บ่วงรักภวังค์ใจ

- Prologue -

💗💗💗💗

“ไม่มีใครสมควรต้องรับผิดชอบเรื่องราวในอดีตที่เกิดจากคนอื่น แล้วมึงจะหน้าด้านปรักปรำเขาได้ยังไงในเมื่อตบมือข้างเดียวมันไม่ดัง”

“เห็นคนอื่นดีกว่าเพื่อน...รู้ไหมว่าไอ้ภูมันปล่อยให้น้องชายมาเกี้ยวเมียกู ไอ้ปั้นแม่งก็ชอบเสนอหน้ากับเมียกู ส่วนมึงก็เข้าข้างแม่เมียกู ตอนนี้กูเหลือตัวคนเดียว~” อินทัชนอนฟุบทุบโต๊ะบาร์อย่างขัดใจ

“เมาแล้วปัญญาอ่อนนะมึง ย้ำถึงเมียกี่คำแล้ววะ ก็คิดถึงตลอดเวลาแล้วจะห้ามใจเพื่อ?”

“ลูกของผู้หญิงเลวไม่สมควรมีความสุข...” เสียงพูดแผ่วหวิวนั่นราวกับพยายามย้ำคำเพื่อตอกตะปูปิดตายในใจตัวเอง

รังสิมันต์เหลือบมองเพื่อนซึ่งเหม่อลอยและมีอาการไม่มั่นคง มันทำเหมือนว่ากำแพงอะไรบางอย่างที่เฝ้ารักษาจะพังครืน

“งั้นก็ปล่อยน้องเขาเสียสิ... สองปีที่ผ่านมานานพอสำหรับการลงโทษของมึงหรือยัง... กูเชื่อเหลือเกินว่าถ้าแม่เขารับรู้คงใจสลายอย่างที่มึงต้องการเห็นแน่” รัง‍สิ‍มันต์ยุส่งให้อินทัชเลือกหนทางเด็ดขาด

“ไม่! ขืนปล่อยเด็กมันก็แล่นไปซบผู้ชายอื่นสิวะ” เส้นเสียงทุ้มห้าวเข้มจัด

สองตาแข็งกระด้างของอินทัชวาววับขึ้งเคียด มือแกร่งที่กุมแก้วเครื่องดื่มเปราะบางแสนแพงเกร็งเขม็ง

___________________________________

“...คุณกำลังจะแต่งงานเหรอคะ”

หลังผ่านพ้นความเงียบอึดใจใหญ่และเค้นถามออกไปญาดาถึงได้กัดลิ้นตัวเองจนเจ็บแปลบ เพิ่งรู้ว่าน้ำเสียงตัวเองแหบระโหยแผ่วพร่าได้ถึงขนาดนี้

“มีไอเดียอยากเสนอเพิ่มหรือเปล่า บรรยากาศงานควรจะมีสีสันมากๆ ว่าไหม”

เขาขอความเห็นจากร่างบางด้วยน้ำเสียงธรรมดาที่สุด มันเกือบคล้ายการถามว่ามื้อนี้เธออยากกินอะไรเสียด้วยซ้ำ

“ไม่มีค่ะ คุณต้าคงจัดการไว้ดีแล้ว” ญาดาลังเลชั่วครู่ก่อนจะพยายามบังคับให้ตัวเองแย้มยิ้มกว้างและเอ่ยต่ออย่างแช่มชื่น “ยินดีด้วยนะคะ...”

ภายในรถตกอยู่ใต้ความเงียบงัน

ญาดาคลี่เสื้อคลุมคาร์ดิแกนที่พกติดมาห่อหุ้มกายหวังให้มันช่วยลดทอนความหนาวเหน็บลงบ้าง

เธอควรต้องยินดีสิที่กำลังจะพ้นจากสภาพครึ่งๆ กลางๆ อย่างที่เป็นอยู่ทุกวัน แต่ทำไมความรู้สึกอ้างว้างทรมานซึ่งยากจะบรรยายกลับแล่นปรี่สาดกร‍ะ‍แท‍กทิ่มแทงจนเธอแปลบปลาบสะเทือนใจอยู่ไม่คลาย

ญาดาแนบหลังอิงเบาะพ‍ล‍า‍งเบนหน้าออกไปนอกกระจกรถเรื่อยเฉื่อย กระทั่งเห็นพื้นถนนพร่ามัวเพราะเพ่งมองภาพฝ่าม่านน้ำตาจึงได้รู้ว่าตัวเองปล่อยให้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผลและควบคุมมันไม่เก่งอย่างที่เคยนึกไว้เสียเลย

ไร้ซึ่งเสียงสะอื้นคร่ำครวญคล้ายว่าเธอเพียงแค่เอียงซบเบาะจนเพลินและเ‍ผ‍ล‍อหลับไปเท่านั้น

ดวงตาคมกล้าของอินทัชเปล่งประกายลุกโรจน์เพราะโทสะเข้มข้นที่ปะทุขึ้นอย่างรุนแรงและหาสาเหตุไม่ได้

เขาบดกรามแน่‍นกดข่มความรู้สึกสับสนให้มอดดับอย่างยากเย็น ตอบไม่ถูกจริงๆ ว่าลึกลงไปนั้นชิงชังหรือว่าสาสมใจ...

___________________________________

** เรื่องนี้ลงไม่จบนะจ๊ะ มีอีบุ๊ค Meb งับ 🙏

📢 ลิงก์ซื้อ >> https://shorturl.asia/lo742

- ขอบคุณทุกการติดตามเลยจ้า -

___________________________________

ฝากกด 👍 + คอมเมนต์ เป็นกำลังใจหน่อยนะคะ🙏

📍อัปให้อ่านถึง 50% ของเรื่องงับ ☺️