ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคะ เม้นเป็นกำลังใจให้ไร้ท์กันด้วยนะคะ :)

บทที่ 2 นางร้ายอย่างเธอต้องเจอนางฟ้าอย่างฉัน 50% NC 18+นิดๆ

ชื่อตอน : บทที่ 2 นางร้ายอย่างเธอต้องเจอนางฟ้าอย่างฉัน 50% NC 18+นิดๆ

คำค้น : รักอันตรายเทพบุตรสุดหื่น 25++

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.5k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.พ. 2560 19:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 นางร้ายอย่างเธอต้องเจอนางฟ้าอย่างฉัน 50% NC 18+นิดๆ
แบบอักษร

บทที่ 2 

ณ สนามบินสุวรรณภูมิ ผู้หญิงผมยาว ขาว หมวย คนหนึ่งเดินออกมาจากช่องผู้โดยสารขาเข้า เธอคนนี้ก็คือ ลิลลี่ คนรักเก่าของเจสันที่ทิ้งไปแต่งงานกับนักธุรกิจนั้นเอง ที่เธอกลับมาประเทศไทยในครั้งนี้เพราะเธออยากจะมาตามง้อเจสันคนรักเก่าของเธอ เธอจึงตามสืบที่อยู่ของเจสันว่าเขาพักอยู่ที่ไหน จากนั้นเธอก็เข้าไปพักโรงแรมเดียวกับเจสัน

ณ  โรงแรมที่เจสันพักอยู่

“ขอห้องวีไอพี ห้องหนึ่งค่ะ”ลิลลี่พูดกับพนักงานตรงเคาเตอร์พร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบๆบริเวณโรงแรม

“ตอนนี้ห้องวีไอพี เต็มหมดแล้วค่ะ สนใจห้องสูทธรรมดาไหมคะ”พนักงานหญิงคนหนึ่งตอบกลับ

“อะไรนะ คนอย่างฉันต้องนอนห้องสูทธรรมดาอย่างงั้นหรอ”ลิลลี่พูดด้วยอารมณ์หงุดหงิดที่เธอจะต้องได้นอนห้องสูทธรรมดา

“เอ่อ คือว่าขอโทษนะคะ ดิฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นค่ะ”พนักงานหญิงคนหนึ่งรีบขอโทษ

“มีเรื่องอะไรกันหรอ”มุกดารินเอ่ยขึ้นหลังจากที่เห็นตรงเคาเตอร์กำลังมีปัญหา

“คือคุณผู้หญิงคนนี้เขาอยากได้ห้องวีไอพี แต่ว่ามันห้องมันเต็มแล้วน่ะค่ะ ดิฉันก็เลยเสนอห้องสูทธรรมดาให้แต่เขาไม่อยากได้ค่ะ”พนักงานหญิงคนหนึ่งก้มหน้าก้มตาพูดด้วยความกลัว

“เอ่อ คุณคะทางเราต้องขอโทษจริงๆนะคะ แต่ว่าห้องวีไอพีมันเต็มแล้วจริงๆนะคะ”มุกดารินพูดกับลิลลี่

“ก็ทำให้มันว่างสิ คิดว่าฉันไม่มีเงินจ่ายหรอยะ”ลิลลี่ตอบกลับด้วยเสียงโกรธ

“คือลูกค้ามีสิทธิ์เท่าเทียมกันค่ะ ฉันจะให้ใครอยู่หรือใครไปไม่ได้หรอกนะคะลูกค้าทุกคนที่นี่ก็จ่ายเงินเหมือนกันนะคะ”มุกดารินพยายามอธิบาย

“นี่ แก!! แกคิดว่าแกเป็นใครมิทราบ ถึงกล้ามาต่อล้อต่อเถียงกับฉันแบบนี้ ฉันจะให้ผู้จัดการไล่แกออก”ลิลลี่พูดพร้อมกับชี้หน้ามุกดาริน

“ฉันนี่แหละค่ะ ผู้จัดการและฉันก็คงไม่ไล่ตัวเองออกหรอกนะคะ” ไข่มุกพูดพร้อมกับจ้องหน้าลิลลี่

“นี่ อย่ามาจ้องหน้าฉันนะ หึ งั้นฉันก็จะบอกให้ประธานโรงแรมเขาไล่แกออกก็ได้”ลิลลี่พูดพร้อมกับยิ้มอย่างชั่วร้าย

