ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคะ เม้นเป็นกำลังใจให้ไร้ท์กันด้วยนะคะ :)

บทที่ 1 เรื่องบังเอิญหรือพรหมลิขิต 50%

ชื่อตอน : บทที่ 1 เรื่องบังเอิญหรือพรหมลิขิต 50%

คำค้น : รักอันตรายเทพบุตรสุดหื่น 25++

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.พ. 2560 20:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1 เรื่องบังเอิญหรือพรหมลิขิต 50%
แบบอักษร

บทที่ 1  พรหมลิขิตหรือเรื่องบังเอิญ

ณ โรงแรมสุดหรูใจกลางเมืองกรุงเทพฯ ซึ่งเป็นโรงแรมที่หรูที่สุดในกรุงเทพที่มีไว้ให้สำหรับคนกระเป๋าหนักเท่านั้นที่จะเข้าพักได้

"สวัสดีครับ/ค่ะ คุณไข่มุก"ทั้งพนักงานหญิงและชายต่างยกมือไหว้ผู้จัดการ

 "อืม สวัสดีทุกคน วันนี้จะมีคนเข้ามาอยู่ใหม่มาเพิ่มไหม"มุกดารินเอ่ยถามพนักงานหน้าเคาน์เตอร์ "มีค่ะเป็นลูกค้าจากฮ่องกงค่ะ ท่านประธานฝากมาบอกด้วยนะคะว่าจะต้องดูแลอย่างดีเป็นพิเศษ" พนักงานสาวตอบ

"งั้นหรอ แล้วทำไมคนนี้ต้องดูแลเป็นพิเศษด้วยล่ะ"มุกดารินเอ่ยขึ้น

"นั่นสิคะ แต่ท่านประธานบอกว่าคนนี้กระเป๋าหนักกว่าคนอื่นนะค่ะ"พนักงานสาวตอบขึ้นมา

"แล้วไง ก็ดูแลตามปกตินั่นแหละไม่ต้องพิเศษอะไรมากหรอก อยากเห็นหน้าจริงๆว่ากระเป๋าจะหนักแค่ไหนกัน"มุดดารินพูดพร้อมกับเดินไปที่ห้องทำงานของเธอ

ณ ลานจอดรถหน้าโรงแรมสุดหรู ลีมูซีน รุ่นใหม่ขับเข้ามาจอดพร้อมกับเสียงเปิดประตู ชายหนุ่มที่เดินลงจากรถมาอย่างสง่างาม สาวๆที่อยู่แถวนั้นมองเขาอย่างไม่อยากจะละสายตาไปจากเขาได้เลย คนสนิทเดินนำเขาเข้าไปในโรงแรมจากนั้นคนสนิทของเขาก็ไปติดต่อเรื่องโรงแรมที่ได้จองไว้ล่วงหน้าแล้ว จากนั้นพนักงานก็เดินนำขึ้นไปส่ง

 "ถึงแล้วค่ะ ชั้นนี้จะเป็นชั้นพรีเมียมนะคะคุณสามารถพักผ่อนได้อย่างสบายสุดๆไปเลยค่ะส่วนห้องถัดไปนั้น เป็นห้องสำหรับคนสนิทของคุณค่ะ"พนักงานชี้แจงรายละเอียดเกี่ยวกับห้องพัก

"โอเค รู้แล้วไปได้แล้ว"ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมกับเดินเข้าห้องของตัวเองไปปล่อยให้บราวน์คนสนิทของเขาจัดการต่อ

 "เฮ้อ เหนื่อยกับการเดินทางจริงๆโว้ย"ชายหนุ่ม พูดพร้อมกับถอนหายใจ สักพักก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

