แก่นจันทน์
ภายใต้ท่าทีเย็นชา เมินเฉย เธอบ่มช้ำรอยแผลชีวิตไว้มากมายหรือเกิน ผีเสื้อปีกบางใด้แต่ล่องลอยตามกระแสลม
ภาคิณ
มีดแต่ละเล่มที่เขาหยิบยื่นให้เธอ บัดนี้มันกลับหันมาเล่นงานเขาเสียเอง
เขามองตามหลังสามแม่ลูก จูงมือกันเดินย้อนแสงตะวัน สาดส่องสายตาเขาจนพล่ามัว ในใจวูบโหวงอย่างบอกไม่ถูก จนภาพนั้นลับสายตาเขาก็ยังยืนอยู่ตรงที่เดิม...