ทางด้านของเจสันที่กำลังกลับจากบริษัท

“นายครับ นั่นคุณลิลลี่นี่ครับ เอ้ะ นั่นก็คุณไข่มุกด้วย เหมือนว่าทั้งสองกำลังมีปัญหากันนะครับ ”บราวน์เมื่อเห็นเหตุการณ์จึงรีบบอกกับเจสัน

“นี่ยัยนั่น กลับมาจริงๆหรอ แล้วอย่าบอกนะว่าจะมาพักที่โรงแรมนี้ แล้วนั่นอะไรกัน ยัยนั่นกล้าดียังไงถึงมามีเรื่องกับไข่มุกของฉัน”เจสันพูดพร้อมกับรีบเดินเข้าไปหาทั้งสองคน

“ฉันจะไล่แกออกให้ได้ คอยดู ไหนดูหน่อยซิว่าชื่ออะไร มุกดาริน อย่างงั้นหรอ แกไม่ได้ทำงานที่นี่อีกแน่ ”ลิลลี่พร้อมกับดึงป้ายชื่อของมุกดารินไปดู พร้อมกับผลักไหล่มุกดาริน

“นี่คุณ!! มันจะมากเกินไปแล้วนะ”มุกดารินพูดพร้อมกับผลักไหล่ลิลลี่คืน

“นี่แก!!”ลิลลี่พูดพร้อมกับทำท่าจะตบมุกดาริน

“หยุดเดี๋ยวนี้นะลิลลี่!! คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับเธอนะ”เจสันพูดพร้อมกับจับแขนลิลลี่ไว้

“เจสัน คุณจริงๆด้วยฉันคิดถึงคุณมาเลยนะคะ คุณช่วยลิลลี่ด้วยค่ะ นังนี่มันทำร้ายลิลลี่ค่ะ”ลิลลี่พูดพร้อมกับอ้อนเจสัน

“ปล่อย! ลิลลี่ คุณคิดว่าผมไม่เห็นรึไง ว่าคุณกำลังจะตบหน้าเขาน่ะ ”เจสันพูดพร้อมกับผลักลิลลี่ออก

“โอ้ยย เจสันคะคุณไม่เชื่อลิลลี่หรอคะ?”ลิลลี่ถามเจสันแต่เจสันนั้นทำเหมือนไม่ได้สนใจลิลลี่เลย

“ไข่มุกคุณเป็นอะไรรึเปล่าครับ”เจสันถามมุกดารินด้วยความเป็นห่วง

“ไม่เป็นไรค่ะ”มุกดารินตอบกลับอย่างไม่สนใจ

“เจสันคะ?ทำไมคุณไม่ถามฉันบ้างล่ะค่ะ”ลิลลี่เอ่ยขึ้นหลังจากที่เห็นว่าเจสันนั้นเปลี่ยนไปไม่สนใจเธอแล้ว

“คุณไปพักก่อนเถอะครับ เดี๋ยวตรงนี้ผมจัดการเอง”เจสันบอกกับมุกดารินด้วยความเป็นห่วง

“ค่ะ ฝากจัดการผู้หญิงของคุณด้วยนะคะ”มุกดารินพูดจบก็เดินกลับไปที่ห้องทำงาน

“ลิลลี่ คุณมาที่นี่ทำไมอีก ผมว่าคุณกับผมไม่มีอะไรต่อกันแล้วนะ”เจสันหันมาพูดกับลิลลี่

“แหม เจสันคะก็ลิลลี่คิดถึงคุณนี่คะเรามาระลึกความหลังกันดีไหมคะ”ลิลลี่พูดพร้อมกับเอามึงลูบหน้าอกและยิ้มให้กับเจสัน

“ปล่อย ลิลลี่ เรื่องของผมกับคุณมันจบไปตั้งนานแล้ว อย่ามารื้อฟื้นมันอีกเลย และอีกอย่างคุณก็ไม่ควรมาที่นี่และอยู่ที่นี่ด้วย”เจสันพูดกับลิลลี่พร้อมกับผลักลิลลี่ออกอย่างไม่ใยดีจากนั้นก็เดินไปขึ้นลิฟต์ปล่อยให้ลิลลี่ยืนอยู่คนเดียว

“เจสัน คะ อย่าทิ้งลิลลี่ไว้คนเดียวสิคะ เจสัน!”ลิลลี่ตะโกนเรียกเจสันแต่เจสันก็เดินเข้าไปในลิฟต์แล้ว