"ใคร?" เขาถามอย่างไม่พอใจ

ผมเองครับ นายบราวน์เอ่ยตอบ

"อืม เข้ามา มีอะไรอีก? ฉันอยากพักผ่อน"ชายหนุ่มเอ่ยถาม

"พอดีเย็นนี้คุณพินิจ เจ้าของโรงแรมเชิญไปรับประทานอาหารเย็นด้วยกันครับ"บราวน์ตอบกลับ 

"เอ่อๆ มาเรียกด้วยละกัน ออกไปได้ละฉันอยากพักผ่อนอย่าให้ใครมารบกวนฉันล่ะ"ชายหนุ่มสั่งคนสนิท

 "โอเคครับ" บราวน์พูดพร้อมกับเดินออกไป

ในขณะที่เจสันกำลังจะนอนหลับพักผ่อนนั้นก็มีเสียงกดกริ่งดังขึ้น

"โธ่โว้ย!! ใครอีกล่ะเนี่ย?"เขาบ่นอย่างอารมณ์เสียพร้อมกับเดินออกไปเปิดประตู

"ต้องการอะไรเพิ่มไหมคะ"มุกดารินเอ่ยถามแขกคนใหม่

"ว้าวว สวยจัง สนใจมานอนกับผมไหมครับ?เจสันพูดอย่างลืมตัวว่าตัวเองกำลังอารมณ์เสีย

"ห้ะ?นี่นายจะบ้าหรอฉันไม่ได้มาขายตัวนะ!"ไข่มุกหัวเสียอย่างทันทีเมื่อได้ยินประโยคนี้ออกจากปากเจสัน "ว้าวๆๆ ผมแค่ล้อเล่นน่าคุณ ไม่เห็นต้องโมโหขนาดนี้เลยก็ได้เจสันพูดขึ้นพร้อมกับทำท่าทางเล่นหูเล่นตามุกดาริน

"นี่คุณ ฉันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นหรอกนะจะบอกให้ อ่ะ นี่ค่ะบัตรเชิญร่วมรับประทานอาหารค่ำ"มุกดารินพูดพร้อมกับยื่นบัตรเชิญให้กับเจสันแล้วกำลังจะเดินหนี

"โอเคครับ แล้วเจอกันนะครับคนสวย" เจสันพูดพร้อมกับคว้าแขนมุกดารินเอาไว้

"นี่ทำอะไรของนายน่ะ ปล่อยนะ"มุกดารินทั้งพูดและสบัดมือของเจสันออกแล้วเธอก็รีบเดินจากไป

 "ผู้หญิงอะไรวะ น่าจับทำเมียจริงๆ"เจสันพูดจบก็ปิดประตูดัง ปัง!!!       

     ณ ห้องอาหารสุดหรูภายในโรงแรม

 "เชิญครับ"เสียงพนักงานชายคนหนึ่งพูดขึ้นพร้อมกับเปิดประตูให้เเขกที่อยู่ตรงหน้า

 ตอนนี้เจสันและบราวน์กำลังเดินเข้าไปในงานเลี้ยงต้อนรับ พอท่านประธานเห็นก็รีบมาต้อนรับและพาไปที่โต้ะอาหารทันที สักพักไข่มุกก็เดินเข้ามาในงานพร้อมกับชุดเดรสสีแดงสด เเล้วเดินตรงมาที่โต้ะอย่างสวยสง่าตอนนี้สายตาทุกคู่ล้วนจับจ้องมาที่เธอเพียงคนเดียวไม่เว้นแม้กระทั่งเจสัน ผู้ชายแบดบอยคนนี้

"ขอโทษนะคะท่านประธานที่ดิฉันมาสาย"มุกดารินเอ่ยขึ้นหลังจากที่เธอเดินเข้ามา

"ไม่ ไม่ ไม่เป็นไร นั่งกันเถอะ"ท่านประธานพูดแบบกุกกุกกักกักเพราะกำลังตะลึงในความสวยของเธอ

