ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

พี่วิวเดือนวิศวะ

ตอนที่ 1 พี่วิวเดือนวิศวะ 

 

“การบริหารให้บรรลุจุดเป้าหมายที่ตั้งเอาไว้คือ การกำหนดทรัพยากรให้เพียงพอ ไม่ว่าจะเป็นการเลือกคนให้เหมาะสมกับงาน ข่าวสาร อุปกรณ์ และเงินทุน เพื่อที่จะให้มีประสิทธิภาพมากที่สุด”

เสียงของอาจารย์ประจำเซคคอธิบายอย่างขะมักเข้น พร้อมกับกวาดสายตาไปทั่วเพราะในห้องเรียนนี้มีนักศึกษาเกือบหลักร้อย โต๊ะเรียนแบบขั้นบันได และพวกเขาก็จงใจนั่งหลังสุดเพราะว่าทำอะไรก็แทบจะไม่มีใครสนใจ

“อึก..พี่วิว อย่าทำ อื้ออ...”

“พี่ทำอะไรเหรอคะ” เจ้าตัวเท้าคางแล้วมองน้องเพียวที่กำลังทำหน้าตาบิดเบี้ยว ฟุบหน้าลงบนโต๊ะแล้วหันมาทางเขา มือขาวนวลจับที่ต้นแขนแล้วบีบเบาๆ ราวกับให้เลิกทำแบบนี้สักที

“เลิกแกล้งเพียวสักที อ๊ะ...”

“แกล้งนี่หมายความว่าแบบนี้รึเปล่าเอ่ย” พูดยังไม่ทันจบนิ้วโป้งก็ขยับเจ้าปุ่มกลมที่อยู่ในโทรศัพท์ขึ้นจนสูงสุด แรงสั่นสะเทือนของไวเบเตอร์ที่อยู่ภายในทำงานอย่างบ้าคลั่งทำเอาเจ้าตัวอ้าปากค้าง ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเหลือบขึ้นบน ตัวสั่นกระตุก ลมหายใจติดขัด

“อื้ออ พะ...พี่วิว อ๊าา”

“แฮ่กกๆๆ ...อื้อออ”

“ชู่วว อย่าเสียงดังสิคะ อยากให้เขารู้เหรอว่าเรากำลังทำอะไรกัน”

“พี่วิว เพียวจะไม่ไหวแล้วนะ อึกก..อื้อออ” เสียงลมหายใจหอบของเพียวเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ จนเจ้าตัวต้องเอามือมาปิดปาก ขาทั้งสองข้างหนีบเข้าหากัน ก่อนจะคลายออกแล้วทำอีกครั้ง เพื่อให้มันผ่อนคลายความร้อนรุ่มที่อยู่ในใจไปได้บ้าง แต่มันกลับไม่ช่วยอะไรเลย

“งั้นเหรอคะ แล้วเราควรจะจัดการมันยังไงดี” น้ำเสียงทีเล่น ทีหยอกของวิวทำเอาเพียวเผลอกัดปากตัวเองขึ้นมาอย่างออดอ้อน จ้องไปที่ใบหน้าของเดือนวิศวะที่ถือวิสาสะเข้ามาเนียนทำเรียนกับเขาในเซคนี้

“อึกก พี่วิวใจร้าย”

“พี่ใจดีกับน้องเพียวขนาดไหน เราก็น่าจะรู้นะ” แม้ว่าใบหน้าจะยิ้ม แต่นิ้วโป้งที่กดปุ่มคอนโทลกับขึ้นสุด ลงสุดราวกับกลั่นแกล้ง ทำเอาเพียวที่อยู่ในชุดนักศึกษาแอ่นอกขึ้นอย่างลืมตัว ภายใต้เสื้อสีขาวนั้นมีไข่สั่นขนาดเล็กกำลังสั่นกระตุ้นเจ้าของยอดอกอย่างเอาเป็นเอาตาย โดนทั้งข้างล่าง ทั้งข้างบนจนแทบจะนั่งไม่ติดเก้าอี้

“อ๊าา เสียว...อื้อออ อยากจะแตก” ถึงจังหวะนี้เพียวไม่สนใจอีกต่อไปแล้ว เจ้าตัวทรุดนั่งลงกับพื้นมุดเข้าไปใต้โต๊ะไปอยู่ต่อหน้าของวิว จนเจ้าตัวต้องขยับเก้าอี้ออกมาอีกนิดเพื่อให้เห็นคนที่นั่งอยู่ข้างล่าง

“ชะ..ช่วยเพียวหน่อยสิครับ” เจ้าตัวกระซิบเสียงเบา ดวงตาหวานหยาดเยิ้มไปด้วยกามอารมณ์ แทบจะไม่สนใจอะไรอีกต่อไป มือขาวรีบปลดตะขอกางเกงอย่างสั่นเทา หลังพิงไปกับตัวโต๊ะ ขาทั้งสองข้างยกตั้งฉากขึ้นมาแล้วถกกางเกงออกจนมากองอยู่ที่หัวเข่า อันเดอร์แวร์แบบเว้าหลังเผยให้เห็นก้อนกลมขาวอมชมพูราวลูกพีช และในรูจีบนั้นมีเจ้าโลมากำลังทำหน้าที่อยู่

“วิวดีชะมัด” ว่าแล้วเจ้าตัวก็หยิบกล้องขึ้นมาเก็บภาพน่าดูเหล่านี้ เพียวก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีในการใช้มือทั้งสองข้างช่วยแหวกทั้งสองข้างอย่างเชิญชวน

