จบ เอื้อมรักพรางใจ (ฉบับปรับปรุง)
31
ตอน
11.8K
เข้าชม
78
ถูกใจ
4
ความคิดเห็น
57
เพิ่มลงคลัง

เอื้อมรักพรางใจ 

 

โดย 

ลิขิตนางฟ้า 

 

...รัก 

นั้นจะไม่ลอยหลุดมือหากได้ไขว่คว้าเอื้อม 

ขอเธอนั้นอย่าชิงชังรังเกียจหัวใจดวงนี้เลย 

...ความรักใช่เกิดขึ้นง่ายดายเขาเชื่อเช่นนั้น 

อำพรางใจไว้หากไม่แน่ใจ 

 

เขาเคยเจ็บ 

กฏเกณฑ์ในหัวใจส่วนลึกเลยบังเกิดขึ้น 

 

จอมทัพ ปิติสกุล พิชัยดโช -จอม 

หัวใจยังไม่พร้อมเปิดรับใคร 

แต่เธอ สาวน้อยริญา กำลังปั่นป่วนหัวใจเขา 

 

ภูริชญา ภูวเดช- ริญา 

สาวน้อยผู้ยึดมั่นในความรัก เธอรักเขา 

ไม่ใช่ความเพ้อ หรือความหลง...มันคือรักฝังใจ 

 

 

พี่ผิดหวังในตัวเธอมาก ทำแบบนี้ทำไมกัน 

 

ชายหนุ่มพูดเสียงลอดไรฟันข่มอารมณ์ด้านมืดที่วิ่งวุ่นมากขึ้นเรื่อยๆ 

“ทำไม? แค่บอกว่ารักทำไมต้องผิดหวัง ทำไมต้องตะคอกด้วย” 

ภูริชญาน้ำตาร่วงอาบแก้ม อยากวิ่งกลับเข้าห้องนอนปิดประตู ยกเลิกทุกอย่างที่น่าละอาย ยิ่งรับรู้ความเฉยเมย แตกต่างกับผู้ชายคนก่อนที่ทำเธอหลงรัก เธอยิ่งสับสนว่าเธอทำผิดแท้แน่นอนแล้ว 

 

และจอมทัพคงเกลียดเธอ เขาคงผิดหวัง 

 

จริงด้วยเธอคงจะบ้าไปแล้ว 

 

ปล่อย 

 

เสียงขรึมดังอีกครั้ง ภูริชญาได้คิดว่าทำไมเขาถึงร้องให้เธอปล่อย เพราะนอกจากคำว่า 

ไม่ต้องการ ร่างสูง 

กำลังอึดอัดเพราะเธอกำลังรัดเขาแน่น แต่เธอมีความสุขจังที่ได้กอดแบบนี้คงเพราะเธอรักเขา 

จอมทัพอารมณ์ร้อนพล่านเพราะทรวงอกนุ่มหยุ่นด้านหลังปลดมือเย็นชื้นด้วยเหงื่อออกด้วยตนเอง บีบแรงๆ เมื่อหญิงสาวรัดเขาแน่นตอนพยายามดึงมันออกจากช่วงเอว  ภูริชญาน้ำตาคลอเพราะความเจ็บแต่ไม่ยอมปล่อย จอมทัพไม่ออมแรงบีบมือบางกระชากออกจนได้ 

 

โอ้ย 

!!” 

คนโดนกระชากมือร้อง 

 

เจ็บก็ดีเธอจะได้มีสติ พี่ขอสั่งอีกครั้งให้ไปนอนซะ ลืมทุกอย่างคืนนี้ให้หมด ทุกๆ อย่าง ไม่อย่างนั้นจะหาว่าพี่ใจร้ายไม่ได้ 

 

 

ทำไมคะ ทำไมต้องลืม ทำไมต้องสั่งให้ริญาลืมด้วย 

 

แววตาร้าวรานมองด้านหลังคนใจร้าย 

 

ต้องให้พี่อธิบายหรือไง 

 

ภูริชญาก้มหน้ามือบางบีบชุดนอนช่วงเอวขย้ำแรงๆ เธอต้องการหาอะไรสักอย่างมาระบายความเครียด ความผิดหวังกับเรื่องโง่เขลาเบาปัญญาที่ทำขึ้น ใช่เธอจะไม่รู้ว่าเธอทำผิดแต่เธอไม่อยากยอมรับออกมาก็เท่านั้น อาจผิดที่ทำเรื่องน่ารังเกียจขึ้นแต่เธอไม่มีวันยอมรับว่าผิดที่เธอรักเขาจนหมดหัวใจ 