"สวยจังนะครับ คุณคนสวย"เจสันเอ่ยเเซวมุกดารินขึ้นพร้อมกับจ้องมองเธอด้วยความหลงใหล

"ขอบคุณค่ะ"มุกดารินตอบกลับอย่างไม่สนใจ

"ว่าเเต่คุณชื่ออะไรหรอครับ คุณคนสวย"เจสันเอ่ยถาม

"อยากจะรู้ไปทำไมหรอคะ"มุกดารินพยายามหลีกเลี่ยงที่จะตอบ

"คุณไข่มุกพูดกับคุณเจสันดีๆหน่อยสิคนนี้เขาเป็นแขกพิเศษของเรานะ"ท่านประธานพูดขึ้นหลังจากเห็นทั้งสองเหมือนจะเริ่มมีปากเสียงกัน

"ไม่เป็นไรหรอกครับ แบบนี้แหละน่ารักดี ผมชอบ"เจสันพูดพร้อมยิ้มมุมปาก

"เห็นรึยังคะท่านประธานเขาบอกว่าน่ารักดี ดังนั้นฉันก็ไม่ควรพูดกับเขาดีๆใช่ไหมคะ"มุกดารินเอ่ยกับท่านประธาน

"เอาล่ะครับ ผมว่าเรามาชมการแสดงพร้อมกับรับประทานอาหารไปด้วยดีกว่านะครับ"ท่านประธานพูดจบก็ขอตัวไปตักอาหาร

"ถ้าคุณโกรธเรื่องเมื่อตอนเช้าผมก็ขอโทษด้วยนะครับ แต่คุณช่วยพูดกับผมดีๆไม่ได้หรอครับ"เจสันพูดกับมุกดาริน

 "ฉันมีสิทธิ์โกรธคุณด้วยหรอคะ ขอตัวนะคะ"มุกดารินพูดจบก็ลุกขึ้นไปตักอาหาร

ในระหว่างที่มุกดารินกำลังตักอาหารอยู่นั้นเจสันก็ตามมาตักด้วย

 "ทำไมไม่ชวนผมมาด้วยล่ะครับ"เจสันเอ่ยถามมุกดารินพร้อมกับตักอาหารไปด้วย

"แล้วทำไมฉันต้องชวนคุณด้วยล่ะคะ คุณก็ลุกมาเองได้นี่คะ"มุกดารินตอบ

"แหม คุณเนี่ยไม่ง่ายเลยนะครับเดี๋ยวผมจะทำให้คุณสนใจผมเอง อย่าตกหลุมรักผมละกันนะครับ"เจสันเอ่ยแซว

"ค่ะค่ะ พยายามให้มากๆนะคะและอีกอย่าง ระวังจะทำไม่สำเร็จนะคะ"มุกดารินพูดจบก็เดินไปที่โต๊ะทันที

หึ ระวังอย่าตกหลุมรักผมนะครับ ฝันไปเถอะ ฉันไม่มีทางหรอกย่ะไข่มุกคิดถึงคำพูดของเขาพร้อมกับคิดในใจ

พองานเลิกทุกคนก็แยกย้ายกันกลับส่วนมุกดารินนั้นกลับไปตั้งแต่งานยังไม่เลิกด้วยซ้ำ

"ไปหาเบอร์โทรฯของมุกดารินมาให้ฉันหน่อย"เจสันพูดกับบราวน์ในระหว่างทางกลับขึ้นห้อง

"ครับนาย ผมว่านายต้องตกหลุมรักคุณไข่มุกแล้วแน่ๆเลย"บราวน์เอ่ยเเซวเจ้านายระหว่างที่ขึ้นลิฟต์กลับห้อง  