“นี่ ห้องสูทธรรมดายังมีอยู่ใช่ไหม ฉันเอาห้องหนึ่งเร็วๆ แล้วผู้ชายเมื่อกี้เขาพักอยู่ห้องไหน ชั้นไหน”ลิลลี่พูดกับพนักงานคนหนึ่งเรื่องห้องพักพร้อมกับถามที่อยู่ของเจสัน

“อ๋อๆ มีค่ะ คุณผู้ชายคนเมื่อกี้พักอยู่ห้อง 5078 ชั้น 50 ค่ะ ส่วนของคุณพักอยู่ชั้น 30 ห้อง 3012 นะคะ นี่ค่ะคีย์การ์ด”พนักงานคนหนึ่งพูดพร้อมกับรีบยื่นคีย์การ์ดให้กับลิลลี่

“โห ทำไมห่างกันขนาดนี้เนี่ย ชั้นที่ใกล้กว่านี้ไม่มีแล้วหรอ”ลิลลี่รีบโวยวายใส่พนักงานหญิง

“มันเต็มแล้วจริงๆค่ะ”พนักงานหญิงรีบตอบกลับ

“เอ่อๆ ชั้น30 ก็ ชั้น 30 ขอให้ได้ใกล้กับเจสันก็พอ”ลิลลี่พูดจบก็เดินเข้าไปในลิฟต์เพื่อไปห้องของตัวเอง

ทางด้านของไข่มุกนั้นพอกลับเข้ามาที่ห้องทำงานของตัวเอง ก็คิดอยู่ในใจว่า เมื่อกี้เขาเรียกฉันว่า ไข่มุกเฉยๆอย่างนั้นหรอปกติเขาเรียกฉันคุณไข่มุกไม่ใช่หรอ นี่ฉันกับเขาสนิทกันขนาดนั้นแล้วหรอเนี่ย

19.30 น.

ณ ห้องแต่งตัว

“คุณไข่มุกครับ นี่ครับชุดฟินาเล่ ที่คุณจะต้องสวมเพื่อเดินแบบคืนนี้ครับ”บราวน์เดินเข้ามาพร้อมกับยื่นชุดราตรีที่น้ำเงินมาให้มุกดาริน

“อืม  เอาวางไว้ตรงนั้นแหละ ”มุกดารินพูดพร้อมกับชี้นิ้วบอกบราวน์ เพราะตอนนี้เธอไม่สามารถไปหยิบได้เพราะกำลังแต่งหน้าอยู่

“ครับ เอ่อแล้วนี่ก็เป็นเครื่องเพชรที่จะต้องสวมคู่กับชุดฟินาเล่นะครับ ผมวางไว้ตรงนี้นะครับ”บราวน์พูดจบก็เดินเอาเครื่องเพชรไปวางไว้ที่โต้ะแล้วเดินออกไปจากห้องแต่งหน้า

20.30 น.     ณ ตอนนี้งานได้เริ่มขึ้นแล้ว

“ยินดีต้อนรับแขกผู้มีเกียรติทุกท่านนะครับ และไม่ให้เป็นการเสียเวลา เรามาชมเครื่องเพชรน้ำงามและแพงที่สุดที่นำเข้าจากดูไบกันเลยครับ”เสียงพิธีกรในงานคนหนึ่งกล่าวขึ้น

สำหรับแขกในงานนี้จะเป็นแขกที่เป็นถึงระดับไฮโซขึ้นไปเท่านั้นที่จะสามารถมาร่วมงานนี้ได้ ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คงจะหนีไม่พ้นลิลลี่คนรักเก่าของเจสันแน่นอน

“เอาล่ะครับตอนนี้ก็มาถึงช่วงสุดท้ายกันแล้วนะครับ เรามาชมชุดฟินาเล่กันได้เลยครับ”พอพิธีกรกล่าวจบทุกคนในงานต่างก็ปรบมือเพื่อที่อยากจะชมความงามของเครื่องเพชรกันแล้ว

เจสันและมุกดารินเดินออกมาพร้อมกันอย่างสวยสง่า ทำให้คนที่อยู่ด้านล่างเวที อย่างลิลลี่ไม่พอใจอย่างมาก

“เอ๊ะ นั่นมันยัยมุกดารินอะไรนั่นไม่ใช่หรอแล้ว ทำไมหล่อนได้มาเดินแบบคู่กับเจสันล่ะ ฉันไม่ยอมหรอก ”ลิลลี่พูดพร้อมกับลุกขึ้นแล้วเดินไปตรงหน้าเวทีท่ามกลางคนมากมายภายในงานทำให้ทุกคนภายในงานต่างเงียบและจ้องดูลิลลี่ว่าจะทำอะไร

