email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : DARK VILLAIN 46 l SAFE ZONE

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 285

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ธ.ค. 2564 17:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
DARK VILLAIN 46 l SAFE ZONE
แบบอักษร

DARK VILLAIN 46 

 

เคลวินไม่เคยเปลี่ยนแปลง... ต่อให้ผู้ชายคนนี้จะดุร้ายยังไง อย่างน้อยเขาก็ไม่เคยทิ้งกราฟิกเลยสักครั้ง ใครหลายคนต่างก็มี พื้นที่ที่อยู่แล้วอบอุ่น รู้สึกปลอดภัยกันทั้งนั้น แน่นอนว่าก่อนหน้านี้กราฟิกไม่เคยได้รับมัน จนกระทั่งมาเจอกับเคลวิน 

จนถึงตอนนี้กราฟิกยืนยันได้เลยว่า เคลวินคือพื้นที่ปลอดภัยสำหรับเขา 

“เอ่อ ฉันเห็นว่าน้องกราฟนั่งเหงาอยู่คนเดียว เลยชวนออกไปสูดบรรยากาศข้างนอกบ้างน่ะ... ไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไร-” 

“ไม่เป็นไรหรอกครับอันนา เคลก็เล่นใหญ่แบบนี้ตลอดแหละ...ใช่ไหม?” กราฟิกใช้สายตาบังคับให้เคลวินหันกลับไปตอบอันนาว่าใช่ เขาแค่ไม่ต้องการให้เธอมารับรู้เรื่องอันตรายไปด้วยอีกคน 

เคลวินถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาพยักหน้าแล้วเสยผมที่ชื้นเหงื่อขึ้นลวก ๆ อันนายิ้มเจื่อน แต่เธอก็ยังทำใจกล้าเดินถือแก้วกาแฟมายื่นให้นายแบบหนุ่มตรงหน้า เคลวินพยายามควบคุมอารมณ์ตัวเองสุด ๆ เขารู้ว่าอันนาไม่ผิดที่พากราฟิกออกไป แต่ถึงอย่างนั้นก็อดหงุดหงิดไม่ได้อยู่ดี 

“เถอะหน่า... ฉันขอโทษนะ” 

“อย่าทำแบบนี้อีก" เคลวินไม่ได้บอกอันนา เขารับแก้วกาแฟแล้วหันไปบอกกราฟิก เด็กคนนั้นรีบพยักหน้ารับ กราฟิกระบายยิ้มเล็กน้อยที่อันนาไม่โดนเคลวินอาละวาดใส่อย่างที่ควรจะเป็น เคลวินเดินกลับไปในกองถ่ายเพื่อทำงานที่ค้างอยู่ให้จบ 

กราฟิกมองตามแผ่นหลังชุ่มเหงื่อไปจนลับตาก่อนที่จะสะดุดเข้ากับรถยนต์สองคันที่แล่นออกจากสนามไปด้วยความเร็ว... 

 

ตุ้บ! พลั่ก!! 

 

“ไอ้เวร-” เสียงสบถคำหยาบคายดังขึ้นหลายต่อหลายประโยคก่อนที่ร่างหนาจะรีบลุกขึ้นมา นิคโคลัสคว้าข้อมือการันต์ก่อนแต่ไม่ทันการสำหรับคนที่ไวกว่า ซีโน่มองหน้าคนในครอบครองพร้อมกับเหวี่ยงตัวการันต์ไปทางลีโอซึ่งยืนรออยู่ไม่ไกล ต่างฝ่ายต่างจ้องหน้ากันอย่างไม่ลดละ ก่อนหน้านี้เขากำลังจะไปหลุมศพจอมปลอมของมิกซ์แต่กลับโดนรถยนต์ของตระกูลคลาร์กมาขวางถนน สุดท้ายก็โดนลากมาที่โกดังร้างแห่งนี้ 

ถึงจะเข้าใจว่าทำไม... 

แต่นิคโลลัสก็ยังถามคำถามที่ตัวเขารู้ดีออกมาอยู่ดี! 