 "จะบ้าหรอก็แค่เล่นๆเหมือนคนอื่นๆนั่นแหละ"เจสันรีบแก้ตัวทันที

"แต่ผมว่าคนนี้เจ้านายดูจริงจังเป็นพิเศษนะครับ "บราวน์ยังไม่หยุดแซวเจ้านาย

"นี่หยุดเลยนะ ฉันคงไม่คิดจะจริงจังกับใครหรอกแล้วล่ะ ฉันกลัวประวัติศาสตร์มันจะซ้ำรอยเอา"เจสันพูดจบก็เดินออกจากลิฟต์แล้วเดินเข้าห้องไป

 สักพักเสียงโทรศัพท์ในห้องของเจสันก็ดังขึ้น

"ฮัลโหล"เจสันพูดกับเสียงปลายสาย

 "เจ้านายครับผมได้เบอร์โทรคุณไข่มุกแล้วนะครับ”บราวน์เอ่ยขึ้น

"ว่ามา"เจสันรีบบอกกับบราวน์

 "09873xxxxxครับนาย"พอบราวน์บอกเบอร์ครบแล้วยังไม่ทันได้พูดอะไรเจสันก็กดวางสายทันที

จากนั้นพอเจสันได้เบอร์ของมุกดารินแล้วก็รีบโทรหามุกดารินทันที

"ฮัลโหลสวัสดีค่ะ นั่นใครคะ"มุกดารินรับสายพร้อมกับเอ่ยถามคนในสาย

 "สวัสดีครับคุณไข่มุก ทำอะไรอยู่ครับ"เจสันรีบตอบกลับ

 "นี่คุณอีกแล้วหรอ เอาเบอร์ฉันมาจากไหนคะ"มุกดารินพอรู้ว่าเป็นเจสันก็เปลี่ยนน้ำเสียงทันที

"แหม เบอร์คุณหาง่ายจะตาย"เจสันตอบ

"นี่คุณถ้าจะโทรมากวนล่ะก็ฉันขอวางสายนะคะ แล้วก็ไม่ต้องคิดที่จะโทรมาแกล้งฉันอีก"มุกดารินพูดเสร็จก็รีบตัดสายทิ้งทันที

"ผู้หญิงอะไรน่าค้นหาจริงๆ อย่างนี้ต้องเจอกันหน่อยแล้ว"เจสันพูดขึ้นหลังจากที่โดนตัดสายทิ้ง

 ทางด้านของมุกดารินนั้นตอนนี้เธอเมามาก หลังจากที่ดื่มไวน์ในงานเลี้ยงเเค่สองแก้วก็ทำให้เธอเมาแทบจะเดินขึ้นห้องไม่ไหว มุกดารินและเจสันต่างก็พักอยู่ในโรงแรมเดียวกันแต่เจสันยังไม่รู้ว่ามุกดารินก็พักอยู่ที่เดียวกับเขาแค่เจสันพักอยู่ชั้นบนสุดเพราะเป็นห้องระดับพรีเมียมและวิวสวยที่สุดและราคาแพงที่สุด ส่วนมุกดารินนั้นพักอยู่ชั้น3 จาก 50 ชั้น เพราะห้องชั้นนี้เป็นชั้นที่มีไว้สำหรับพนักงานโดยเฉพาะ ส่วนเจสันนั้นตอนนี้ก็คิดถึงแต่มุกดารินซึ่ง เขาก็ยังไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันทั้งๆที่ เขาก็ไม่เคยหัวใจเต้นแรงแบบนี้มานานแล้วเขาพยายามบอกกับตัวเองว่าไม่ให้รักใครอีกแล้วเพราะเขาไม่อยากจะเจ็บปวดเหมือนกับตอนนั้นอีกแล้ว

พอเช้าวันใหม่ เจสันอยากแกล้งมุกดารินอีกจึงรีบโทรไปหามุกดารินทันที

"ฮัลโหล มีอะไรอีกคะ"มุกดารินรีบเอ่ยขึ้นทันทีเพราะรู้แล้วว่าปลายสายเป็นเจสัน

 "ช่วยขึ้นมาดูห้องผมให้ทีสิ รู้สึกว่ามันหายใจไม่ค่อยออกยังไงไม่รู้สิ"เจสันบอกกับมุกดาริน