“เครื่องเพชรออกจะราคาแพง ทำไมคุณถึงตาต่ำเอานังนี่มาเดินแบบชุดฟินาเล่คู่กับคุณได้ล่ะคะเจสัน”ลิลลี่พูดประชดประชัน ทำให้คนภายในงานต่างพากันมองหน้ากัน

“หยุดเดี๋ยวนี้นะลิลลี่ คุณไม่มีสิทธิ์ที่จะมาว่าไข่มุกแบบนี้นะ”เจสันรีบแก้ต่างแทนมุกดาริน

“ถ้าจะว่าฉันต่ำเนี่ย คุณก็ต่ำไม่แพ้ฉันหรอกนะคะคะ เพราะกิริยาวาจาของคุณเนี่ยก็ต่ำใช่ย่อยนะคะ”มุกดารินตอบกลับลิลลี่ด้วยความโมโหพร้อมกับแสยะยิ้มไปด้วย

“นี่แก!แน่จริงก็ลงมาตบกับฉันสิ”ลิลลี่ตอบกลับด้วยความโมโหไม่แพ้กัน

“ไม่หรอกค่ะ สมัยนี้เขาใช้สมองมากกว่ากำลังกันแล้วนะคะ นี่คุณไปอยู่ที่ไหนมาหรอคะ ทำไมสมองถึงไม่พัฒนาบ้างเลย คุณลิลลี่”มุกดารินตอบกลับพร้อมกับเน้นเสียง

“อร้ายยย แก แก!! แกว่าฉันโง่หรอ”ลิลลี่พูดพร้อมกับชี้หน้ามุกดารินอย่างไม่พอใจ ในขณะที่เจสันนั้นยืนหัวเราะเบาๆข้างๆมุกดาริน พร้อมกับคิดในใจว่าต้องอย่างนี้สิแม่ของลูกในอนาคต

“หัวเราะอะไรคะเจสัน  ลิลลี่ไม่ตลกด้วยนะคะ”ลิลลี่หันไปถามเจสันทันทีเมื่อเห็นเจสันแอบหัวเราะ

“ปล่าว ครับ ปล่าว ผมก็แค่ตลกกับสิ่งที่คุณกำลังทำอยู่ตอนนี้น่ะครับลิลลี่ ผมว่าถ้าคุณไม่อยากอายมากกว่านี้ผมว่าคุณกลับไปก่อนเถอะดูสิคนในงานมองดูคุณกันใหญ่แล้วนะ”เจสันพูดพร้อมกับนั่งลงแล้วชี้นิ้วบอกลิลลี่ว่าให้หยุดกับสิ่งที่กำลังทำอยู่ในตอนนี้

“กรี๊ดดดด ฝากไว้ก่อนเถอะนังมุกดาริน”ลิลลี่กรี๊ดก่อนจะรีบเดินออกไปด้วยความอาย

“เอิ่ม เอาเป็นว่าตอนนี้เรามาชมเครื่องเพชรชุดฟินาเล่กันต่อเลยนะครับ”เสียงพิธีกรเอ่ยขึ้นก่อนที่งานจะล่ม

ณ ห้องแต่งตัว หลังจากงานเลิกแล้วนั้นมุกดารินก็กลับมาถอดเครื่องเพชรและชุดฟินาเล่ ออก ด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิดเป็นอย่างมากที่เธอต้องมาอับอายเพียงเพราะผู้หญิงที่ไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไรเอาซะเลยทำให้เธอนั้นหงุดหงิดเป็นอย่างมาก ในขณะที่เธอกำลังถอดชุดอยู่นั้นเธอก็บ่นไปด้วย

“ผู้ชายคนนี้ก็จริงๆเลย  ปล่อยให้ผู้หญิงของตัวเองมาทำลายงานได้ยังไง  ”มุกดารินบ่นออกมาอย่างเสียงดัง

“เขาไม่ใช่ผู้หญิงของผมนะครับ คุณต่างหากล่ะที่เป็นผู้หญิงของผมน่ะ”เจสันที่เดินเข้ามาในห้องแล้วได้ยินที่มุกดารินบ่นซะดัง

“กรี๊ด นี่คุณทำไมไม่รู้จักเคาะประตูก่อน ออกไปเดี๋ยวนี้นะ!!”มุกดารินตกใจเป็นอย่างมากที่เจสันเข้ามาในห้องในขณะที่เธอกำลังอยู่ในผ้าเช็ดตัวผืนเดียว