“อื้ออ พี่วิว”

“เดี๋ยวพี่ช่วยนะคะคนดี”

“อ๊ะ อื้อออ” เพียวเชิดหน้าขึ้นเมื่อรองเท้าของวิวขยี้มาที่ท่อนเนื้อร้อนของตนแล้วบดขยี้ ทำเอาตัวกระตุกตาสีน้ำตาลเหลือบขึ้นบนเมื่อวิวขยี้ฝ่าเท้าลงมา ลมหายใจหอบอย่างกับวิ่งแข่ง ความรู้สึกเหมือนได้รับการเติมเต็ม ยิ่งสถานที่แบบนี้ทำให้เพียวแทบจะเสร็จทุกเมื่อ

“อื้ออ ระ..แรงอีก” ร้องขอไปแล้ว...วิวก็ไม่ทำให้ผิดหวังเมื่อเจ้าตัวใช้ปลายเท้าอีกข้างขยี้มาที่รูจีบด้านหลัง ลมหอบหายใจดังขึ้นอีกคราวราวกับคอยระบายอารณ์แห่งความสุขสม ยิ่งได้ยินเสียงอาจารย์บรรยาย และเพื่อนๆ ในเซคคุยกันยิ่งทำให้อารมณ์พุ่งสูงขึ้นจนครางออกมาอย่างไม่เอียงอาย และตอนนี้เขาก็ไม่สนด้วยว่าใครจะได้ยิน เพียวใช้นิ้วโป้งของตนจับเจ้าไข่สั่นทั้งสองแล้วขยี้ลงบนยอดอกยิ่งเรียกกำหนัดได้มากขึ้นไปอีก

ตึก!

“อ๊าา แฮ่กๆๆ”

“ชอบให้พี่เหยียบมันแรงๆ ใช่ไหม” วิวใช้ฝ่าเท้าของตนยันไปครั้งหนึ่ง เหมือนจะได้ผลเมื่อเจ้าลูกแมวเหมียวน้อยอย่างน้องเพียวแลบลิ้นออกมา ตาเหลือบขึ้นบน ขาที่เคยเกี่ยวกางเกงไว้ทั้งสองข้างโดนสลัดจนเหลือข้างเดียว พลางอ้ากว้างให้เขาทำอะไรให้เต็มที่ ยิ่งมองดูภาพตรงหน้าทำเอาท่อนเนื้อร้อนที่ใช้เผด็จศึกคู่ต่อสู้ของวิวถึงกับปวดหนึบ

“พี่วิว” เพียวรู้ว่าคนตรงหน้าต้องการอะไรเขาเลยขยับตัวนั่งคุกเข่าตรงหน้า พลางใช้มือลูบคลำตั้งแต่เข่าขึ้นไป ปากพรมจูบไปจนถึงซิบเหลืองทอง ที่เป็นเหมือนด่านป้องปราการสุดท้าย เจ้าตัวไม่รอช้าใช้ฟันซี่สวยของตนกัดแล้วลากลงมาจนเจ้าท่อนเนื้อดีดผึงออกมาชูชัน วิวมองภาพตรงหน้าอย่างพอใจพลางกลืนน้ำลายลงคอ นี่สินะของดีของคณะบริหาร

“น้องเพียวครับ” เจ้าตัวหมายจะจับแก้มนุ่มให้เผยอปากรับเจ้าแท่งเนื้อร้อน แต่กลับกลายเป็นว่าเพียวหันหน้าไปอีกทางแล้วดึงทุกอย่างที่อยู่ในร่างกายแล้วโยนไว้กับพื้น แววตาที่เคยออดอ้อนแปลเปลี่ยนเป็นเย็นชาแล้วเขยิบออกมาใส่กางเกงนักศึกษา ทำเอาวิวงงเป็นไก่ตาแตก

“ไม่ได้เรื่อง”

“0_0”

“รูปที่ถ่ายผมไป ถือว่าเป็นการขอโทษก็แล้วกัน”

“น้องเพียวจะไปไหน เดี๋ยวก่อน!!” วิวเผลอพูดเสียงดังทำเอาคนในเซคหันมามองที่เขาเป็นตาเดียว พร้อมกับเสียงประตูที่ปิดไป วิวได้แต่ก้มหัวขอโทษและไม่กล้าลุกขึ้นออกไปตามเพียว เพราะถ้าลุกไปนั้นมีหวังทุกคนได้รู้แน่ๆ ว่าเขากำลังทำอะไรกันอยู่นะสิ!!

#

 

นามปากกา : TOMATO_P

สวัสดีค่ะ มะเขือเทศเองนะคะ เรียกง่ายๆ ว่า ไรท์มะเขือ ไรท์เขือ เขือเทศก็ได้ฮับ

   หลังจากที่เขียนนิยายเล่นๆ มาจะเข้าปีที่ 8 แล้ว เลยรู้สึกว่า มันคงจะถึงเวลาที่จะจริงจังสักทีในการเขียนนิยาย และสัญญาว่าจะไม่เท หรือ หมดไฟไปก่อนอย่างแน่นอนค่ะ และขอบคุณที่อ่านมาถึงตรงนี้  รวมทั้งคอยให้กำลังใจและคอยสนับสนุน ต้องขอบคุณทุกท่านมากๆเลย 

 

ด้วยรัก

มะเขือคนง่วงตลอดการ

 

 

 

แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น