"ห้ะ อะไรนะคะ หายใจไม่ค่อยออก จะบ้าหรอคุณนี่คุณคงว่างมากใช่ไหมคะ ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันจะให้พนักงานขึ้นไปดูให้นะคะ"มุกดารินพูดพร้อมกับจะวางสายแต่เจสันรีบห้ามไว้ก่อน

 "เดี๋ยวนะครับอย่าพึ่งวางนะครับ ผมว่าคุณต้องมาดูเองดีกว่านะครับเพราะผมเป็นแขกวีไอพีนะครับ จะให้พนักงานมาดูให้ได้ไง ก็ต้องให้ระดับผู้จัดการมาดูเองสิครับ"เจสันพูดหว่านล้อม

"เรื่องมากจริง ก็ได้ค่ะ อีก10นาทีนะคะ"มุกดารินพูดพร้อมกับถอนหายใจ

"รีบๆนะครับเดี๋ยวผมเป็นอะไรขึ้นมาจะยุ่งเอานะครับ"เจสันพูดจบก็รีบวางสายทันทีพร้อมกับยิ้มอ่อนๆ จากนั้นก็นอนรอมุกดารินอย่างสบายใจและบอกกับใจตัวเองเสมอว่าแค่หยอกเล่นเท่านั้นห้ามคิดจริงจังเด็ดขาด                          

กริ้งงงง!! เสียงออดดังขึ้นตอนนี้ มุกดารินได้มาถึงแล้วเจสันก็รีบวิ่งออกไปเปิดประตูทันที

"ขอเข้าไปดูหน่อยค่ะ"มุกดารินบอกกับเจสัน

 "เชิญครับ"เจสันพูดพร้อมกับทำมือเชิญให้เข้ามาในห้องพร้อมกับล็อคประตู

"ก็ปกติดีนี่คะ "มุกดารินบอกกับเจสัน

"หรอครับเมื่อกี้นี้ผมหายใจไม่ออกจริงๆนะครับแต่พอคุณมาแล้วกลับหายใจโล่งเลยผมว่า คุณต้องอยู่กับผมแล้วมั้งแบบนี้"เจสันพูดพร้อมกับทำหน้าทะเล้น

 "นี่คุณว่างมากหรอคะถ้าฉันโดนไล่ออกเพราะมาทำเรื่องไร้สาระแบบนี้ฉันจะโทษคุณเป็นคนแรกเลยคอยดู"มุกดารินพูดเสร็จก็ทำท่าจะเดินหนีแต่เจสันรั้งไว้ก่อน

"เดี๋ยวสิคุณ มาเล่นอะไรสนุกๆกันก่อนไหมครับ"เจสันพูดพร้อมกับเอามือจับคางมุกดาริน

"ปล่อยฉันนะ ฉันไม่ง่ายเหมือนผู้หญิงทั่วไปเหมือนที่คุณเคยเจอหรอกนะ"มุกดารินพูดพร้อมกับผลักเจสันออก 

"นี่คุณกล้าปฏิเสธผมหรอเนี่ย"เจสันสันพูดออกไปเพราะเหมือนว่าเธอจะไม่ยอมเขาแล้วจริงๆ

"ทำไมฉันจะไม่กล้าปฏิเสธล่ะคะ ยิ่งเป็นผู้ชายแบบคุณฉันขอบายนะคะ"พูดจบมุกดารินก็เดินออกจากห้องไป ปล่อยให้เจสันยืนงงอยู่คนเดียวและคิดในใจว่าผู้ชายอย่างเขายังมีผู้หญิงกล้าปฏิเสธอีกหรอ ส่วนทางด้านของมุกดารินนั้นพอออกมาจากห้องเจสันได้ก็ได้แต่บอกกับตัวเองว่าอย่าได้คิดรักกับผู้ชายเลวๆคนนี้เด็ดขาดจากนั้นก็เดินกลับไปที่ทำงาน ขอองตัวเอง

