......

บทสนทนา

ณ โรงอาหาร

อย่ายิ้มแบบนั้นได้มั้ย....

ทำไมต้องยิ้มแบบนั้นด้วย....

แค่ยิ้มอย่างเดียวไม่พอหรอ ทำไมต้องจับมือด้วย รู้ไหมมือตัวเองน่ะนุ่มมาก

ตึกตัก ตึกตัก

อย่าเต้นแรงนะสิเดี๋ยวซึงกวานก็ได้ยินหรอก มือซึงกวางนี่นุ่มจริงๆเอาไปจับต่อที่บ้านได้มั้ย

ขณะที่ผมกำลังปลื้มปริ่มใจกับมือนุ่มๆของซึงกวางอยู่นั้น 'ตัวเล็กของอีพี่ซุน'ก็ร้องหาแม่

พี่มินกยูตอบกับแมวของเขา

พี่จุนหยุดเด็กพี่มันด้วยการยื่นมือไปจับที่ข้อมือเด็กพี่มัน พี่มึงได้กำไรแบบกูชัว

และแล้ว'คุณแม่'ก็มาถึง

แล้วไอ้คนที่ถามหาเมื่อกี้มันไปไหนวะครับ?

พี่ซุนยองถามพี่ของผม เออว่ะนี่พี่กูไปไหนมาวะ?

ตัดพ้อบวกกับเบะปาก ทำให้ตายพี่ก็น่ารักสู่ซึงกวานของกูไม่ได้ฮ่าๆๆ

ไอ้พี่ซอกมินบอกผมแล้วพี่มันก็หันกลับ ไปหาน้องชานของมันที่นั่งอยู่ตรงข้ามต่อ ชิ!

ที่มึงต้องการอะไร!!!!

พี่จุนพูดพร้อมเอามือลูบแขนตัวเอง

ทั้งพี่ซุนยอง พี่มินกยู พี่ซอกมิน พากันพูดถึงสภาพ ผมนึกแล้วยังรู้สึกขนลุกตาม

ผมนี่มันน่าสงสารจริงๆ

นี่สินะ ที่เรียกว่าจากหน้ามือเป็นหลังฝ่าเท้า

มาแบบเงียบๆแต่โคตรเฉียบถึงจะไม่ได้ด่าผมแต่ผมเจ็บแทนยังไงไม่รู้

มันคืออะไรกัน ไอ้ที่เน้นคำว่า'ของผม'แล้วยิ้มมุมปากให้พี่ผมแบบนี้

ซึงกวางเขาบอกผม.....

นี่เขาสังเกตผมด้วยหรอ!

ว่าผมคิดอะไรอยู่ ไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองแต่มันก็ทำไม่ให้คิดไม่ได้

นี่พี่เขาอาการท่าจะหนักตอบกลับไปพร้อมกอดแขนบวกด้วยซบไหล่แล้วส่งยิ้มมุมปากมาให้พี่ผมอีก

ในศึกสงครามแย่งนางฟ้านี้อีพี่ชอลท่าจะลำบากแต่ตอนนี้คนที่จะขาดใจตายคงเป็นไอ้พี่ซุน

เพราะแต่ละอริยบทของพี่จีฮุนมันบาดตาบาดใจพี่มันมากเห็นแล้วสงสาร ยังดีที่มีพี่จีซูนั่งปลอบอยู่ข้างๆ

สามตัว?

เออว่ะไอ้พี่จุน พี่มินกยู แล้วก็อีพี่ซอกมิน มันไปไหนกันวะ??

พี่กูท่าจะบ้า

สงสารอีพี่ซุนจริงนะครับตอนนี้

ในใจซุนยอง//ทำไมตัวเล็กต้องทำแบบนี้กับเค้า ตัวเล็กอยากให้เขาตายเหรอ เค้าจะขาดใจตายเพราะตัวเล็กอยู่แล้ว😭😭😭😭

.......

...

..

.