ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

INTRO

INTRO 

หลายปีก่อน 

สนามบิน L 

         ตึก! ตึก! ตึก!

         “พี่เทียร์!!!” ฉันในวัยอายุ 17 กำลังวิ่งมองหาพี่เทียร์คู่หมั้นอยู่

       ใช่แล้ว...ฉันมีคู่หมั้นที่ทางบ้านจับคู่ให้ตั้งแต่เด็กซึ่งฉันกับพี่เทียร์ก็ไม่ได้รู้สึกไม่ดีหรือรังเกียจอะไรและรับรู้เรื่องทั้งหมดที่ทางผู้ใหญ่จัดการ

       พี่เทียร์เขาดีกับฉันมากทั้งคอยดูแลและเทคแคร์หลายอย่างฉันวัยใสแบบนี้เลยไม่ยากที่จะหวั่นไหวกับเขา...

       ใชค่ะ...ฉันชอบคู่หมั้นของตัวเองเพราะพี่เขาดีกับฉันมากจริง ๆ และฉันก็คิดว่าพี่เทียร์เองก็คงชอบฉันเหมือนกัน -///-

       “พี่เทียร์....แหะ ๆ เนียร์คิดว่าจะไม่ทันซะแล้ว” ฉันหอบแหะ ๆ เพราะว่าหนีไปทั่วสนามบิน

       “วิ่งทำไมเดี๋ยวก็ล้มหรอก” พี่เทียร์พูดกับฉันเสียงเรียบ ถึงจะดูเย็นชาบ้างแต่การกระทำของเขาอ่อนโยนมากกกกก >_<

         “กลัวไม่ทันพี่เทียร์ค่ะ”

       “ทำไมมีเรื่องต้องพูดขนาดนั้นเลยหรือไง?” แหมเปิดมาขนาดนี้ก็ต้องพูดแล้วไหมล่ะ

       วันนี้...ฉันจะสภาพรักกับพี่เทียร์แหละเพราะรู้ว่าเราต้องห่างกันไกลเพราะงั้นบอกเลยดีกว่าพี่เทียร์จะได้มีกำลังใจเรียนและกลับมาหาฉันเร็ว ๆ

       “ค่ะ เนียร์มีเรื่องจะพูดกับพี่เทียร์ -////-” ฉันก้มหน้าอย่างเขิน ๆ ตอนแรกคิดว่าจะไม่ตื่นเต้นแล้วเชียวนะ แต่พอเอาเข้าจริงมันก็อดไม่ได้

       “ว่ามาสิ...”

       “เนียร์...จะบอกว่า...เนียร์ชอบพี่เทียร์นะคะ เนียร์จะรอพี่เทียร์กลับมาแต่งงานกัน >_<” พูดออกไปแล้วววววววว

       “....” พี่เทียร์เงียบไปทำให้ฉันเริ่มใจเต้นผิดจังหวะ

       “พี่เทียร์...” ฉันเงยหน้ามองพี่เทียร์ที่ตอนนี้กำลังมองฉันด้วยสายตานิ่งเรียบแบบที่ไม่เคยเจอมาก่อน ฉัน...พูดอะไรผิดไปหรือเปล่า?

       “เนียร์...”

       “คะ?”

       “เนียร์ไม่ต้องรอพี่หรอกนะ” เพียงแค่นั้นใจของฉันหน้าของฉันก็เริ่มชา ตัวแข็งเทื่อไปหมดเพราะไม่คิดว่าพี่เทียร์จะตอบแบบนี้ออกมา

       “ทะทำไมละคะ?”

       “อย่างแรกพี่มองเราแค่น้องสาวคนหนึ่งเท่านั้น...ทุกอย่างที่พี่ทำให้ก็ในฐานะพี่ชายคนนึงเพราะงั้นเนียร์ไม่ต้องรอมีคนรักได้เลย”

       “ฮึก! นะเนียร์คิดว่าเราคิดเหมือนกันซะอีก” ฉันปานน้ำตาก่อนจะมองพี่เทียร์ที่กำลังมองฉันด้วยสายตาเย็นชาเหลือเกิน

       “ขอโทษแล้วกันที่การกระทำของพี่มันทำให้เนียร์คิดแบบนั้น แต่พี่ไม่ได้คิดอะไรกับเราทั้งนั้น”

       “ขอโทษแล้วกัน??” ฉันทวนคำพูดที่พี่เทียร์พูดออกมาส่ง ๆ

       “ถ้าไม่ได้เต็มใจจะขอโทษก็ช่างค่ะ ฮึก! เนียร์ผิดเองแหละที่คิดมากไปในความสัมพันธ์ของเรา...”

       “...”

       “งั้นเดินทางปลอดภัยนะคะ” ฉันบอกลาก่อนจะเดินออกมา

 

 

       ปึก!!!

         ฉันทิ้งของขวัญที่จะให้พี่เทียร์ลงถังขยะหน้าสนามบินก่อนจะกอดเข่าร้องไห้อยู่ตรงนั้นอยู่นาน....

       “ฮืออออออออออออออ~”

       “ถ้าไม่ได้คิดอะไร จะ ฮึก! จะมาทำดีทำไมว่ะ?!”

       “ฮือออออออออออออออ~”

สวัสดีจ้า จากไรท์เตอร์ PK ค่ะ 

ก่อนอื่นต้องขอบคุณทุกคนที่สนับสนุนไรท์กันมาตลอดน้า 

เรื่องที่จะบอกคือ...นิยายของ PK เป็นแบบว่าแต่งไปอัพไปนะคะ 

ถ้าสมองแล่นๆเลยก็จะวันละสองหรือสามตอน 

แต่ถ้าคิดไม่ออกตันจริงๆก็อาจจะหายไปสองสามแต่กลับมาแต่งจบแน่นนอนค่ะ 

ยิ่งเรื่องไหนคอมเม้นเยอะยิ่งมีกำลังใจค่ะ 

นิยายของ PK ไม่สามารถบอกวันเวลาการอัพที่แน่นอนได้อยากให้ติดตามกันบ่อยๆนะคะ 

ใครอยากแนะนำหรือติชมก็บอกกันนะคะ PK จะได้ปรับปรุงเนอะ^^ 

แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น