“ฮ่ะ.. ฮ่ะ ๆ ถุ้ย!” เลือดคาว ๆ ถูกพ่นออกจากริมฝีปากบาง มองหน้าซีโน่ก่อนที่สายตาจะเลื่อนไปทางการันต์ เด็กคนนั้นตื่นตระหนกสุด ๆ ทุกอย่างดูน่ากลัวไปหมด 

“กูนึกว่าเราคุยกันรู้เรื่องแล้วซะอีกไอ้นิค” 

“เรื่องนี้มันไม่เกี่ยวกับพี่ไม่ใช่รึไง... หรือไอ้เวรนั่นมันไม่กล้าโผล่หัวออกมา” 

“มึงไม่รู้จักไอ้เคลดีพอ ไอ้นิค... กูเตือนครั้งสุดท้าย อย่าไปท้าทายคนแบบมัน” 

“มันฆ่าพี่ผมนะ!!!” นิคโคลัสที่กำลังพุ่งเข้าไปใส่ซีโน่อย่างอวดดี หากแต่ว่าลูกน้องของเขาสองสามคนก็มาจับตัวเอาไว้เสียก่อน นิคโคลัสก็ยังคงอาละวาดโวยวายออกมาเช่นเคย ร่างหนาสะบัดตัวไปมา มองผู้ชายตรงหน้าด้วยสายตาโกรธเคือง ซีโน่เข้าข้างคนแบบเคลวินไปเพื่ออะไร... 

“ทำไมมึงไม่หัดควบคุมอารมณ์ตัวเองบ้าง มึงทำให้เขตเราดูเหี้ยเข้าไปทุกทีแล้วนะไอ้นิค” ซีโน่พูดพลางถอนหายใจ เรื่องน่ารำคาญแบบนี้ เขาไม่อยากจะยุ่ง แต่ถ้าปล่อยให้เคลวินจัดการมันก็ได้ไม่คุ้มเสีย 

“ผมรู้พี่จะพูดอะไร” 

“...” 

“แต่ผมจะไม่กลับไทย จนกว่ามันจะมาคุกเข่าขอโทษตรงหน้าผม!” 

“มึงคิดว่ามึงทำได้หรือไง... มึงเป็นใครนิค แล้วไอ้เคลมันเป็นใคร มึงอย่าทำเหมือนไม่รู้จักคนบ้านไอ้เคลไปหน่อยเลย... ถ้าไม่มีกูป่านนี้พ่อมึงล้มไม่เป็นท่าไปแล้ว หัดเจียมซะบ้าง ที่มึงอยู่ได้ทุกวันนี้เพราะใคร!!” ซีโน่ไม่อยากพูดแบบนี้เลย แต่ดูเหมือนเด็กเลือดร้อนตรงหน้าจะต้องโดนอบรมใหม่เสียหน่อยแล้ว 

“...!” สีหน้าตกใจของนิคโคลัสทำให้ซีโน่ชะงักเล็กน้อย ถึงบอกไงว่าเขาไม่อยากจะทำแบบนี้เลย 

“ถ้ากูไม่มาช่วยมึง ป่านนี้มึงนอนโลงไปนานแล้วนิค” ร่างสูงของผู้นำตระกูลคลาร์กเดินเข้ามาใกล้ ฝ่ามือเขาตบบ่ารุ่นน้องเบา ๆ เป็นเชิงเตือนและปลอบใจ ไม่ใช่ว่าไม่เข้าใจความรู้สึกที่นิคโคลัสต้องเผชิญ แต่มิกซ์เองก็ก่อเรื่องไว้เยอะ และเล่นผิดคน พลัดหลงไปเจอคนอย่างเคลวิน จุดจบเลยเป็นเช่นนั้น 

ซีโน่ไม่อยากให้นิคโคลัสเจอกับสถานการณ์แบบนั้นนักหรอก 

“พะ พี่จะส่งผมกลับไทยใช่ไหม...” นิคโคลัสเบือนหน้าหนี เขากัดพูด ตอนนี้รู้สึกอึดอัดในหัวใจสุด ๆ เพียงแต่เขาทำอะไรเคลวินไม่ได้อย่างที่ซีโน่พูดจริง ๆ 

“พาเด็กคนนี้กลับไปอยู่ไทยเงียบ ๆ เถอะ” 

“แทนที่พี่จะช่วยผม... แต่กลับไปห่วงไอ้เวรนั่นเนี่ยนะ!” 