"คุณไข่มุกคะท่านประธานเรียกประชุมค่ะ"พนักงานหญิงคนหนึ่งมาเรียกมุกดาริน

"โอเค เดี๋ยวฉันตามไป"มุกดารินตอบกลับ

ณ ห้องประชุม

"ที่ผมเรียกทุกคนมาประชุมในวันนี้ ก็เพราะว่าคุณเจสันแขกวีไอพีของเราจะใช้โรงแรมของเราเป็นที่จัดแสดงสินค้าของเขาดังนั้นเขาจึงอยากให้เราจัดงานให้เขาเป็นอย่างดีด้วย"ท่านประธานกล่าวในที่ประชุมพร้อมกับบอกให้ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อมเพราะงานนี้จะเป็นหน้าเป็นตาให้กับโรงเเรมด้วย

"เอาล่ะทุกคนจบการประชุมเพียงเท่านี้นะกลับไปทำงานกันได้แล้ว เดี๋ยวคุณไข่มุกช่วยอยู่ต่อก่อนนะ"ท่านประธานบอกกับมุกดาริน

"คะ? "มุกดารินตอบรับอย่างสงสัย

"คืออย่างนี้นะ คุณเจสันอ่ะเขาอยากให้คุณช่วยเดินแบบในชุดฟินาเล่คู่กับเขาหน่อยน่ะ"ท่านประธานบอกกับมุกดาริน

"ห้ะ อะไรนะคะ จะบ้าหรอคะทำไมไม่ให้นางเเบบเดินเองล่ะคะ"มุกดารินรีบเเย้งขึ้นมาทันที

"ผมก็ไม่รู้ เขาขอมาแบบนี้เราก็ต้องทำให้เขา เอาน่าถือว่าทำเพื่อโรงแรมละกันนะ"ท่านประธานพยายามโน้มน้าวใจมุกดาริน

"แต่ว่าท่าน.."มุกดารินกำลังจะขัดทันใดนั้นก็มีเสียงเปิดประตูดังขึ้น

 แกร้กกก    แล้วคนที่เดินเข้ามานั้นก็คือเจสันนั้นเอง

"ประชุมกันต่อสิครับ"เจสันพูดพร้อมกับยิ้มบอกทั้งสองคน

" ทำไมไม่รู้จักเคาะประตู ไม่มีมารยาท "มุกดารินพูดพร้อมกับสะบัดหน้าหนี

"คุณไข่มุก!ไม่เป็นไรหรอกคับพวกเราก็กำลังคุยกันเรื่องการเดินแบบชุดฟินาเล่กันอยู่พอดีเลย เชิญนั่งก่อนสิครับ"ท่านประธานตะคอกใส่มุกดารินพร้อมกับบอกเจสันเรื่องการประชุม

 "อ๋อหรอครับ แล้วตกลงเป็นไงครับ นางแบบของผมเขาตกลงไหมล่ะครับ"เจสันเอ่ยถามท่านประธาน

"ไม่ค่ะ นางแบบสวยๆมีตั้งเยอะแยะทำไมต้องเป็นฉันด้วยและอีกอย่างฉันก็ไม่ใช่นางแบบของคุณนะคะ"มุกดารินตอบอย่างไม่ใยดี

เรื่องราวจะเป็นยังไงต่อ มุกดารินจะยอมเดินแบบให้กับเจสันไหมน้า รอลุ้นกันต่อน้ะค้ะ....

 

ผิดพลาดตรงไหนก็ขอโทษด้วยนะคะ  นี่เป็นนิยายเรื่องเเรกของไร้ท คอมเม้นติชมกันได้จ้าาา ฝากติดตามกันต่อด้วยนะคะ  ^^

ความคิดเห็น