“เอ่อ คือว่า ผมขอโทษนะครับ พอดีเห็นประตูไม่ได้ล็อคก็เลยเปิดเข้ามาน่ะครับ”เจสันรีบขอโทษทั้งที่สายตาจ้องไปที่ขาอ่อนของมุกดารินแล้วค่อยๆลากสายตาขึ้นมาเรื่อยๆจนถึงลำคอที่ขาวใสของเธอ

“นี่คุณ ออกไปเดี๋ยวนี้นะ”มุกดารินพูดพร้อมกับหาเสื้อผ้าของเธอมาปิดไว้  เพราะเธอเห็นสายตาของเจสันที่จ้องมาที่เธอนั้นเหมือนเสือที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อทุกเวลา

“ให้ผมออกไปตอนนี้ ผมก็คงไม่ได้กินคุณสิครับ”เจสันพูดพร้อมกับเอามือลูบคางตัวเอง

“นี่ นาย อย่ามามองฉันด้วยสายตาหื่นกามแบบนั้นนะ ออกไป!!”มุกดารินพยายามไล่เจสันออกไปแต่เจสันตอนนี้ไม่ได้ยินเสียงอะไรทั้งนั้นตอนนี้ความ bad boy ในตัวของเขาเริ่มทำงานแล้วด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอร์

“ผมขอเถอะนะ”เจสันพูดด้วยอาการเมาพร้อมกับเดินเข้าไปหาไข่มุก แล้วพยายามใช้ใบหน้าซุกไซร้ไปตามลำคอ แต่ไข่มุกซึ่งตอนนี้โกรธมาก จึงผลักเจสันออก แล้วตบหน้าเจสันด้วยความโกรธ

“เพี้ยะ! อย่ามาใช้กิริยาต่ำๆแบบนี้กับฉันนะ ฉันไม่ชอบผู้ชายที่ไม่ให้เกียรติผู้หญิงอย่างคุณ จำไว้”พอมุกดารินตบหน้าเจสันเสร็จก็ชี้หน้าด่าเจสัน แล้วก็รีบเดินหนีออกไปพร้อมกับหยิบเสื้อผ้าไปด้วย

ส่วนทางด้านเจสันนั้นพอโดนตบหน้าก็รู้สึกเจ็บใจมากที่ตัวเองไม่ได้ผู้หญิงที่เขาต้องการ  ได้แต่คิดในใจว่าสักวันมุกดารินจะต้องตกเป็นของเขาแน่นอน ในขณะที่กำลังเปิดประตูออกไปนั้นด้วยอาการเมาเจสันได้เจอกับซาร่า นางแบบชื่อดังคนหนึ่งเป็นนางแบบที่มีแต่เรื่องฉาวโฉ่เกี่ยวกับเรื่องการจับผู้ชายที่รวยๆไปวันๆ ซึ่งเจสันจะรู้หรือไม่ว่าผู้หญิงคนนี้ได้เล็งเขาไว้นานแล้วและดูเหมือนว่าตอนนี้ซาร่าเหมือนรู้ว่าเขากำลังเมาจึงจัดการอ่อยเขาซะเลย ซึ่งตอนนี้อารมณ์ของเขาที่กำลังค้างอยู่กับมุกดารินอยู่นั้นเขาจึงตัดสินใจลากแขนนางแบบคนนั้นขึ้นไปบนห้องห้องเขา

“เฮ้ย บราวน์คืนนี้ฉันจะให้ยัยนี่มาปรนนิบัติฉันนะอย่าให้ใครเข้ามารบกวนฉันล่ะ”เจสันสั่งกับบราวน์ด้วยความเมาจากการดื่มฉลองกับแขกในงานเมื่อตอนหัวค่ำ

“ครับนาย”บราวน์รับคำสั่งก่อนจะเดินไปเปิดประตูให้เจ้านายพร้อมกับคิดในใจ “เฮ้อ นายนะนายไหนบอกไม่อยากได้ผู้หญิงที่ได้มาง่ายๆแล้วไง เป็นไงล่ะเสียท่าเพราะฤทธิ์แอลกอฮอร์จนได้ แล้วแบบนี้จะพิชิตใจคุณไข่มุกได้ยังไงล่ะเนี่ย”พอปิดประตูห้องเจสัน บราวน์ก็กลับไปยังห้องของตัวเองพร้อมกับส่ายหน้าเล็กน้อย

