนที่เธอหลงรัก เขาขุดหลุมพรางสวาท หลอกล่อทุกวิถีทางจนเธอตกลงไป ก่อนจะหงายไพ่ว่ามันเป็นเพียงละครฉากหนึ่งเท่านั้น
***
“ถ้าคุณไม่เต็มใจ ผมก็จะไม่บังคับ”
ภีมจุมพิตเปลือกตาหญิงสาวอีกครั้งก่อนจะผละร่างหนาออก ปล่อยหญิงสาวให้เป็นอิสระ แล้วหันมาจัดการกับเสื้อของตัวเองที่เขาปลดกระดุมออกไปเกือบครึ่งแล้ว
“ฝันดีนะครับ”
ขวัญข้าวนั่งมองเขาอย่างชั่งใจ ความวาบหวามที่เขามอบให้ยังไม่จางหาย สัมผัสอ่อนโยนที่เขาเพิ่งพรากมันจากไปทำให้เธอแอบเสียดาย และยังสายตาตัดพ้อนั่นอีก
“คุณภีมคะ”
เสียงหวานหยุดยั้งให้ขาที่กำลังจะก้าวออกจากเตียงต้องหยุดชะงัก
ภีมหันกลับมามองร่างงามที่นั่งพับเพียบอยู่บนเตียง
มือบางค่อยๆรูดสายเสื้อนอนลงมาถึงต้นแขน เผยให้เห็นเนินอกอวบใหญ่ตั้งชันที่ยอดของมันกำลังจะโผล่พ้นขอบผ้าออกมาด้วยมือของเจ้าของเอง
“ข้าวเต็มใจค่ะ”
***
“คุณมันเลว”
“ไม่เลยขวัญข้าว นี่มันเพิ่งเริ่มต้น ผมเลวได้มากกว่านี้อีก มากจนคุณจินตนาการไม่ถึงเลยล่ะ อ๊ะ! แต่คุณน่าจะชินแล้วนะ เพราะก็อยู่กับคนเลวๆ มาตั้งแต่เกิดแล้วนี่”
“คุณ!”
“มีอีกเรื่อง!”
“…”
ภีมเดินย่างสามขุมเข้าไปหาร่างบาง พร้อมกับมือหนายกขึ้นบีบคางเรียวเล็กของเธอ
“อย่าลืมไปบอกไอ้ขจรศักดิ์ด้วยล่ะว่าเราสองคนร่วมรักกันมากี่ครั้งแล้ว แล้วมันเผ็ดร้อนแค่ไหน”
“คนเลว!”
ขวัญข้าวสะบัดใบหน้าสวยออกจากมือแข็งราวคีมเหล็กนั่น ก่อนจะกล่าวลั่นด้วยสายตาหวั่นไหว น้ำตาเริ่มเอ่อ ขอบตาร้อนผ่าว
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า เลวเหรอ ผมข่มขืนคุณหรือไง ลองคิดดีๆ สิ ว่าใครกันที่ยอมแก้ผ้าให้ผมเอาฟรีๆ”
***
“แบบนี้ตางหากที่เรียกว่าเลว ไอ้ที่ผ่านๆ มา เวลาคุณครางกระเส่าด้วยความเสียวนั่นน่ะมันเรียกว่าสวรรค์ แต่ผมสัญญาว่าต่อจากนี้ไปคุณจะได้เจอกับนรกที่แท้จริง”
Guest
