.....

เวลา 12:30น.

แชท

คนหล่อแห่งสถาบัน(7)

........

ณ ห้องสมุด

บทสนทนา

การเข้าห้องสมุดของโรงเรียนเป็นอะไรที่น่าเบื่อสำหรับผมมาก ยิ่งช่วงที่ไม่มีงานต้องส่ง ถามจริงใครมันจะอยากเข้าไอ้ห้องที่มีแต่หนังสือ กลิ่นอับของหนังสือเก่าๆที่ไม่มีใครหยิบมาอ่าน แล้วก็ทำอะไรเสียงดังๆไม่ได้ มีหวังเฉาตายแน่

แต่มันก็มีอย่างนึงที่ทำให้ผมคนนี้ที่ไม่ชอบเข้าห้องสมุดเข้ามานั่งอยู่เกือบ20นาที

ผมมองซ้ายมองขวาใครมันมามองพี่แมวของผม😡

ผมชี้ตัวเอง ผมหรอ?

'เราแค่สองคน' ขอคิดเข้าข้างตัวเองแป๊บ จู่ๆก็รู้สึกชุ่มฉ่ำหัวใจ^-^

นี่ผมนั่งยิ้มคนเดียวหรอเนี่ย ผมต้องติดเชื้อไอ้ซอกมาแน่ๆ ต้องอยู่ห่างๆมันแล้วสิ

หลังจากพี่เขาถามผมเสร็จ พี่เขาก็ก้มหน้าอ่านหนังสือต่อ เขาไม่คิดจะสนใจผมเลยหรอ มิงเศร้าT-T

พี่เขาเงยหน้าขึ้น น่ารักกกก❤️ เขินโว๊ย!!

ทำยังไงดี เขินจนพูดไม่ออกแล้ว!

ไอ้บ้าาาาาา ถามอะไรแม่งโคตรสร้างสรรค์เลยกู!!!

ผมก็อยากให้พี่มาชอบผมด้วย กรี๊ด~กูเขิน🤭

ถามไม่คิดอีกแล้วกู!!!

ทำไมรู้สึกเป็นคนเลวที่ไม่ใฝ่เรียนรู้

ห๊ะ!พี่เขาคุยกับใครอะ?

ผมครับ!ผมยอมเป็นหมาตัวนั้นที่พี่ถาม!!!

ผมชอบหมานะ ถ้าพี่ชอบเหมือนผม ผมจะเป็นหมาที่น่ารักของพี่คนเดียวเลย❤️❤️❤️

เพล้ง!

แตกละเอียด แตกแบบหมอไม่รับเย็บ มิงจะร้องไห้ ทำไมทำร้ายกันแบบนี้

เพล้ง!!

เจ็บครับ พูดได้คำเดียวไม่มีอะไรจะเทียบได้เลย

ฮือ~ มิงเสียใจ มิงเจ็บเหมือนถูกเฆี่ยนแล้วสาดด้วยน้ำเกลือT-T

มิงเจ็บอีกแล้ว!!!ใครก็ได้ช่วยมิงด้วย ฮือ~

ไอ้ซอก!!เก็บเด็กมึงไปเลย!!!

ที่บอกว่าเผื่อพี่เขาจะสนใจกูไงไอ้เพื่อนเวร!!

ไอ้เพื่อนชั่วไม่คิดจะช่วยกูเลย พี่เขาก็ไม่สนใจกูอีก😭😭

ผมนั่งอยู่นี่ทั้งคนยังไม่สนใจกลับไปถามหา 'ไอ่ตี๋'อยู่ได้ มิงน้อยใจ

ทีกับชานเห็นดีเห็นงามทีกับกูเพื่อนมึงตอกย้ำไม่เหลียวแล คอยดูกูจะแฉมึงให้เด็กมึงรู้!!

นี่กูจะไม่ทำอะไรซักอย่างเลยหรอวะเนี่ยได้เจอกันแป๊บเดียวเอง คิดสิมิงคิด

ดูไอ้ม้าดิแม่งได้ไปส่งเด็กมัน....

ซอกมินกระซิบบอกผมกูไม่ได้เรียกร้องความสนใจแต่กูต้องการให้พี่เขาสนใจจริงๆ!!!

ไปพร้อมพี่วอนอู

พร้อมพี่วอนอู

กับพี่วอนอู

กรี๊ดดดดดด ได้อยู่กับพี่วอนอู~~~

ป๊าบ!

โอกาสแบบนี้ใครไม่คว้าไว้คือโง่เรียกพี่แล้ว ดีนะผมไม่โง่แค่ตกใจนิดหน่อยเอง แล้วพี่เขาไปไหนแล้วเนี่ย?

นั่นไง!รออะไรล่ะวิ่งสิครับจะรอให้พ่อมาตัดริบบิ้นเหรอ

โอ๊ย!เหนื่อยชิบ_หายไม่น่าวิ่งเลยกู

พี่เขายื่นกระดาษทิชชู่มาให้ผม

รับมาแล้วไม่ใช้จะเป็นไรมั้ยวะของชิ้นแรกที่ได้จากพี่วอนอูเขิน~

เขินโว้ย!พี่เขาถามผมพร้อมเดินกลับตึกเรียน รู้สึกอิ่มเอมใจจริงๆวันนี้โชคยังเข้าข้างไม่เหมือนเมื่อวานแต่เมื่อวานก็ดีได้อุ้มพี่เขา กรี๊ดดดเขินโว้ย!!

จึก!

เจ็บอีกแล้วกู😭แต่เป็นความเจ็บที่มีความสุขผมยอมโดนด่าเพื่อที่พี่วอนอูจะคุยกับผมT-T

ขอเปลี่ยนจากเรียนตึกเดียวกันเป็นบ้านหลังเดียวกันเลยได้มั้ยครับพี่ มาใช้ห้องเดียวกันด้วยก็ดีนะอิอิ

ตลอดทางพี่เขาไม่พูดกับผมเลย ผมก็ไม่รู้จะชวนพี่เขาคุยเรื่องอะไรดีหมดมุขแล้วไงกูมันจะถึงตึกอยู่แล้วเดี๋ยวก็ต้องแยกกันยังอยากคุยกับพี่เขาต่ออะ ทำไงดี.....นึกออกแล้ว!

จู่ๆพี่เขาก็ยกมือขึ้นห้ามผมพูด คือไรอะ?

คืออะไรตั้งแต่ที่ห้องสมุด?

ชื่อ?ชื่อใครครับ?

ผมตอบพี่วอนอูไป ทำไมหรอผมงง?

ส่งยิ้มแล้วเดินเข้าตึกไป.....

นี่พี่คิดจะอ่อยผมหรอ!!!

......

...

..

.