ทางด้านของเจสันนั้นตอนนี้เมาจนควบคุมสติไม่อยู่ซะแล้ว

“อ่อยฉันดีนักใช่ไหม ดี อารมณ์ฉันกำลังค้างเลย งั้นเธอก็ช่วยปรนเปรอให้ฉันหน่อยนะ”เจสันพูดเสร็จก็ผลักซาร่าลงบนเตียง จากนั้นก็ใช้ใบหน้าซุกไซร้ตามลำคอพร้อมกับขย้ำหน้าอกเธอด้วยความรุนแรงเขาไม่คิดที่จะเล้าโลมหญิงสาวเลยแม้แต่น้อย

 จากนั้นเจสันก็ไม่ปล่อยเวลาให้เลยเปล่าเขาจัดการถอดเสื้อผ้าของเขาเละซาร่าออกแล้วกระแทกแก่นกายลำใหญ่ของเขาเข้ารัวๆๆใส่ร่องสวาทของซาร่าอย่างรุนแรง  ซึ่งเขาไม่ได้คิดว่าซาร่านั้นจะเจ็บปวดเพียงใด ที่ไม่มีน้ำสวาทมาหล่อลื่นเพราะเขาคิดเพียงว่าผู้หญิงพวกนี้ไม่ต้องเล้าโลมอะไรมากหรอก เดี๋ยวให้เงินก็จบ จากนั้นพอเจสันทำภารกิจเสร็จก็หลับไป เขาทำแบบนี้กับผู้หญิงทุกคนที่อยากเข้าหาเขาแต่ผู้หญิงพวกนั้นก็อดทนกับเขาไม่ได้เหมือนกันที่เขาไม่เคยทำให้พวกเธอนั้นถึงจุดสุดยอดเพราะผู้ชายคนนี้เพียงแค่อยากให้ตัวเองถึงจุดสุดยอดก็เพียงพอแล้ว แต่กับผู้หญิงอย่างซาร่านั้นถึงแม้จะเจ็บปวดแค่ไหนเธอก็จะไม่ปล่อยผู้ชายคนนี้แน่นอน

รุ่งขึ้น เจสันตื่นมาด้วยอาการงัวเงียและอาการแฮงค์จากการดื่มแอลกอฮอร์เมื่อคืนอย่างมาก

“เฮ้ย!นี่เธอเป็นใคร เข้ามาห้องฉันได้ยังไงกัน”เจสันพอตื่นขึ้นมาก็รีบถามซาร่าทันที

“แหม๋ อะไรกันคะจำเมื่อคืนไม่ได้จริงๆหรอคะ”ซาร่ารีบตอบกลับทันที

“เธอต้องการเท่าไหร่ เดี๋ยวฉันให้คนของฉันโอนไปให้ แต่ตอนนี้เธอต้องออกไปจากห้องของฉันก่อน”เจสันรีบบอกให้ซาร่าออกไปจากห้อง

“เท่าไหร่ไม่สำคัญหรอกค่ะ แต่ฉันไม่ปล่อยคุณแน่ คุณจะต้องมาแต่งงานกับฉันแค่นั้นก็พอค่ะ”ซาร่าเอ่ยออกไป

“หึ ฝันไปเถอะ ผู้หญิงอย่างเธอเนี่ยนะ ไม่มีทางหรอก ออกไป!!”เจสันบอกกับซาร่าอย่างไม่ใยดี

ก้อกๆๆๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้น

“แกร้กก”เจสันออกไปเปิดประตูพร้อมกับซาร่าที่ตามเขามาด้วย

“ไข่มุกคุณ คุณ เอ่อ คือ... ”เจสันพูดตะกุกตะกักเมื่อเห็นว่าผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าคือมุกดาริน

“คุณพินิจ ให้ดิฉันมาถามว่าคุณจะให้เก็บสินค้าที่จัดแสดงเมื่อคืนไว้ที่ไหนคะ”มุกดารินถามพร้อมกับมองผู้หญิงที่อยู่ด้านหลังเจสัน

“เอ่อ เดี๋ยวผมให้บริษัทของผมมาเก็บ ”เจสันเอ่ยบอก

 

“ค่ะ งั้นไม่รบกวนละค่ะ”มุกดารินพูดจบก็เดินจากไปอย่างไม่ใยดี ปล่อยให้เจสันมองตามแผ่นหลังของเธอไป

 

http://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/18.gifชอบก็เม้นให้กำลังไจกันด้วยจ้าาา http://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/18.gif

ความคิดเห็น