ร่างสูงก้าวเดินอีกครั้ง 

 

พี่ใจร้าย ริญารักพี่นะ ริญาอาจจะไม่สวยเหมือนคนอื่นแต่มีรักให้พี่หมดหัวใจทำไม 

 

หรือพี่ยังไม่ลืมภรรยาของเพื่อน ยังคงรักของ ของคนอื่น อย่าลืมสิ 

 

เธอเป็นของคนอื่นไปแล้วนะ 

!” 

ภาวะความเครียดสาวน้อยจึงระบายสิ่งที่คิดมาตลอดเสียงดัง 

จอมทัพหมดความอดทน หันกลับมามองใบหน้าเปื้อนน้ำตาซึ่งอยู่ในชุดที่ทำให้ใจหวิวสั่น จอมทัพบังคับน้ำเสียงให้มั่นคงพูดขึ้นว่า 

 

เลิกยุ่งกับเรื่องของพี่ซะ 

! 

เธอกำลังดูถูกพี่และที่สำคัญดูถูกตนเอง ทำให้ตนเองด้อยค่า เข้าใจหรือเปล่าและหากยังดื้อดึง จำไว้ ความเป็นพี่ น้อง และเพื่อน พี่จะไม่มีให้เธออีกเลย 

 

ทุกอย่างดังอื้อให้สมองตื้น เรื่องรักๆ เธอเป็นแบบนั้นจริงๆ เธอดูถูกตนเอง เธอมันน่าไม่อาย ภูริชญาตัวสั่น รู้สึกอายเมื่อจอมทัพมองเรือนร่างที่เด่นชัดของเธออย่างรังเกียจไร้แววเสน่หาอย่างที่บอยกี้พร่ำเพ้อให้ฟัง หญิงสาวหันหลังให้เขา ก้าวเดินทั้งที่ร่างของตัวเองกำลังสั่นเทา เธอทนไม่ได้ที่เห็นแววตาแบบนั้น เธอทนไม่ไหวจริงๆ 

ก่อนเข้าห้องตรงประตูเธอรวบรวมคำพูดอีกครั้ง มือข้างหนึ่งจับขอบตาที่เริ่มเจ็บ อีกข้างวางใกล้ริมฝีปากที่กำลังสั่นระริก 

 

อย่างน้อยเธอควรรักษาความรักของเธอไม่ให้สูญสลาย รักษาความใกล้ชิดให้เป็นเหมือนเก่า เธอไม่ต้องการให้เขาเกลียดเธอ 

 

ริญา 

 

ขอ 

 

ขอโทษเรื่องที่พูด 

 

ฮือ 

 

แต่ริญาจะไม่เลิกรักพี่หรอกอย่าห้ามกันเลย ริญาแน่ใจ 

 

ในหัวใจตนเองค่ะ 

…” 

หัวใจดวงเล็กบีบคั้นตัวมันเอง น้ำตารินไหลจากอกที่บอบซ้ำ รินไหลอาบสองแก้ม ยิ่งเธอร้องไห้ทำให้การมองเห็นที่แย่อยู่แล้วเริ่มเลือนลาง 

 

เธอจึงรีบเดินเข้าห้องหาผ้าสักผืนมาซับหน้าตาตนเอง 

จอมทัพเบือนสายตาไปให้พ้นจากร่างยั่วใจ ก่อนจะเดินออกจากบ้านใบหน้าแดงก่ำหันมองร่างบางอีกครั้ง 

ไม่มีคำพูดอื่นใดอีก ชายหนุ่มข่มใจ เดินกลับบ้านพัก ต้องการอากาศที่ช่วยให้ตัวเขานั้นหายใจคล่องขึ้น 

 

และเลิกคิดอกุศลกับคนรู้เท่าไม่ถึงการณ์ 

 

ใจเย็นไว้ เย็นไว้ 

เครดิตภาพ กลูเกิล 

ชอบไม่ชอบบอกกันบ้างนะเออ 

ด้วยรัก 

ลิขิตนางฟ้า 

แสดงเพิ่มเติม