“กูมีหนี้สินที่ติดค้างไอ้เคลเอาไว้อยู่... เรื่องนี้กูต้องช่วยมัน แต่ทางที่กูเลือกให้มึงคือทางออกที่ดีที่สุดของมึงแล้วนิค” ซีโน่เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าจริงจังกว่าทุกที นิคโคลัสกลืนก้อนหนัก ๆ ลงคอ เขามองไปทางการันต์ เห็นน้ำตาพวกนั้นแทบทุกวัน... ไม่มีวันไหนที่เด็กคนนั้นไม่ร้องไห้ ตั้งแต่พวกเขามาที่นี่... 

จากที่เคยใช้ชีวิตแบบไม่ต้องคิดแค้นอะไร พวกเขาก็แค่วัยรุ่นธรรมดาทั่วไปเมื่ออยู่ที่นั่น... 

หรือเราควรจะกลับไปที่ที่เราเคยจากมาดี... ถ้าเป็นแบบนั้นการันต์จะหยุดร้องไห้บ้างหรือเปล่า... 

 

 

กราฟิกเงยหน้าขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของลี เลออน ดังมาแต่ไกล... 

ไม่รู้ตัวเลยว่าเผลอระบายยิ้มบาง ๆ ตามเสียงหัวเราะของเลออนตั้งแต่เมื่อไหร่ ตอนนี้พวกเขาถ่ายงานเสร็จทุกอย่างแล้ว ทีมกำลังเก็บข้าวเก็บของ รวมถึงฉากหลังยักษ์ใหญ่ เคลวินเดินเข้ามาหา ใบหน้าหล่อขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าหวานของกราฟิกกำลังระบายยิ้ม! 

ดวงตารีเรียวเคลื่อนขยับไปมองผู้ชายที่กำลังเดินเข้ามาด้วยสายตาสบายใจกว่าทุกที เคลวินกระดกดื่มน้ำสะอาดในขวดก่อนจะก้มลงมาถามอีกคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้พับ 

“ยิ้มให้ใคร” 

“ห๊ะ... ก็เปล่านี่” 

“กูเห็นชัด ๆ ว่ามึงกำลังยิ้ม มึงยังไม่เคยยิ้มให้กูเลยสักครั้ง!” พออีกฝ่ายปฏิเสธหน้าตาย เคลวินก็เริ่มหัวเสียขึ้นมาง่าย ๆ กราฟิกกำลังสับสนว่าเขายิ้มงั้นเหรอ... ตั้งแต่ตอนไหนกัน 

“มึงงอนที่กูไม่เคยยิ้มให้เหรอ...” กราฟิกก็เป็นแบบนี้ สงสัยอะไรก็ถามออกมาดื้อ ๆ แต่ขอโทษ... ผู้ชายตัวโตอย่างเคลวินน่ะเหรอจะมางอน! 

“เออ! ก็ใช่น่ะสิ!” โอเค... ยอมรับแมน ๆ เลยว่ากำลังงอนจริง ๆ พวกเขามีนิสัยไม่ได้ต่างกันมากนัก 

“มานี่มา” กราฟิกอมยิ้มเต็มแก้ม เขากวักมือเรียกผู้ชายตรงหน้าให้ก้มลงมาหา เคลวินยิ้มแล้วรีบก้มลงไปทันที คิดว่ากราฟิกคงทำอะไรที่ดูโรแมนติกใช่ไหม เด็กคนนั้นก็แค่บิดหูนายแบบชื่อดังจนมันแดงเถือก! 

“โอ๊ย! โอ๊ย ๆ ... ปล่อยกราฟ! โคตรเจ็บ!” เคลวินรีบถอยห่าง เขาอ้าปากพะงาบ ๆ ใช้ฝ่ามือนวดคลึงใบหูที่มันร้อนแล้วก็แดงไปหมด เลออนรีบวิ่งมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น 

“เคล! เป็นอะไร... อ๋า! ร้องไห้ทำไม!?” 

“ไม่ได้ร้องเว้ย!!” เคลวินรีบหันมามองหน้ากราฟิกทันทีที่เลออนกล่าวหาว่าตนเองกำลังร้องไห้ บ้าหรือไง! ใครจะร้องไห้เพราะโดนบิดหูวะ! 

“ก็เห็นอยู่ว่าน้ำตาไหล!” เลออนชี้ที่ดวงตาเคลวินพร้อมกับคว้าทิชชูมาพยายามจะซับน้ำตาให้เพื่อนตัวโต กราฟิกมองเคลวินด้วยสายตาล้อเลียน ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเต็มเสียงเมื่อเคลวินน้ำตาซึมออกมาจริง ๆ 

“ก็บอกว่าไม่ได้ร้อง! อันนา! โฟร์! Shit! ใครก็ได้มาลากไอ้ตัวเตี้ยนี่ไปห่าง ๆ ผมดิ๊!” พูดแล้วก็เป็นฝ่ายลากแขนเลออนไปทางอื่นแทน ก่อนที่กราฟิกจะมองว่าเขาเป็นเด็กขี้งอน งอแงไปมากกว่านี้ แม้ความจริงเคลวินโคตรจะห่างไกลจากคำพวกนั้นเลยก็ตาม... 

 

แต่กราฟิกชอบความรู้สึกแบบนี้... ต้องแบบนี้แหละ... 

ที่ที่ปลอดภัยสำหรับกราฟิก... 

 

ไม่นานนักรถยนต์คันที่แล่นออกไปก็กลับมาจอดที่เดิม กราฟิกไม่อยากจะรู้ว่าลีโอไปทำอะไรมา... ตอนนี้เขาตั้งใจเอาไว้แล้วว่าจะไม่ตามการันต์ให้ดูมากความนักเหมือนอย่างที่ผ่าน ๆ มา 

สิ่งเหล่านั้นมันทำให้เขาทุกข์ใจเหลือเกิน... 

“เลนอยู่ไหน?” ซีโน่หยุดยืนอยู่ข้าง ๆ กราฟิก กวาดสายตาไปรอบ ๆ สนามแล้วก็ไม่เห็นเงาของลี เลออนเลย กราฟิกแค่ชี้นิ้วไปทางเต็นท์สำหรับเปลี่ยนเสื้อผ้า แค่เท่านั้นซีโน่ก็ไม่สนใจไยดีเขาอีกต่อไป... 

“คุณกราฟ... กำลังอ่านอะไรอยู่หรือครับ” พออีกคนเดินออกไป ลีโอก็แทนที่ทันที ทำอย่างกับว่าต้องมีคนเฝ้าอยู่ข้างกายตลอดเวลา กราฟิกเงยหน้าขึ้นไปมองลีโอก่อนจะยื่นนิตยสารที่มีหน้าปกเป็นคู่จิ้นสุดฮิตเช่นเคย 

ถ้าเป็นก่อนเขาคงรีบโยนมันทิ้งไปแล้วแท้ ๆ 

“คืนนี้มีงานเลี้ยงทีมนี่ เห็นอันนาบอกมา...” 

“นายน้อยคงไม่ได้เข้าร่วมงานในคืนนี้ครับ” 

“ทำไมล่ะ...เกิดอะไรขึ้นอีกแล้วใช่ไหม...” ถึงจะถามแบบนั้นแต่กราฟิกรู้ดีว่ามันต้องมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น เขาก้มหน้าแล้วระบายยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองเคลวินที่เปลี่ยนชุดเสร็จแล้วเรียบร้อย 

“ให้ผมเป็นคนจัดการเถอะนะครับ” 

“อื้ม” 

“หิวไหม กลับไปทำอะไรกินที่เพ้นส์เฮ้าส์กัน” เคลวินยื่นฝ่ามือไปหากราฟิกพยักหน้าโดยที่ไม่พูดเรื่องงานเลี้ยง หรือเรื่องที่ลีโอบอกเมื่อสักครู่ขึ้นมาอีก... 

“หิวมาก” 

กราฟิกเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มก่อนจะจับฝ่ามือหนานั้นเอาไว้ เคลวินยกยิ้มแล้วดึงกราฟิกให้ลุกขึ้นยืน เขาหันไปตามเสียงเรียกของเลออน เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังโบกไม้โบกมือให้ เคลวินไม่ได้โบกมือกลับแต่กลายเป็นกราฟิกที่ทำแบบนั้นแทน 


♥ สุขสันต์วันคริสต์มาสอีฟนะคะทุกคน ♥
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว